[author]Του Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη [/author]
*
*
Η φετινή σχολική χρονιά ξεκινάει με εντάσεις (όπως και τόσες άλλες κατά το παρελθόν). Η συνδικαλιστική νομενκλατούρα της ΟΛΜΕ επιδιώκει πάση θυσία τη μετωπική σύγκρουση με το Υπουργείο Παιδείας προβάλλοντας αιτήματα που προσβάλλουν την ελληνική κοινωνία και τους χειμαζόμενους από την οικονομική συγκυρία πολίτες. Δέσμιοι ενός κρατικοδίαιτου και κοορπορατιστικού μοντέλου συνδικαλιστικής δράσης, αποκομμένοι από τη σχολική αίθουσα και τα πραγματικά, βαθιά και χρόνια προβλήματα της διδασκαλίας, τα μέλη της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΟΛΜΕ δίνουν τον έσχατο αγώνα οπισθοφυλακής, έχοντας γονείς, μαθητές και ολόκληρη την κοινωνία απέναντι τους. Γι’ αυτό και θα ηττηθούν. Η ήττα τους δεν θα είναι μια νίκη της κυβέρνησης όμως. Η κυβέρνηση έχει τις δικές της μεγάλες ευθύνες, όπως και όλες οι κυβερνήσεις που προηγήθηκαν. Μεταξύ της σφύρας της συνδικαλιστικής νομενκλατούρας και του κυβερνητικού άκμονος βρίσκεται ο Έλληνας ανώνυμος εκπαιδευτικός. Ο άνθρωπος στον οποίο ο κάθε πολίτης εμπιστεύεται το παιδί του για να του μάθει γράμματα και να τον κάνει χρήσιμο στην κοινωνία. Ο απλός, ανώνυμος εκπαιδευτικός που με την αγάπη και το μεράκι του, κάτω από αντίξοες συνθήκες μοχθεί καθημερινά μέσα στην τάξη για εκείνο το «μάθε παιδί μου γράμματα». Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό τον έχουν λησμονήσει όλοι τούτες τις μέρες. Τον έχει λησμονήσει η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, που δε θέλει να κάνει το παραμικρό που θα ελαφρύνει τη θέση του, παρέχοντας υποδομές και θεσμούς, οι οποίοι θα τον βοηθήσουν να κάνει καλύτερα τη δουλειά, δεν του παρέχει καν τα απλά, χαρτί για το φωτοτυπικό μηχάνημα του κακοσυντηρημένου λόγω ελλείψεως κονδυλίων σχολείου του. Τον έχουν λησμονήσει οι συνδικαλιστικοί του ταγοί, οι οποίοι αν και βλέπουν πως η συντριπτική πλειοψηφία του κλάδου δεν υιοθετεί και δεν ακολουθεί τις άφρονες επιλογές της, επιμένει να μιλάει εξ ονόματος τους και να προκαλεί την κοινωνία με τις εξαλλοσύνες και τις παράλογες, και ως εκ τούτου καταδικασμένες σε παταγώδη αποτυχία, «κινητοποιήσεις» της. Τον έχουν λησμονήσει οι γονείς, θεωρώντας πως ο ρόλος τους εξαντλείται στην εξώπορτα του σχολείου και πως δεν οφείλουν κανένα σεβασμό στον άνθρωπο που αναλαμβάνει να μεγαλώσει τα παιδιά τους μέσα στον κόσμο των γραμμάτων, να τα βοηθήσει να κοινωνικοποιηθούν και να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία. Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό, σήμερα, περισσότερο από οποτεδήποτε άλλοτε, η κοινωνία θα πρέπει να τον προστατεύσει. Και θα το κάνει αναγνωρίζοντας το μεγάλο ρόλο που διαδραματίζει στη διαδικασία εναλλαγής των γενεών στην ιστορία. Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό, που τις μέρες τούτες, – κακώς, κάκιστα, – θα συκοφαντηθεί από την ισοπέδωση των ΜΜΕ (ταυτίζοντας τον με τη νομενκλατούρα της ΟΛΜΕ), θα πρέπει να τον προστατεύσουμε, εκτιμώντας τις προσπάθειες και τον κάματο που καταβάλει καθημερινά στις σχολικές αίθουσες (από τις οποίες έχουν πάρει διαζύγιο εδώ και χρόνια οι συνδικαλιστικοί του ταγοί). Αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό θα πρέπει να τιμήσουμε, προσφέροντας του την υποστήριξη μας. Η ηθική αποκατάσταση του απλού, ανώνυμου εκπαιδευτικού, αυτού του ήρωα της εποχής μας, είναι αναγκαία και απαραίτητη συνθήκη για το μέλλον αυτού του τόπου. Αυτός ο απλός, ανώνυμος Έλληνας εκπαιδευτικός, ο άνθρωπος που αγαπάει τη δουλειά του και την κάνει με το καλλίτερο δυνατό τρόπο, ακόμη και κάτω από τις πλέον ακατάλληλες συνθήκες, είναι ο σπορέας της αυριανής ημέρας.
_
* Α’ δημοσίευση: http://www.athina984.gr/node/257397
Επομένως στον “ανώνυμο έλληνα εκπαιδευτικό” δεν επιτρέπεται να ασκεί το συνταγματικό δικαίωμα της απεργίας. Μάστα, κατάλαβα.
Λίγο ακόμα κυβερνητική προπαγάνδα και σου κάνει σύμβαση ο Σκάι να σιγοντάρεις τον Μπάμπη.
Δεν θα σχολιάσω για το κύριο θέμα του άρθρου, μα θα κοιτάξω σε μια λεπτομέρια . Ότι οι μαθητές είναι ενάντια στην απεργία. Τουλάχιστον για το σύνολο των μαθητών αυτό είναι απίθανο. Τα παιδιά με 7 ώρες σχολείο, 3 με 6 φροντιστήριο είναι βέβαιο πως μέχρι και προσεύχονται για να γίνει μια μαζική απεργία. Οι καταλήψεις των παιδιών στα σχολεία μη γελιόμαστε γίνονται κυρίως για να χάσουν μάθημα , να πάρουν ανάσες, να μετατρέψουν τις αίθουσες καταπίεσης σε αίθουσες παιχνιδιού παρά για να μην περάσουν κυβερνητικά μέτρα. Και ο λόγος των καταλήψεων τους με βάση τις συνθήκες που υπάρχουν στη ζωή τους είναι πολιτικός, κοινωνικότατος και δίκαιος . Αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν θα γουστάρουν την απεργία σαν μια κατάληψη δικιά τους, αλλά θα προτιμήσουν τον πρωινό ύπνο από το ξύπνημα , τον μεσημεριανό καφέ από τα θρησκευτικά , την βραδυνή μπύρα και το φλερτ από το διάβασμα στο δωμάτιο τους. Άρα οι μαθητές είναι με τους απεργούς , απλά ίσως δεν νοιάζονται για τους απεργούς , όπως οι απεργοί πολλές φορές δεν νοιάζονται για τους μαθητές τους.
υπονοείτε ότι όσοι καθηγητές επιλέξουν την απεργία είναι είτε αφελείς υποστηρικτές της ανίκανης ηγεσίας τους ( βλέπε ΟΛΜΕ) είτε βολεμένοι ..
ενώ όσοι μπουν στις τάξεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα είναι σκεπτόμενοι και υγιείς πολίτες..
το ενδεχόμενο ένας Δάσκαλος να αισθάνεται ότι το μόνο μέσο αντίστασης είναι αυτή η απεργία δεν το σκέπτεστε..
Ας υποβάλουμε τον εαυτό μας στο κρασ-τεστ κι ας αυτοεξοντωθούμε. Βλέπεις είναι ο εκπαιδευτικός κόσμος που παράγει και εφαρμόζει δεκαετίες ολόκληρες την διαλυτική και ψευδώνυμη “εκπαιδευτική” “πολιτική” -ή ο συνδικαλιστικός γραφειοκρατικός φορέας του- κι όχι οι κυβερνήσεις!!! Ειδικά η εισαγωγή είναι δοκίμιο μίζερης θέασης και άγνοιας των εκπαιδευτικών πραγμάτων. Με συγχωρείτε κ. Δ.Τρ., αλλά δε γράφονται στο πόδι τέτοιες κριτικές τοποθετήσεις.
—-το ενδεχόμενο ένας Δάσκαλος να αισθάνεται ότι το μόνο μέσο αντίστασης είναι αυτή η απεργία δεν το σκέπτεστε.—-
Δεν είναι που δεν το σκέπτονται, είναι που το φοβούνται. Για τους κυβερνητικούς και για όσους τούς συντρέχουν – από ιδεολογία ή από ιδιοτέλεια δεν έχει σημασία -, στις επιδρομές κατά των φορολογούμενων εργαζομένων και συνταξιούχων, το ενδεχόμενο της επιτυχίας μιας απεργίας τούς τρομάζει γιατί χαλάει τα σχέδιά τους. Για τους “εμείς” του κειμένου, καθήκοντα του “ανώνυμου εκπαιδευτικού” πρέπει να είναι η παραίτηση από τα συνταγματικά και εργασιακά δικαιώματά του, η παθητική υποδοχή των μέτρων που υποβαθμίζουν την ζωή του, και η χριστιιανική εγκαρτέρηση μέχρι να έρθουν οι “εμείς” που θα τον τιμήσουν.
“Εμείς”, γράφει, “αυτόν τον ανώνυμο Έλληνα εκπαιδευτικό θα πρέπει να τιμήσουμε, προσφέροντας του την υποστήριξη μας.” Ποιοι είναι οι “εμείς” δεν ξέρω – ο υπογράφων δεν διευκρινίζει ποιους εκπροσωπεί -, ξέρω όμως με ποιο τρόπο θα τους υποστηρίξουν. Αυτό το διατυπώνει με …σαφήνεια, ώστε να μην αμφισβητείται η αποτελεσματικότητα των υποστηρικτικών κινήσεών τους. Έτσι θα τον υποστηρίξουν τον “ανώνυμο εκπαιδευτικό”:
αναγνωρίζοντας το μεγάλο ρόλο που διαδραματίζει στη διαδικασία εναλλαγής των γενεών στην ιστορία.
και
εκτιμώντας τις προσπάθειες και τον κάματο που καταβάλει καθημερινά στις σχολικές αίθουσες.
…και όποιος πει ότι πρόκειται για αερολογίες και γενικόλογες κοινοτοπίες, είναι στριμμένος και κακοπροαίρετος.
Η πράξις έδειξεν ότ’ η προς το καλύτερον τάχα μεταβολή των Νόμων περισσότερον βλάπτει από τους κακούς μεν, αλλ’ αμετάβλητους Νόμους. Όθεν οι Λοκροί και οι Θούριοι νόμον είχον: όποιος προβάλει νόμου διόρθωσην, να την προβάλει με θηλιάν εις τον λαιμόν, διά να πνίγεται ευθύς, αν στερχθεί.
Παρόμοια και όστις περί των εκπαιδευτικών βούλεται γράφειν!!!
Τα πράγματα για το Πανελλήνιο ΝεοΔημοκρατικό Κίνημα (ΠΑΝΔΟΚ) που κυβερνά 39 χρόνια τώρα δεν είναι εύκολα.
Έχει όμως τρεις σημαντικούς πυλώνες:
Τη Χρυσή Αυγή, τη ΔΗΜΑΡ και τον κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ (στην οποία το ΠΑΣΟΚ του 12% των περσινών εκλογών και του μπαίνω δεν μπαίνω στη βουλή σήμερα έχει ακόμα (ψάξτε το γιατί) το 40% των μελών του προεδρείου!) και της ΑΔΕΔΥ.
Οι καθηγητές και οι δάσκαλοι κυρίως αλλά και η ΟΛΜΕ και ΔΟΕ είναι ένα πρόβλημα. Να θυμίσω ότι είναι ο μόνος χώρος του δημοσίου (από το στενό δημόσιο μέχρι τα ΝΠΙΔ που μετέχει το κράτος, οι φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης κλπ) που οι διορισμοί δεν ελέγχονται από το κράτος. Μέχρι το 1997 γινόντουσαν με επετηρίδα και δεν ελέγχονταν καθόλου ενώ μετά με το ΑΣΕΠ ο βασικός κορμός των διορισμών σίγουρα δεν ελέγχεται.
Η Χρυσή Αυγή εκφράζει τη χειρότερη δεξιά που έχει γνωρίσει ο τόπος και με τη δράση της μεταξύ των άλλων φροντίζει για την ισοπέδωση των αμοιβών των εργατών. Πολύτιμες οι υπηρεσίες της.
Η ΔΗΜΑΡ τους στήριξε στην κυβέρνηση συμμετέχοντας ενώ τώρα τους στηρίζει ΑΜΕΣΑ αλλά με άλλο τρόπο, κυρίως σκάβοντας το λάκκο του ΣΥΡΙΖΑ που φαινομενικά είναι ο μόνος χώρος που έχει δυναμική εξουσίας και εκπροσωπεί τη μόνη σοβαρή αντιμνημονιακή πρόταση.
Η ΔΗΜΑΡ επίσης με «προσωπικότητες» όπως η Ρεπούση καταφέρνει και ταΐζει την ακροδεξιά ενώ ταυτόχρονα επιτίθεται στα λαϊκά συμφέροντα όπου μπορεί είτε άμεσα (όπως το περίφημο προς του εκπαιδευτικούς: μήπως θέλετε να κλαίω που θα χάσετε τη δουλειά σας) είτε έμμεσα όπως το θέμα που δημιούργησε με τα αρχαία. Η κα Ρεπούση όταν προκαλεί ντόρο κάτι άλλο παίζει. Το θέμα με την κατάργηση των αρχαίων τροφοδοτεί την επιχειρηματολογία της ακροδεξιάς και ταυτόχρονα εν δυνάμει αποτελεί απειλή για τους φιλόλογους, διότι θα βρεθούν με μειωμένο αντικείμενο και το να βρεθείς τώρα με μειωμένοι αντικείμενο, ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει. Αλλά γιατί τώρα; Γιατί τώρα οι καθηγητές στους οποίους οι φιλόλογοι είναι πλειοψηφία θα απεργήσουν…
Ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός από την άλλη παρείχε τις κορυφαίες υπηρεσίες του πριν λίγους μήνες όταν του ζητήθηκε να συμπαρασταθεί στην απεργία της ΟΛΜΕ στις πανελλήνιες με την απίστευτη για «δημοκρατία» προκαταβολική επιστράτευση όταν ζητήθηκε να κηρύξει πανεργατική και πανδημοσιουπαλληλική απεργία την πρώτη μέρα των πανελληνίων και άδειασε την ΟΛΜΕ με το χειρότερο τρόπο. Εκείνη τη μέρα ΑΝ ΓΙΝΟΤΑΝ Η ΑΠΕΡΓΙΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ, ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΟΣΙΛΟΓΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΕΠΕΦΤΕ αλλά ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός στήριξε ξεπουλώντας τους εργαζόμενους υπέρ της χειρότερης και αντιλαϊκότερης κυβέρνηση που υπήρξε ποτέ (τα είχα γράψει και τότε: http://www.24grammata.com/?p=39685 ).
Έχουμε πολύ δρόμο για να πέσει αυτή η πολιτική… αν πέσει ποτέ… έτσι κι αλλιώς χάθηκαν τουλάχιστον 30-40 χρόνια και δυο γενιές που δεν φταίνε τίποτα.
Ας ελπίζουμε να γίνει η απεργία και να κρατήσει. Δεν θα είναι κτύπημα όπως του Μάη 2013 που πουλήθηκε αλλά θα είναι κάτι.
Αχ βρε Γιώργο, και που τα λες…Νομίζεις πως υπάρχει κανείς, (στοιχειωδώς εχέφρων τουλάχιστον και με την ελάχιστη δυνατή ευφυϊα και λογική) που να μην τα ξέρει;
Ο Έλληνας, διαχρονικά, δεν θέλει δικαιοσύνη, θέλει αδικία υπέρ του…
Γίνεται πόλεμος κανονικότατος για τους εκπαιδευτικούς. Τεμπέληδες, εγωϊστές, κοινωνικά ανάλγητους τους χαρακτηρίζουν. Εκείνο που ξέρω εγώ είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών της πρώτης και δεύτερης βαθμίδας (για την τρίτη επίσης θα τονίσω πως η πλειοψηφία των διδασκόντων κάνει τη δουλειά της όσο καλύτερα μπορεί, ανάμεσα σε κομματικές νεολαίες και ελλείψεις διδακτικών μέσων…) προσπαθεί να διαμορφώσει ψυχούλες και η πολιτική διοίκηση έχει αφήσει τα σχολεία χωρίς βιβλία, διδάσκοντες, καθαρίστριες κτλ…
Ψαχνό χιλιάδες χιλιόμετρα διαθέτει η εποχή και η κατάσταση…αλλά ποιος νοιάζεται όταν η επιφάνεια υπόσχεται τη διάσωση και την επιστροφή στο ασφαλές λιμάνι μιας αιωνόβιας μανούλας; Ένας φελλός να επιπλέω είναι η ελπίδα μου όλη. Ντύνω το σήμερα με ρούχα του χθες κι΄ ελπίδες του χθες και κινδύνους του χθες…το χθες… χαμπάρι τι συμβαίνει, χαμπάρι γιατί βουλιάζω…χαμπάρι τι υπάρχει γύρω απ΄ το ναυάγιαο της σκούνας μου…φτανε οι βιομήχανοι και άλλοι αμήχανοι…