***

μόνο η σιωπή ακούγεται

η αλήθεια είναι

χτες ήμουν μια ακόμη εικόνα στο μυαλό του θεού

ένα παιδί
με κουρεμένο μαλλί
που μασουλάει το κουλούρι

χτες ήμουν εκείνη που ονειρεύτηκαν οι φίλοι μου

η μάνα μου με σκεφτόταν πριν τη γέννησή μου
όταν με γέννησε με ξέχασε

δεν γινόταν να ξεφύγω από το δίχτυ
χωρίς να χάσω κάποιο μέλος
έστω ένα μικρό δάχτυλο
του δεξιού χεριού

Ματαιότης

Το φώς θα σκοτεινιάσει πάλι
Μετά την εκθαμβωτική συναστρία
Στεφανωμένο την εσπέρα

Ένα σμήνος χάλκινες φωνές
Θα εισβάλει όλο μελαγχολία
Μές στην ανεξερεύνητη σιωπή…

Περιφέρομαι ικέτης

Εδώ σ᾿ αὐτή την προκυμαία θα με συναντήσεις
κάθε βράδυ, ικέτης των θεων να περιφέρομαι
ανάμεσα σε σκάφη νεόπλουτων
με ονόματα φαιδρά.

Με τους άτυχους μελαψούς να συμφύρομαι
που καραδοκούν στο κυτος των πλοίων να χωρέσουν,
ενώ εγώ,
-ο κατά γενικήν ομολογίαν επιτυχημένος-
παρακαλώ στόν κόρφο σου να με περιθάλψεις.

Εδώ σ᾿ αυτή την προκυμαία θα με βρεις
με σκυμένο κεφάλι, να ψάχνω τα ίχνη σου.

Χμ, πήρα φόρα κι έφτασα στην τελευταία τη σελίδα
Ας είναι πάντα λευκή σαν ουρανός που θα βρέξει.
Στα χέρια του ποιητή το μαύρο στέκει, ανεμίζει ήχους
Βαράει σφυριές στη μέση μου και πέφτω,
Πέφτω και χάνομαι στις μαύρες σου σελίδες
Πέφτω και δε σηκώνομαι, κι αν περπατώ είναι γιατί νομίζεις εσύ
Εγώ,
Ακίνητη κοιτάζω.
Το βλέμμα πέφτει πάνω μου
Πάνω μου
Φόρτωσε βάρος ευθύνη ενοχή ελπίδα γνώση απόγνωση επίγνωση κι όλα τα
σύνθετα χωρίς μουσική, ήχος-σιωπή στο βάθος του μυαλού και παραμένει
άφαντη η μουσική κι ο λόγος.

Ο λόγος, ο λόγος.
Εγώ είμαι ο λόγος

Επανεκδίδεται, από τις εκδόσεις Ιανός η ανθολογία ποιημάτων του Μίκη Θεοδωράκη «Να μαγευτώ και να μεθύσω». Ανθολογημένα από την Ιουλίτα Ηλιοπούλου, τα ποιήματα του βιβλίου καλύπτουν μια περίοδο πέντε δεκαετιών, ανοίγοντας, όπως λέει η ίδια στην εισαγωγή της, «πολλές πύλες στο μυστικό, πολύτροπο μα και φιλόξενο τοπίο της σκέψης και της ψυχής του Μίκη Θεοδωράκη. λ…] Δημόσιος ο ίδιος ως σύμβολο, ως κοινός τόπος αναφοράς, ως κομβικό σημείο που πάνω του τέμνονται οι πολλοί δρόμοι της σύγχρονης ιστορίας, της τέχνης, της ανθρώπινης περιπέτειας, καταφέρνει ωστόσο [ο Μίκης Θεοδωράκης] να παραμένει ο μοναχικός ιδιώτης ενός γλαυκού ουρανού που με την αυθορμησία παιδιού ονομάζει τα πράγματα κι αυτά τον ακολουθούν στο παιχνίδι της κάθε λεπτού δημιουργίας. […] Των πόθων της ψυχής του είναι εν τέλει καταγραφή τα ποιήματα, τα μικρά χαρτιά-καθρέφτες που πάνω τους κοιτάζεται απροσποίητος, ανυπεράσπιστος και χωρίς βάρος. Θαυμάζει, απογοητεύεται, θρηνεί, περιμένει, λυπάται, διαπιστώνει, αλλά πιστώνει την οφειλή. Αύριο θα επανέλθει. Απ’ “ένα δρόμο ανηφορικό, γεμάτο ζεστή βροχή που τελικά καταλήγει σε ποτάμι”. Ή, αλλιώς, απ’ τη μουσική. Τη μουσική, κύριε Θεοδωράκη! […]