Χάρτες

Χρειάζονταν

πολλές επανεγγραφές

για να μάθει

-κάπως αργά-

ότι μόνον οι χάρτες

ξορκίζουν τα μορμολύκεια

που επιστρέφουν.

Η παραχάραξη των συνόρων

προϋποθέτει ύλη οργανική.

Ποιος άλλωστε αμφισβητεί

πως οι παραχαράκτες

διαφυλάσσουν πιστά

την περιπλάνηση του καθενός

προσθέτοντας

με επιείκεια

μικρά δρομάκια

στην ενατέμιση των άστρων;

Στο κυνήγι των ανακατατάξεων

ετοιμάσου να συναντήσεις

τους πιο αγαπημένους συνωμότες.

Όσο κι αν μαίνεται η μπόρα

ο Μπόρχες με τον Κάρολ

μοιράζουν

τα σύννεφα των λέξεων.

Κάθε τυχαίο γράμμα

είναι του βράχου πεταλίδα.

Είναι τελικά η χαρτογράφηση

επίμονη διαδικασία.

Ασθμαίνουσα σ’ αφήνει

να πέφτεις πάντα σ’ ένα καινούριο τούνελ.

ΣΥΝΩΜΟΤΩΝΤΑΣ

Ανάμεσά μας ένα σούρουπο ορφανό

σιγανό σα προσευχή

ξέψυχο σα πρόσφυγας

Σκεπασμένο με λευκό μαντήλι
καλοκαιρινό

να μη θυμίζει τον κουφό ανασασμό
να μη σαλεύει αισθήματα
και τα ανακατώνει.

Ουδέτεροι
(κι ολίγον δολεροί)

Χωρίς ίχνη.

(Παντελής Τσιμπισκάκης, Θυρανοίξια, 2008, Εκδόσεις Μπαρμπουνάκης)

Τα θυρανοίξια της ψυχής

Δρόμοι που δεν ανοίξατε
και γέφυρες κομμένες·
Πόρτες κλειστές που ανοίξατε, μισώ το πέρασμά σας,
μισώ της άλλης της μεριάς το σάπιο κέρασμά σας.

Μισώ το μαύρο σας το φως στο χαμηλό κατώφλι,
τον πνιγηρό αέρα σας που απ’ το άνοιγμα σκορπάει
και τον ανατριχιαστικό τριγμό,
που τα αυτιά τρυπάει.

Αφιέρωμα στα σκοτεινά υπόγεια του μυαλού σου,
σαν θα περάσω θα με δεις με μάτια της ψυχής σου·
και θα τις κλείσω πίσω μου,
να μην έρθεις μαζί μου.

(Παντελής Τσιμπισκάκης, ’Αβλέμμων βυθός, 2010, Εκδόσεις Ζήτη)

Προίκα για το κοριτσάκι μου

«Αφήστε με ν’ αλείψω τα χείλη σας με μέλι», φώναζε ο τρελός, και έκαμε διαρκώς διαρρήξεις μέσα στα σπίτια τις πιο ακατάλληλες ώρες, τα σιωπηλά μεσημέρια και τα σκοτεινά μεσάνυχτα, περνώντας μ’ ένα κομμάτι ξύλο που χρησιμοποιούν οι γιατροί για να παραμερίζουν τη γλώσσα, αλείφοντας μ’ ένα αλλόκοτο, χυδαίο σχεδόν, χαμόγελο τα χείλη των ανθρώπων με μέλι. Δεν τα σηκώνουν, όμως, αυτά οι άνθρωποι, είναι μαρτύριο να ξυπνάς μέσα στη γλύκα που κολλάει στα χείλια, στα τσίνορα, στα μαλλιά και το στήθος. Σα χίλιες μύγες και χίλιους κώνωπες που μάχονται γύρω απ’ το ανθρώπινο κεφάλι, η γλύκα είναι φορτίο βαρύ, είναι κατάρα. Τρίβονταν οι άνθρωποι με σπόγγους, με γυαλόχαρτα, καμιά φορά καρφιά, να φύγει η γλύκα από πάνω τους, να μην κολλάει, να μην τους βασανίζει, να μη σπαράζει πάνω στη σάρκα τους σαν ξένη μοίρα, μαράζωνε κι ο ονειροπαρμένος στο κελί του, διαρρήκτης φυλακισμένος, μέλισσα βουτηγμένη στο νέκταρ που δεν μπορεί να ξεφύγει πια κι αφήνεται σ’ αιώνια σιέστα μες στους χυμούς.

Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος καρφώνει το διάβολο στην καρδιά των ανθρώπων.

Εμβατήριο βαλς

Απέτισαν τον αναμενόμενο -για την περίσταση- φόρο τιμής.
Κράτησαν μάλιστα και ενός λεπτού σιγή.
Απομακρύνθηκαν έπειτα την προκαθορισμένη ώρα,
με βήμα ταχύ,
απ’ το ένδοξο μνημείο
των διακαών τους πόθων!

Κι έκτοτε, παρελαύνουν συντονισμένοι στον ρυθμό του εμβατηρίου,
που άλλοι όρισαν,
αψηφώντας την ενδόμυχη μελωδία τους
που- χρόνια τώρα-
παίζει ρομαντικά
ένα βαλς …