Ερμηνεύουν  η Γεωργία Αγγέλου, ο Δημήτρης Ερατεινός και ο Νίκος Καρακαλπάκης. Απαγέλλει η ηθοποιός Ελένη Ερήμου. Συμμετέχουν σολίστες μουσικοί όπως η Αρετή Κοκκίνου (κιθάρα, μαντολίνο), Γάσπαρης Μάμμας (Κλαρινέτο),Γιώργος Γκίκας (Κρουστά) κά.

`ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

`

ΦΥΛΛΟ-ΦΥΛΛΟ

Είμαι ο ανθός της ζωής,
το κρινάκι τʼ ουρανού,
που το φύτεψαν στη Γης,
Κάποια μέρα θα ψηλώσω…
—
Δάκρυ εσύ, της βροχής,
πότισε με, να ανεβώ
ως τις βουνοκορφές της Γης.

Φύλλο-Φύλλο κι ανεβαίνω
και ψηλώνω και μακραίνω,
Αστραπές κι αν με χτυπάνε
Κεραυνέ δεν σε φοβάμαι,

Φύλλο-Φύλλο θ’ ανεβώ
στο ψηλότερο βουνό…

Άστρο χρυσό της Αυγής,
φώτισέ με για να δω
ως τις Ανατολές της Γης…

Φύλλο-Φύλλο κι ανεβαίνω
και ψηλώνω και μακραίνω,
Αστραπές κι αν με χτυπάνε
Κεραυνέ δεν σε φοβάμαι,

Φύλλο-Φύλλο θ’ ανεβώ
στο ψηλότερο βουνό…

`

Κατηγορία: Τετράδια Φιλολογίας Αρ. 2 (Φιλολογικά και λογοτεχνικά μελετήματα)

`

«(…) Τζαιτζείνος που το έβκαλεν, σαν ποιητής λοάται,
τζείνου πρέπει μακάρισητζιεμέναν τʼ ως πολλά `τε.»

`

Το δημοτικό τραγούδι είναι ζωντανή οντότητα σήμερα; Κι ακόμη μπορούμε άραγε να επιχειρήσουμε να ρίξουμε μια διεισδυτική ματιά στη σύγχρονή μας ποίηση, χωρίς να σκεφτούμε τη σύνδεσή της με αυτό; Η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα είναι βέβαια αποφατική, καθώς, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει σημαντικός Έλληνας ποιητής που να μην έχει αναμετρηθεί με τον ένα ή τον με τον άλλο τρόπο, δημιουργικά ή αντιθετικά με το δημοτικό τραγούδι. Διαρκώς επανέρχεται, ωστόσο, η διαπίστωση ότι οι μαθητές μας δεν είναι καθόλου εξοικειωμένοι βιωματικά μʼ αυτούς τους ήχους ή αναγνώσματα και είναι εγκλωβισμένοι, δυστυχώς, σε στερεότυπα – «μουσική για ηλικιωμένους», «χωριάτικος τρόπος διασκέδασης», «δεν είναι in». Σημειώνω, λοιπόν, εξαρχής ότι η συνεισφορά του συγκεκριμένου βιβλίου είναι σημαντική, καθότι πραγματεύεται τον ρόλο και τη σημασία του δημοτικού τραγουδιού σήμερα και μάλιστα με εστίαση στη Μέση Εκπαίδευση, στον χώρο, δηλαδή, όπου σφυρηλατούνται συνειδήσεις και διαμορφώνονται χαρακτήρες και συμπεριφορές.
Το βιβλίο απευθύνεται, επομένως, πρωτίστως στους εκπαιδευτικούς, αλλά και σε όσους ευαίσθητους πολίτες ενδιαφέρονται για την ποιητική του λαϊκού πολιτισμού ως αντίσταση στους εμπορευματοποιημένους και κάλπικους ορίζοντες της καπιταλιστικής παγκοσμιοκρατίας· σʼ αυτούς, με άλλα λόγια που βλέπουν πέρα από τα καθημερινά συμπτώματα ομοιομορφίας, αλλοτρίωσης και ισοπέδωσης των τοπικών πολιτισμών και αντιλαμβάνονται ότι το εκάστοτε εκπαιδευτικό σύστημα οφείλει, μέσα στο περίπλοκο πλαίσιο μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας, από τη μια να αναδείξει την πολιτισμική κληρονομιά του τόπου και να ενισχύσει την εθνική αυτογνωσία και από την άλλη να αναπτύξει την καλλιέργεια και τον σεβασμό της διαφορετικότητας του «άλλου». Οι συγγραφείς, στην ανά χείρας καλαίσθητη έκδοση (με τα ρόδια που ζωγραφίζει η εικαστικός Μαρία Χατζητοφή να κοσμούν το εξώφυλλο, ως το κατεξοχήν παραδοσιακό μοτίβο της γονιμότητας), επιχειρούν, λοιπόν, να ενισχύσουν τη συζήτηση γύρω από τη διδασκαλία του δημοτικού τραγουδιού στη Μέση Εκπαίδευση με νέους όρους. Για τούτο και επιμένουν σε μια ανοικτή και ελκυστική, διδακτική διαδικασία που θα προϋποθέτει τη σφαιρική προσέγγιση της δημοτικής ποίησης σε όλες τις λειτουργίες της θεματολογίας και της λαϊκότητάς της μέσω και των σύγχρονων δεδομένων της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης.

`

Ερμηνεύει η Βικτωρία Ταγκούλη. Παίζουν οι μουσικοί Γιώργος Μπεχλιβάνογλου: Κιθάρα, Βιβή Γκέκα: Μαντολίνο, Γιώργος Βεντουρής: Μπάσο,  Μαρίνος Γαλατσινός: Κλαρινέτο & Φλάουτο, Διονύσης Βερβιτσιώτης: Βιολί, Γιάννης Καραμπέτσος: Τρομπέτα, Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Γιώργος Καγιαλίκος

`

«Το κρυσταλλο του κόσμου»

Στην έρημή μου μήτρα
Σου πλήρωσα τα λύτρα της καρδιάς σου
Να φύγεις βιάσου

Θέλω τον θάνατό σου
Και λέω, καρδιά ματώσου και προχώρα
Ίσια στη μπόρα

Κι αντί για το κορμί σου
Ποθώ την αφορμή σου για το τέλος
Φαρμάκι βέλος

Ήμουν λουλούδι, κι ας με λέγαν όλοι μάγισσα
Μόλις σε είδα, στην αγάπη σου ναυάγησα
Κι όταν με πρόδωσες εσύ
Το κρύσταλλο του κόσμου ράγισα

Τα μάγια μου θα λύσω
Και θα ʼρθω νʼ αφανίσω τα κλωνιά σου
Για λησμονιά σου

Τη σάρκα μου απʼ τη σάρκα
Θα στείλω με μια βάρκα αχερουσία
Στην απουσία

Κι αν ζήσω ρημαγμένη
Το σπέρμα σου θα μένει λάφυρό μου
Στο όνειρό μου

`

`

ENTRY

When and how did
all these mountains
and lakes manage
to become our words
and dreams
at the time of deprivation
and need?

The fire will not be extinguished
the world will not be saved
it remains in desire.

`

*

MORNING ON PARNON

Itʼs always the first bird
lonesome
usually on the middle branches
impatient
to tell all
it canʼt even wait for the peep of day
I too learned to say it
or – der
beau – ty
or – der
beau – ty.

`

Ορισμένοι βασίλευαν με τον τρόμο. Άλλοι με την καλοσύνη. Άλλοι, πάλι, χάρη σ’ αυτή τη μυστηριώδη δύναμη που ονομάστηκε κύρος. Ο Φουρτβαίνγκλερ, διευθύνοντας την ορχήστρα, ήταν η εικόνα της τραγικής μεγαλοπρέπειας. Μερικές φορές σκέφτηκα ότι ένας ποδήρης μανδύας, αντί για την τυπική περιβολή, θα του προσέδιδε ένα μεγαλοπρεπές παρουσιαστικό με το οποίο θα διέπρεπε στα δράματα του Ευριπίδη, του Αισχύλου ή του Σοφοκλή. Κυρίως αν του είχαν δώσει το ρόλο του Δία! Ένας βροντώδης Δίας που θα κεραυνοβολούσε τα υποταγμένα έθνη, συσπώντας την αριστερή του γροθιά, ή τείνοντας μια λεπτή μπαγκέτα από λεύκα, προέκταση του δεξιού του χεριού. Αυτός ο αυταρχικός μαέστρος είχε έναν ολότελα δικό του τρόπο, συνάμα αβέβαιο και αδιαφιλονίκητο, να δίνει το σήμα της εκκίνησης στους μουσικούς του. Ίσιωνε τον κορμό του, ταλαντευόταν για μια στιγμή, συντάρασσε την ορχήστρα του με μια κίνηση του ώμου, δίκην ηνίοχου – και αυτή ακολουθούσε. Η έναρξη δεν πραγματοποιούνταν κατόπιν κάποιας εντολής ή συνθήματος, αλλά συλλήβδην, λες και όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν διαισθανθεί, ξαφνικά και από κοινού, την αναγκαιότητά της. Εμπρός! Es muss sein! Bernard Gavoty.

`
*************************************************************

Πεθαίνοντας, ο Γερμανός αρχιμουσικός Wilhelm Furtwängler (Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ ) άφησε μια σειρά σημειώσεων. Πρόκειται για δοκίμια και αφοριστικές σκέψεις που επί δεκαετίες κατέγραφε στα ημερολόγιά του, εν είδει εσωτερικού διαλόγου. Ο ίδιος είχε εκφράσει την επιθυμία να δημοσιευθούν οι σημειώσεις του αυτές – κείμενα στα οποία διαφαίνεται η βαθιά αγάπη του για τη μουσική και η έγνοια του για τη διατήρησή της και για το μέλλον της. Είναι η διαθήκη του προς τη νέα γενιά που τώρα αναπτύσσεται και αναλαμβάνει υπεύθυνες θέσεις. Στο βιβλίο περιλαμβάνονται επίσης κείμενα μουσικής αισθητικής τα οποία δημοσίευσε ο Φουρτβαίνγκλερ όσο ζούσε, υπό τον γενικό τίτλο «Μουσική και Λόγος», καθώς και μια σειρά από ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις που έδωσε το 1937 στον μουσικοκριτικό και συνθέτη Βάλτερ Άμπεντροτ.

`