Σε μια διάλεξη που δόθηκε το 1935 στο Kulturbund της Βιέννης, ο μεγάλος μουσικός αποτύπωσε τις σκέψεις του για τον τρόπο κατά τον οποίο η μουσική ενεργοποιεί τις ηθικές δυνάμεις στον άνθρωπο και λύνει τα δεσμά της ατομικότητας.

«Βυθιστείτε αργά σε ένα adagio του Μπετόβεν» λέει ο Βάλτερ «και αναρωτηθείτε έπειτα αν μια τέτοια μουσική δεν μας οδηγεί, ως ηθικές υπάρξεις, προς την ίδια κατεύθυνση και στον ίδιο δρόμο που μας υπαγορεύει και η συνείδησή μας, αν αυτή η μουσική δεν ευλογεί την ηθική μας φύση με τη δύναμή της, που συγγενεύει με το θείο»

*

Η μουσική συνθέτει το σύνολο των ακροατών σε κοινωνία με τον ίδιο τρόπο -και αυτό πιστεύω πως το νιώθω συχνά- που εμείς, συνεπαρμένοι από τη μαγεία της μεταμορφωτικής της δύναμης, βιώνουμε ένα είδος μυστικής εξαΰλωσης, συγχώνευσης και συνένωσης με τη μουσική. Ο έρωτας της μουσικής, που μας κατακλύζει σαν χείμαρρος, λύνει τα δεσμά της ατομικότητας.

Ισπανία και Ελλάδα

καίγονται αδιάκοπα από ένα Ντουέντε, γιατί είναι χώρες

με αρχαία μουσική, αρχαίο χορό, αρχαία κουλτούρα,

όπου το Ντουέντε

στύβει λεμόνια από ξημέρωμα.

F.G. Lorca

Το cd περιλαμβάνει μελοποιήσεις δέκα ποιημάτων του F.G. Lorca από τον Σταμάτη Κραουνάκη, σε απόδοση από τον ποιητή Ανδρέα Αγγελάκη. Ερμηνεύουν τα τραγούδια οι : Χρήστος Γεροντίδης και Κώστας Μπουγιώτης. Παίζουν οι μουσικοί: Βασίλης Ντρουμπογιάννης-πιάνο, Γιώργος Ταμιωλάκης-τσέλο. Το βιβλίο που συνοδεύει το cd περιλαμβάνει κείμενα των: F.G. Lorca, Salvador Dali, Γιώργου Σαμπατακάκη, Marko Breuer, Δημήτρη Μανιάτη, Αγγελικής Κορδέλλου, Κώστα Γεωργουσόπουλου, Γρηγόρη Ιωαννίδη, Ναταλί Χατζηαντωνίου, Βασίλη Μπουζιώτη, Αντώνη Μποσκοΐτη, Νίκου Ξένιου, Λέανδρου Πολενάκη, με θέμα τον Lorca, το Duende και τον θεατρικό Κραουνάκη. Στο ηχογράφημα ακούγονται αποσπάσματα από το Duende σε μετάφραση Ολυμπίας Καράγιωργα και περιέχεται το video clip “Κασίντα των σκούρων περιστεριών”, σε σκηνοθεσία Ήρας Δράκου

`

ΑΚΟΥΣΤΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΔΙΣΚΟ ΕΔΩ

`

Εννέα μελοποιημένα ποιήματα, οκτώ σε ποίηση Θεοδόση Βολκώφ και ένα σε ποίηση Ιδέα Βιλαρίνιο. Τραγουδούν τέσσερις  φωνές από τη Θεσσαλονίκη: Γιάννης Τέμπρελης, Μέλα Γεροφώτη, Φανή Νοταρά, Ναταλία Λαμπαδάκη. Η μουσική και η ενορχήστρωση είναι του Μιχάλη Γούτη.

`

*

ΑΕΡΑΣ

Τρίζουν σαν να στενάζουνε τα πεύκα.
Μιλάνε με τη δύναμη τού Αέρα.
Ρέουν νερά σαν να ‘ρχονται από Πέρα
στο θρόισμα αργυρό που κάνει η λεύκα.

Μεστό ψιθύρων φέγγει το σκοτάδι.
Το φύλλο ακουμπά το άλλο φύλλο.
Το χάδι ριγηλό κρύβει τον ήλο,
το χάραγμα, το στίγμα, το σημάδι.

Πες την καρδιά του ανθρώπου, Αέρα. Μίλα.
Πες των ερώτων μας το αρχαίο σφρίγος,
του άντρα το νευρώδες μαύρο ρίγος
και της γυναίκας την ανατριχίλα.
Πες – Θάνατος του Έρωτα το ήδος.

Απόψε ο Θεός είναι στα φύλλα.

`
“Κανείς δεν κυριαρχεί στην καρδιά. Κανείς δεν κυριαρχεί στον έρωτα. Κατά μία έννοια είμαστε όλοι ερασιτέχνες σ’ αυτά τα ζητήματα και πρέπει να ξεκινούν από την αρχή κάθε μέρα. Δεν υπάρχει εγγύηση πως η σχέση που είχαμε χθες πρόκειται να είναι, όταν ξυπνήσουμε αύριο, η ίδια σχέση.”

*

“Τον περισσότερο καιρό παίζουμε ένα έργο που εμείς οι ίδιοι έχουμε γράψει, στο οποίο είμαστε ο ήρωας, και συνήθως είναι ένα πολύ στενάχωρο έργο, διότι αυτός ο ήρωας θα ηττάται διαρκώς.”

*

“Υπάρχει μια γενικευμένη συνωμοσία εναντίον των εραστών επειδή οι άνθρωποι πραγματικά δεν θέλουν να βλέπουν άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους και η εμπειρία της έκστασης είναι εξαιρετικά δυσάρεστη σε όσους δεν συμμετέχουν σ’ αυτήν. Έτσι γίνεται και με τους καλλιτέχνες. Οι άνθρωποι θα προτιμούσαν οι καλλιτέχνες τους να ήταν ανάπηροι ή νεκροί. Είναι κοινότοπο, αλλά αληθινό…”

*

“Κάποτε έλεγαν ότι μαζί με τους δίσκους μου θα έπρεπε να δίνουν και ξυραφάκια.”

`

Η έκδοση κυκλοφορεί με αφορμή τα 100 χρόνια του Κόμματος της εργατικής τάξης, του ΚΚΕ, και περιλαμβάνει τη μελοποίηση από τον Θάνο Μικρούτσικο της Καντάτας για τη Μακρόνησο του Γιάννη Ρίτσου και Ποιημάτων του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι. Περιλαμβάνει επίσης την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, στη σχετική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το Μάρτη του 2018. Τραγουδούν οι Ρίτα Αντωνοπούλου και Κώστας Θωμαΐδης. Παίζουν οι μουσικοί: Θύμιος Παπαδόπουλος [κλαρινέτο, σοπράνο σαξόφωνο], Γιάννης Παπαζαχαριάκης [κιθάρες (κλασική, ακουστική, δωδεκάχορδη)], Θοδωρής Οικονόμου [πιάνο], Νίκος Σακελλαράκης [τρομπέτα, φλικόρνο], Δημήτρης Ντουτσούλης [ηλ. μπάσο], Γιώργος Κάτσικας [ντραμς, κρουστά], Τζίμης Σταρίδας [τρομπόνι].
`
*
ΟΙ ΓΕΡΟΝΤΟΙ, Γιάννης Ρίτσος
Κάθε τόσο Μας έρχονται καινούριες καραβιές γερόντοι
απʼ το Μοριά, απʼ τη Ρούμελη
Και πιο πάνω απʼ τα Τρίκαλα και τη Μακεδονία
Λιγνοί γερόντοι χοντροκόκκαλοι μάσπρα μουστάκια και φλοκάτες
Μυρίζουν σβουνιά και χωράφι
Μέσα στα μάτια τους βελάζουν τα πρόβατα του απόβραδου
Στα τσουλούφια τους κρέμονται οι σκιές των πλατανόφυλλων

Μιλάνε λίγο δεν μιλάνε καθόλου ωστόσο πότε πότε το βλέπεις
Πούχουν συμπεθεριάσει με τα ελάτια
Μια στιγμή που σηκώνουν τα μάτια απ το χώμα
Και τηράνε πίσω απ τους ώμους μας
Όταν γαλανίζει το βράδυ τις τέντες
Κι ο αγέρας μπλέκει τα μουστάκια του στο θυμάρι
Όταν ο ουρανός κατεβαίνει απ τα βράχια
Δρασκελώντας τη θύμηση με τις προκαδούρες των άστρων
κι ο θάνατος κόβει βόλτες αμίλητος έξω απ το συρματόπλεγμα,
τότες τους βλέπουμε που συνάζονται τρείς-τρείς, πέντε-πέντε,
σα στα παλιά τα χρόνια στις μπαρουταποθήκες του Μεσολογγιού

Και τότες πια δεν ξέρεις- έτσι συναγμένοι στον αυλόγυρο της βραδιάς
αξούριστοι, άλαλοι,
δεν ξέρεις πια, σαν ανάβουν τα τσακμάκια τους,
αν είναι ν ανάψουν το τσιγάρο τους
ή αν είναι ν ανάψουν το φιτίλι του δυναμίτη.

Τούτοι οι γερόντοι δε μιλάνε.
Τα παιδιά τους βγήκαν στο κλαρί.
Ετούτοι χώσαν την καρδιά τους στο βουνό
σαν ένα βαρέλι με μπαρούτι.