ΕΛΕΗΣΤΕ –

Ελεήστε.

Ελεήστε. Σώστε και ελεήστε.

Να ‘σχωρεθούν τα πεθαμένα σας,

ωάρια.

Ευλόγησον Κύριε Παντοπώλα Μας,

Μετά της Μητρός Σας,

Παναγιότατη Ε.Π.Ε. Σας,

Το Πραλινάτο Κρουασάν,

Την Υγρή Μουτσαρέλλα,

Τη Φυστικωτή Μορταδέλα.

Στο πάγκο αλλαντικών Σας,

οικόσιτη νοικοκυρά,

γονυπετής,

με εικονίτσα mastercard,

ανάμεσα στα δόντια,

στα σκέλια ημιπάρθενος,

κάτω από την λευκή σας ρόμπα,

το νεκρό σας φαλλό,

δοξολογεί με «ωσαννά»,

κροταλίζοντας καινούργια μασέλα,

τον πρώιμα ηττημένο Πρίαπο,

τον νικηφόρο τραπεζοϋπάλληλο,

τη σύνεσή Σας,

τη τρισυπόστατη μονάδα

εξ αδιαιρέτου εταιρικού δικαίου,

το χλωρινισμένο σας Κατάστημα.

Ελέησον, Ελέησον,

τη δούλη σας,

των POS Σας,

και κοινωνήστε την πιστή,

που ξόανα φέρουσα,

μπιζού,

Φετάκι Σαλαμάκι.

Σώστε και ελεήστε κι εμένα

και δώστε το κατιτίς σας,

– καλό να βρείτε,

μεγάλη πόρτα συρόμενη να περάσετε –

Το ένα σας cent,

Το κουμπί της κιλότας σας,

Τη μπαλένα του σουτιέν σας,

Το τσιμπιδάκι της περούκας σας,

πάρτε ως ενέχυρο,

από τα χέρια μου,

αυτήν εδώ την καρφίτσα του Οιδίποδα,

βαφτιστικό μου δώρο,

κι αποτρέψατε απ’ εμού,

τη μοίρα της

αυτάδελφους

αεργούς Μήδειας.

*Στη Νόπη, «Γιατί, καλή μου, ποτέ το super market δεν θα είναι πια το ίδιο.»

1. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΑΘΑΜΕ

Ποτέ δεν μάθαμε το ποιος

Πριν γίνει πέτρα ήταν λάσπη

Και των οδόντων ο τριγμός

Αν είναι αγάπη.

Ποτέ δεν μάθαμε το ποιος

Τα χερουβείμ ελευθερώνει

Και αν του θανάτου ο λυγμός

Μας ξεχρεώνει.

Ποτέ δεν μάθαμε το ποιος

Κρυφοπατά μες το σαλόνι

Και των ονείρων ο θεός

Πού τα ζυμώνει;

Ποτέ δεν μάθαμε το ποιος

Σκυφτός ξερόφυλλα σκουπίζει

Και το πρωί καμαρωτός

Χρόνο δανείζει.

Ποτέ δεν μάθαμε το ποιος

Προτού ραγίσει ήταν ώμος

Και των ασφοδέλων καρπός

Αν ήταν τρόμος.

Ποτέ δεν μάθαμε το ποιος

Ποιος μας σκαλίζει σαν πλατίνα

Και ποιος μας κρύβει απ’ το φως

Με την κουρτίνα.

Ποτέ δεν μάθαμε το ποιος

Μας χαιρετάει και μακραίνει

Και ο παλιός μας εαυτός

Γιατί πεθαίνει;

ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ ΑΡΠΑΞΑΝΕ

Τη θάλασσα που είχα μου αρπάξανε

μ’ αφήσανε ανέστιο από αρμύρα.

Κάποτε, όταν ξεμπέρδευα τα δίχτυα στ’ ακρογιάλι

και γέμιζαν τα χέρια μου κοχύλια και γυαλιστερές

τότε που οι γλάροι νιόνυφοι το ‘στηναν στο τραγούδι

πίστεψα πως τούτη τη γη και τη θάλασσα τις κέρδισα για πάντα.

Οι οριστικές και οι προστακτικές που μου ‘μαθαν γίνανε ευκτικές,

τώρα μιλώ πια επιφυλακτικότερα

και οι γλάροι εκτονώνουν διακριτικότερα το δικό τους παράπονο,

τώρα, έχω τα χέρια μου πασαλειμμένα απ’ τα δίχτυα, που ξερνάνε μόνο σκέτη άλγη.

Δε φίλιωσα ποτέ με τη θάλασσά μου

κι ας την κολύμπησα ως τα βάθη

κι ας την τρύγησα με τα δίχτυα μου μέχρι το τελευταίο της κοράλλι

μου ξοδεύτηκε σε χούφτες άλγη,

μα μου ‘χε τάξει μαργαριτάρια.

“Πως σε λένε είπαμε”, με ρώτησε αυτός που ονομάζεται Τσιν σε μια προσπάθεια συμφιλίωσης.

***

Ο Τσιν ήθελε να πιει μαζί της.
Μου το είπε ένα βράδυ που ήταν σίγουρος γι αυτό.
Το είπε και σε αυτήν που το χαμόγελο δε μπορεί να ξεχάσει εύκολα, μα τον έγραψε.
Τώρα που είναι μακριά την σκέφτεται πιο συχνά, μου είπε σε μια στιγμή σπάνιας ειλικρίνειας.
Το είπε και σε αυτήν.
Έμμεσα.
Δεν άλλαξε κάτι, άμεσα.

***

“Το πας καλά;”
Τον ρώτησε αυτή.
Εκείνος της αποκρίθηκε αναλόγως και ανέστρεψε την απάντηση.
Του είπε πως “και εμένα μου αρέσουν όσα κάνω και τα πάω πάρα πολύ καλά, καλύτερα από οποιονδήποτε στην ηλικία μου”.
Τότε ο Τσιν της αποκρίθηκε πως υπάρχει ελπίδα αν κάνει κι αλλά.

***

Ο Τσιν παραδέχτηκε τα λόγια του μεγάλου αρχιτέκτονα
και είπε πως ναι, το χιόνι είναι κόκκινο.

Κάθε που ο Μηδενιστής ελπίζει
πολύ ψηλά από πάνω του, ξεκαρδίζεται ο Θεός
χαμογελώ ερεθισμένα κι εγώ η ταπεινή
σαν ψυχανεμίζομαι
μέσω απόμακρων πομπών του
τη θλίψη
αυτήν την τόσο Γοτθική γοητευτική μελαγχολία
και συντρέχω παρέχοντας
σκύφο εναπόθεσης δακρύων, στεναγμών
κι όλων των λυπημένων αυνανισμών… Δυτικού τύπου.