[author] Του Παύλου Παμπορίδη[/author]

Λαλείς να ‘ ν επειδή είμαστεν μικροαστοί, χίπστερς, ππαραόπιστοι, βόρτοι, αχόρταοι; Λαλείς να’ν που εφύαμεν που τα πλιθθόχτιστα τα σπίθκια τα ταπεινά τζιαι που μαλλώννουμεν για τες μάππες; Λαλείς να’ν που εξηχάσαμεν πόσον όμορφη εν η θάλασσα τζιαι γεμάτα αθρωπικιάν τα λουφκιά με το κολοκούιν; Λαλείς να’ν επειδή είμαστεν χαντοί, απαίδευτοι, κακομορφωμένοι,με ντιενέη χαλασμένον; Λαλείς να’ν που είμαστεν μεσανατολίτες, μισοαραπάες, ανευρωπαίοι; Λαλείς να’ν που’μαστεν μιτσιοί, ασήμαντοι, ανώττεροι, πολύτιμοι, γιοφύριν του κόσμου ούλλου τζι’εν η θάλασσα μας γεμάτη πλούτον αφάνταστον;

Όι ρε φίλε.

Έννεν για τούτα.

Μια χαρά πλάσματα είμαστεν όπως ούλλοι οι ευρωπαίοι τζι’οι αμερικάνοι τζιαι όποιοι άλλοι θέλεις. Εννα απολογούμαστεν τωρά γιατί θέλουμεν θέρμανσην έσσω μας τζιαι γιατί πέμπουμεν τα κοπελλούθκια μας να μάθουν γαλλικά; Καλά κάμνουμεν. Τζιείνοι που θέλουν ας κάθουνται με τα κοπελλούθκια τους δίπλα που τη τσιμινιάν τζιαι να θκιαβάζουν τον Μέγα Καζαμία τζιαί τον βίον του Αγίου Τρύφωνος. Να μεν πάμεν στους γάμους; Ρε φίλε ο γάμος ο κυπριακός εν η πιο αυθεντική κοινωνική πρόνοια: το κάθε νέο ζευκάρι δικαιούται μιαν αρκήν, χαλάλι. Τζιείνοι που κρατούν κάμνουν γάμους πριβέ με 50 άτομα τζιαι δείπνον αλακάρτ. Τζιαι καλά κάμνουν.

Τζιαι όι ρε φίλε εν ήταν καλλίττερα παλιά. Εν ιφκάλλουμεν πρόεδρον με 97%, εν φοούμαστεν τον στρατόν της χώρας μας, τα κοπελλούθκια μας γεννιούνται σε συνθήκες σωστές, διαφωνούμεν χωρίς να σκοτωννούμαστε τζιαι αρκέψαμεν που τα καλά να ανεχούμαστεν τζιαι να δεχούμαστεν τζιαι να αγαπούμεν τον κόσμον που εν άλλωσπως.

Τωρά εννα κάτσω να σας λαλώ ότι εν ούλλα καλά τζια άγια; Όι. Εννενουν. Αλλά έν με ορίζει εμέναν ρε φίλε ούτε ο ΕΛΑΜιτης ούτε ο πορνόγερος μες το χόντα σίβικ, ούτε ο Ηλιάδης τζιαι ο Βγενόπουλλος.

Εγώ τζιείνον που εκατάλαβα εν ότι είμαστεν κομμάτιν του κόσμου. Τζι’ο κόσμος εν πιο σκληρός που ότι επιστέψαμεν.

Τωρά έννεν τζιαιρός για συναισθηματισμούς αλλά για δουλειάν. Να φέρουμεν τον νουν μας όπου τον έχουμεν γιατί εγινήκαμεν 53 χρονών, έν’ τζιαι είμαστεν μωρά πκιόν.

************
O Παύλος Παμπορίδης γεννήθηκε το 1975 στην εντός των τειχών Λευκωσία όπου συνεχίζει να εργάζεται και να περιφέρεται. Διατηρεί το ιστολόγιο mplongk.blogspot.com.

[author] Της Αδαμαντίας Τριάρχη – Μακρυγιάννη [/author]

Στο φύλλο των «ΝΕΩΝ» της 26ης Μαρτίου, ο δημοσιογράφος κ. Ηλίας Κανέλλης ασκεί κριτική υπό τον τίτλο «Εθνικός τραγουδιστής;», σε διαδικτυακό κείμενο του γνωστού Κύπριου μουσικού Αλκίνοου Ιωαννίδη, με τις σκέψεις του για τα συμβαίνοντα στην πατρίδα του. Τον κ. Ιωαννίδη δεν γνωρίζω προσωπικά ούτε, δυστυχώς, από τη μουσική του, και επομένως δεν έχω κώλυμα να εκφράσω αντίθεση για ορισμένες απόψεις του κ. Κανέλλη.
Από όσα διάβασα και άκουσα κατά τη διάρκεια ραδιοφωνικής εκπομπής (2ο πρόγραμμα της ΕΡΑ), δεν προκύπτει ότι ο κ. Ιωαννίδης γράφει σαν «γκουρού» ή «εγκλωβισμένος στην αυταρέσκεια της ρητορικής του», όπως αναφέρει ο συνεργάτης των «ΝΕΩΝ». Ο λόγος του είναι ένα ξέσπασμα ψυχής για όσα αυτές τις ημέρες μας πονούν και μας εξοργίζουν. Επίσης, ενώ ο κ. Κανέλλης δείχνει να επαινεί τα «άψογα ελληνικά» του Κύπριου μουσικού, από την άλλη του καταλογίζει άγνοια της πραγματικής πολιτικής και της πραγματικότητας.
Γνωρίζουμε ότι το πρόβλημα της Κύπρου κατ’ αρχήν είναι δομικό και στη συνέχεια ευρωπαϊκό. Aλλά, έχοντας γνώση και των ελλαδικών πραγμάτων, δεν βλέπω το λόγο να υποτιμάται ο κ. Ιωαννίδης, όταν αναφέρεται σε ήθη ανευθυνότητας όχι λίγων συμπατριωτών του.
Η κατακρινόμενη πολιτική και ο ρηχός ευδαιμονισμός με οιουσδήποτε όρους –όχι μόνον κατά τον καλλιτέχνη- δεν απεργάστηκαν μιαν επισφαλή πραγματικότητα και την απαράδεκτη παραβατικότητα (φοροδιαφυγή κ.ά.); Ορθά ο κ. Κανέλλης μιλά για το αίτημα καλύτερης ζωής. Ορθά όμως πράττει και ο κρινόμενος, όταν καταγγέλλει ότι η καλύτερη ζωή ταυτίστηκε σε μεγάλο βαθμό με τον νεοελληνικό εκβαρβαρισμό (η τελευταία έκφραση είναι δική μου). Επανειλημμένως έχει γραφεί ότι προηγούνται της οικονομικής κρίσης τα σφάλματα της πολιτικής και η έκπτωση της ηθικής. Συνεπώς, πολιτική και πραγματικότητα είναι το θέμα του κ. Ιωαννίδη, έστω κι αν δεν το διαπραγματεύεται με πληρότητα.
Ο γράφων Κύπριος διακατέχεται από έντονη ψυχική φόρτιση, όταν προσπερνά τις επιπτώσεις της αναμενόμενης κυπριακής ανεργίας ή το πρόβλημα των Τουρκοκυπρίων. Να λάβουμε υπόψη, όμως, ότι εκφράζεται από την ιστοσελίδα του και δεν γράφει πολιτικό άρθρο. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, αδίκως εγκαλείται ερήμην του, «σαν εθνικός τραγουδιστής-ηγέτης», όπως επί λέξει διαβάζουμε στο κείμενο Κανέλλη. Έπρεπε να αντιμετωπίζεται με ειρωνεία ο κ. Ιωαννίδης, από τον τίτλο και στη συνέχεια της κριτικής; Έπρεπε να αποθαρρύνεται με αυτόν τον τρόπο ο λόγος του πολίτη;
Τέλος, δεν θα ήταν πραγματικός καλλιτέχνης ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, εάν δεν είχε το θάρρος να πάρει θέση έναντι του δράματος που βιώνουν Κύπρος και Ελλάδα – και μάλιστα χωρίς να υπολογίσει ένα πιθανό επαγγελματικό κόστος.

****************
Η Αδαμαντία Τριάρχη – Μακρυγιάννη είναι φιλόλογος.

[author] Της Δέσποινας Πυρκεττή [/author]

Αγαπητοί κύριοι δημοσιογράφοι,
Από εχθές συζητείται εντόνως και με θαυμασμό το άρθρο του Αλκίνοου για τη μάσκα που τραβιέται βίαια και για το αληθινό μας πρόσωπο που φανερώνεται (sic). Σωστά όλα όσα γράφει, μα λίγα, πολύ λίγα, επειδή λείπουμε εμείς απʼ την περιγραφή του. Λείπουμε εμείς που γεννηθήκαμε πρόσφυγες ή απλώς φτωχοί, που οι γονείς μας αξιώθηκαν να μας μεγαλώσουν με πατάτες τηγανητές, καλολαδιασμένα όσπρια και υφάλμυρη αξιοπρέπεια, εμείς που σεβόμασταν και ακόμη σεβόμαστε τους δασκάλους μας γιατί μας δίδαξαν τα γράμματα που δεν διδάχτηκαν οι γονιοί μας λόγω φτώχειας, εμείς που σπουδάσαμε και αμέσως στρωθήκαμε στη δουλειά. Τώρα, η γενιά η δική μου έχει δικά της παιδιά και σας βεβαιώνω, Αλκίνοε και κύριοι, ότι ΔΕΝ τα γράφουμε σε ιδιωτικές σχολές, δεν τα τραβολογάμε κάθε απόγευμα σε ιδιαίτερα μαθήματα μπαλέτου, καράτε, ζωγραφικής, θεάτρου (Θου Κύριε, να μη μιλήσω για τους θεατρίνους διδασκάλους) αγγλικών, γαλλικών, αλαουρνέζικων και άλλων τόσων.
Προτιμούμε να παίζουμε μαζί τους χωστόν, να τα αφήνουμε να μας δείχνουν πώς ζωγραφίζεται ο ήλιος πάνω από τη θάλασσά μας, με τα πλεούμενα μέσα και τα πουλιά σε σχήμα αισιόδοξου ν από πάνω, να ζυμώνουμε μαζί τους κουλουράκια με σταφιδάκια και πορτοκάλι, όχι με κουβερτούρες και φρέσκιες κρέμες. Εμείς, που αντί να πληρώνουμε τις παιχνιδουπόλεις για να μας ανοίξουν τις πόρτες τους, βγαίνουμε στα πάρκα μας και αφήνουμε τα σπλάχνα μας να σκαρφαλώνουν πάνω στα δέντρα μας, να πέφτουν κάτω γδαρμένα και σκονισμένα και με ένα «να το κάμω μμα» να περνά ο πόνος, με ένα τίναγμα να φεύγει η σκόνη. Δεν είμαστε λίγοι. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΙΓΟΙ.
Γιατί δεν γράφει κανείς για μας; Εμείς δεν υποταχθήκαμε ποτέ στις ακατονόμαστες μάρκες των νεόπλουτων. Κι αν καμιά φορά από ματαιοδοξία δοκιμάσαμε τι θα πει να αγοράζεις «δερμάτινη τσάντα» και «σινιέ παπούτσια», πολύ γρήγορα τα αποβάλαμε γιατί ήταν πιο σημαντικό να πληρώσουμε τη δόση του στεγαστικού μας ή, ακόμη πιο σημαντικό, να πάμε τρεις μέρες με τα μωρά μας να αράξουμε πάνω στη ζεστή άμμο μας, να κλείσουμε τα μάτια μας και να ονειρευτούμε πως το αλάτι από τον κόλπο της Μόρφου ταξίδεψε στο Μακένζι και περνάει κόκκο-κόκκο κάτω απʼ το δέρμα μας. Ξέρουμε την αξία μας, μη νομίζετε. Γιʼ αυτό και είμαστε ΑΤΡΟΜΗΤΟΙ. Αλλά άφεση δεν δίνουμε στους ενόχους.
Γιατί, Αλκίνοε, δεν θα μιλήσεις για τους «άλλους;» Πόσα πληρώνεται ο Σόιμπλε για να κυλάει στις συνεδριάσεις των ισχυρών κλιμακίων της Ε.Ε.; Πόσα πληρώνεται ο Ολλανδός για να λέει ότι η Κύπρος είναι ένα πείραμα; (H Γερμανίδα vanellus spinosus προσφέρεται για έτι παραστατικότερα σχόλια, αλλά είναι, η γέρημη, sitting duck.) Ποιο είναι το καθήκον όλων αυτών, και πού ήταν τόσο καιρό που οι τράπεζές μας διογκώνονταν; Τώρα, όλως τυχαίως, «μυρίστηκαν» τη ζημιά; Μα το πιο επιτακτικό ερώτημα απʼ όλα, είναι πού βρίσκονταν οι δικοί μας ταγοί, όταν φασούλι το φασούλι γέμιζαν οι τσέπες των λίγων και ξεγελιούνταν οι αφελείς μικροαστοί ότι μπορούν να έχουν πισίνες, Φιλιππινέζες, ταξίδια στην αλλοδαπή κτλ. Όμως, όχι, όχι.
Εγώ ΔΕΝ θα μιλήσω γιʼ αυτούς. Διότι μιλώντας γιʼ αυτούς, δικαιολογώ τον Ian Bremmer, πρόεδρο του Eurasia Group, που βγήκε χθες βράδυ στο CNN αχτένιστος ωσάν ανεμοδαρμένο αμπελοπούλι και δήλωσε ότι ζούσαμε σε χρόνο δανεικό και τώρα πρέπει να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Συνόψισε δε τη διατριβή του με μία μικρή, όπως αρμόζει στο προφανές μέγεθός του, πρόταση: Cyprus is a non-issue. Πού είναι τα λαμπρά μυαλά των υπουργείων μας, να βγουν να του απαντήσουν; Δεν βλέπετε ότι ενόσω εσείς γράφετε για τους αππωμένους & τις αππωμένες που φιγουράρουν ανελλιπώς κάθε βδομάδα στα glossy ασήμαντα περιοδικά σας, νομιμοποιείτε το «τάʼθελες και τάʼ παθες;» Και, ειλικρινά, μικρό το κακό, αν ήταν μόνο αυτό: και να μας ρίξεις στον ίδιο λάκκο με τους παλαιόπλουτους και νεόπλουτους, πάλι θα ξεχωρίσουμε. (Εμείς θα ανακαλύπτουμε τα θαύματα του βυθού και αυτοί θα επιπλέουν από πάνω, ωσάν περιττώματα). Όμως, το πρόβλημα είναι άλλο. Ρίχνοντας την ευθύνη σʼ αυτούς, αθωώνεις τους πραγματικούς υπεύθυνους.
Πού είναι τώρα ο ευσυγκίνητος λεβέντης που υπέγραψε το κούρεμα του ελληνικού χρέους; Πού είναι ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας που «προσπάθησε μεν, αλλά δεν εισακούστηκε;» Απευθύνθηκε δηλαδή στους απανταχού παράγοντες και ήταν όλοι, μα όλοι κουφοί; Πού είναι τα υψηλόβαθμα στελέχη των τραπεζών μας με τα ασύλληπτα μπόνους και τις ανόητες, ανόητες, ανόητες αποφάσεις; Δεν φοβάμαι τον Γερμανό που κλαίγεται ότι χάνει τα σαββατοκύριακά του στις Βρυξέλλες, ούτε τον Ολλανδό που δεν προετοίμασε σωστά το κούρεμα (sic, πάλι) και έφαγε στη μάπα το (τόσο βραχυπρόθεσμο, αλήθεια) Όχι. Φοβάμαι μόνο την ατιμωρησία των δικών μας, εκείνων που πρόδωσαν αυτόν τον τόπο και έχουν ακόμη το θράσος να κυκλοφορούν ανάμεσά μας με λεκιασμένα μέτωπα. Αυτούς φοβάμαι, και τους ροδομάγουλους απογόνους τους, που προαλείφονται (βγαίνουν ήδη στα θλιβερά παράθυρα) να διαδεχθούν τους πρώτους διδάξαντες. Αυτούς πρέπει να μαζέψουμε, Αλκίνοε και κύριοι, και να τους εξορίσουμε διά παντός στα γερμανικά όρη, θαμμένους κάτω από τόνους λευκού χιονιού, πέρκιμον τζιαι εξαγνιστούν, πέρκιμον τζιαι δει δροσιάν τζιαι ποσπασιάν ο τόπος μας.

Δέσποινα Πυρκεττή

[author] Του Κώστα Ριτσώνη [/author]

Τι σκοτάδι ήταν αυτό… σκοτάδι μαύρο .
Ήμουν στα γραφεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης στη Λεωφόρο Καβάλας . Πήγα να τους παραδώσω ένα ποιητικό βιβλίο που είχα εκδώσει .
-Μας κόψαν το ρεύμα , μου είπαν στεναχωρημένοι οι υπάλληλοι της υπηρεσίας εισαγωγής . Δυστυχώς δεν δουλεύουν πια οι κομπιούτερ .Θα παραλάβουμε το βιβλίο που μας φέρατε αλλά χωρίς απόδειξη .
-Καλά και αν χαθεί ; Άραγε θα μπει στον εθνικό κατάλογο; Ξέρετε ο ποιητής του οποίου είμαι εκπρόσωπος ανησυχεί για την τακτοποίησή του .
-Μην ανησυχείτε κύριε θα τον ταξινομήσουμε μόλις πληρωθεί ο λογαριασμός και έχουμε πάλι φως .
-Και πόσο θα περιμένουμε ;
-Δεν ξέρουμε μας το έχουν κόψει κάμποσες μέρες .

Στεναχωρημένος έφυγα και πήγα δίπλα στο γραφείο των isbn .
Σκοτάδι κι εκεί . Μπήκε μαζί μου και ένας νευρικός εκδότης .Γύρευε έντονα αηέσμπιέν για ένα ρεμπέτικο βιβλίο που ετοίμαζε .
-Θέλουμε να εκδοθούμε , έλεγε . Δώστε μου αριθμό .
-Δεν ξέρουμε κύριε θα περιμένετε . Νούμερα δε δίνουμε .
Κι αυτός άρχισε να μιλά μάγκικα μπουζουκτσήδικα .
-Κόβουν το ρεύμα του κόσμου αλλά και των βιβλιοθηκών . Και το πνεύμα πώς θα συνεχίσει να μας φωτίζει με νέες εκδόσεις ;
Συμφώνησα κι εγώ μαζί του .
-Ας ελπίσουμε κύριε ότι η εταιρεία , η ΔΕΗ , θα δώσει λίγο βερεσέ ρεύμα .Φως στα βιβλία και στα διαμερίσματα.
Φως μέσα στο σκοτάδι .

[author] Του Πλούταρχου [/author]

Οι συμφορές του δανεισμού

(Περί του μη δειν δανείζεσθαι)

Πλούταρχος
μετάφραση: Πολυξένη Παπαπάνου

Νεφέλη, 2011
50 σελ.
ISBN 978-960-504-011-6, [Κυκλοφορεί]
Τιμή ? 7,50

Πιο επίκαιρο ζήτημα δεν θα μπορούσε να αλιεύσει κανείς από το αρχαίο κόρπους. Άλλωστε τα αρχαία κείμενα βρίθουν από σχόλια –επιτιμητικά στην πλειονότητά τους– για το δανεισμό. Ο Πλάτωνας, π.χ., παρομοιάζει το δανεικό νερό με τα δανεικά λεφτά. «Δεν θα έπρεπε να υπάρχει και για τα χρήματα νόμος που να απαγορεύει στους ανθρώπους να δανείζονται από άλλους και να καταφεύγουν σε ξένες πηγές (μηδʼ επʼ αλλοτρίας πηγάς βαδίζωσι), αν πρώτα δεν εξετάσουν τη δική τους περιουσία και τις δικές τους δυνατότητες, και δεν ξεχωρίσουν και συγκεντρώσουν, σταγόνα σταγόνα (ώσπερ εκ λιβάδων), το χρήσιμον και αναγκαίον αυτοίς;» Η αρετολογία της εποχής πιθανώς δεν επιτρέπει να συνδεθεί ο δανεισμός με το εμπόριο –όπως σήμερα–, ωστόσο το πνεύμα του Πλούταρχου επικρίνει την τρυφή, τη μαλθακότητα (μαλακία) και την πολυτέλεια. Οι ιστορικές παραπομπές του Πλούταρχου και οι μεταφορές του παρουσιάζουν ασύγκριτη ευστοχία. Ο άνθρωπος –και η πολιτεία– που δανείζεται θυμίζει τη γελοία κατάσταση της παροιμίας που λέγει: Δεν μπορώ να κουβαλήσω την κατσίκα, αλλά φορτώστε στους ώμους μου το βόδι.Τους δανειστές τους δημιούργησε η τρυφή. Οι τοκογλύφοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον (πρώτα Κορίνθιος, έπειτα Πατρινός και κατόπιν Αθηναίος) και, καθώς σφυροκοπείται από παντού, ο δανειζόμενος γίνεται χίλια κομμάτια. Ενίοτε και όλη η χώρα…

Κωστής Παπαγιώργης