Ο Άλκης Μπαλτάς ενορχηστρώνει και διασκευάζει μελωδίες από τον μεσαίωνα και “αγκαλιάζει” τη γνωστή ιστορία του γίγαντα που δεν αγαπούσε κανέναν άλλον παρά μόνο τον εαυτό του. Το παραμύθι αφηγείται ο Κώστας Τσιάνος. Τη Μικτή Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, τη Συμφωνική Ορχήστρα Νέων του Δήμου Λαρισαίων, καθώς και την Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας, διευθύνει ο Δημήτρης Καρβούνης.

`

*************************************************

Κάθε απόγευμα γυρίζοντας απ’ το σχολείο, τα παιδιά συνήθως πήγαιναν να παίξουν στον κήπο του Γίγαντα.

Ήταν ένας τεράστιος πανέμορφος κήπος, με μαλακό πράσινο γρασίδι. Εδώ κι εκεί στο γρασίδι ξεπρόβαλλαν υπέροχα λουλούδια, σαν αστέρια, και υπήρχαν και δώδεκα ροδακινιές που την άνοιξη φούντωναν από λεπτοκαμωμένα ροζ και λευκά λουλουδάκια, και το φθινόπωρο ήταν φορτωμένες νόστιμα φρούτα. Τα πουλιά κάθονταν πάνω στα δέντρα και τραγουδούσαν τόσο γλυκά, που τα παιδιά συνήθιζαν να σταματούν το παιχνίδι τους για να τ’ ακούσουν. «Πόσο ευτυχισμένα είμαστε εδώ!» φώναζαν με χαρά το ένα στο άλλο.

Μια μέρα, ο Γίγαντας γύρισε. Είχε πάει να επισκεφτεί το φίλο του, το Δράκο της Κορνουάλης, κι είχε μείνει μαζί του εφτά ολόκληρα χρόνια. Όταν πέρασαν τα εφτά χρόνια, είχε πει όλα όσα είχε να πει, μιας και οι κουβέντες του ήταν μετρημένες, κι έτσι αποφάσισε να γυρίσει στο δικό του κάστρο. Μόλις έφτασε, είδε τα παιδιά να παίζουν στον κήπο.

«Τι κάνετε εκεί πέρα;» φώναξε με τραχιά* φωνή, και τα παιδιά σκόρπισαν μακριά.

«Ο κήπος μου είναι κήπος μου» είπε ο Γίγαντας «και βάλτε καλά στο μυαλουδάκι σας πως δε σκοπεύω να αφήσω κανένα να παίζει εδώ εκτός από τον εαυτό μου». Κι έτσι έχτισε ολόγυρα έναν πανύψηλο τοίχο, κι έβαλε μια πινακίδα που έλεγε:

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ
Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Ήταν στ’ αλήθεια ένας πολύ εγωιστής Γίγαντας.

Τα καημένα τα παιδιά δεν είχαν πια πού να παίξουν. Προσπάθησαν να παίξουν στο δρόμο, όμως ο δρόμος ήταν πολύ σκονισμένος και γεμάτος τραχιές πέτρες και δεν τους άρεσε. Συνήθιζαν να σκαρφαλώνουν στον ψηλό τοίχο, όταν τελείωναν τα μαθήματά τους, και να μιλούν για τον όμορφο κήπο. «Τι όμορφα που ήταν τότε» έλεγαν μεταξύ τους.

Ώσπου ήρθε η Άνοιξη, και στη χώρα, απ’ άκρη σ’ άκρη, ξεπρόβαλαν μικρά μπουμπούκια και πουλιά. Μονάχα στον κήπο του εγωιστή Γίγαντα δεν έλεγε να τελειώσει ο χειμώνας.

Πρόκειται για την πρώτη δισκογραφική δουλειά του Μουσικού Εργαστηρίου του Παμμικρασιατικού Συνδέσμου Πάτρας  σε μελοποιήσεις του Νίκου Μπαλή  και Ηλία Λαμπρόπουλου στον λόγο του Διονύση Καρατζά έξι μελοποιημένα ποιήματα (Μνήμη Κύματος, Κριός Καιρός, Από κυκλώνες σε σιωπές, Αλλαγή καιρού, Οι εποχές μου, Πληρωμή) που ερμηνεύουν η Μαρία Ρούτση, η Σοφία Ραφτούλη και ο Ηλίας Λαμπρόπουλος και δύο ποιήματα (Ονειροκρίτης, Απέναντι πατρίδα) τα οποία απαγγέλλει ο Καρατζάς. 

`

ΜΝΗΜΗ ΚΥΜΑΤΟΣ

Κεντώ στο σώμα μου παραμύθια της νύχτας
ν’ αρχίσει η θάλασσα τραγούδι, μοναξιά,
ταξίδι της καρδιάς μου.
Εσύ στον άνεμο με σκορπάς και με τάζεις
στη μνήμη κύματος.
Θα χορέψεις γυμνή κι εμένα θα τρελάνεις.
Σε ποιο ποτάμι λούζεσαι, σε ποιο νερό ανθίζεις;
Χωρίς να θέλω χάνεσαι στο νου ξαναγυρίζεις.
Θα παίξω μ’ όνειρα και στον πόνο θα δώσω το χρώμα έρωτα
ν’ αγαπήσω, ν’ αγαπηθώ
τα δώρα τ’ ακριβά μου.
Εσύ στον άνεμο με σκορπάς και με τάζεις
στη μνήμη κύματος.
Θα χορέψεις γυμνή κι εμένα θα τρελάνεις.

`

Το κείμενο «Μουσική και Λογική στην ποίηση» αποτελεί παρέμβαση του Κωστή Παλαμά σχετικά  με την «καθαρή ποίηση»  στο πλαίσιο της σχετικής διαμάχης  που προκάλεσε η ομιλία του αββά Μπρεμόν στη Γαλλική Ακαδημία στις 24 Οκτωβρίου του 1925. 

`

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

`

[…] Ο κ. Παράσχος πιστεύει αφορμή του ξεπεσμού της ποιητικής τέχνης στους αρχαίους καιρούς, ύστερ’ από την αφάνταστην ακμή της με τους Ομήρους, τους τραγικούς και τους λυρικούς της Αθήνας, της Στερεάς και της Ελλάδας των νησιών, καθώς μάλιστα φάνηκε στους Αλεξανδρινούς και στους ρωμαϊκούς καιρούς, την ανεπάρκειαν, καθώς την ονομάζει, του ποιητικού λόγου, μόλις χώρισε από τον ήχο το μουσικό. Αλλά τάχα ο αποχωρισμός αυτός δεν έχει και τα καλά του; Δεν είναι κάποιος χαλασμός που καθαρίζει το έδαφος και φέρνει αγάλια-αγάλια, προς την ποίηση των νεωτέρων καιρών, την ανεξάρτητη, την αυτόνομη, την ποίηση που μας έρχεται και μας εξελίσσεται με μια ψυχήν ασύγκριτη πνευματικής ομορφάδας, την ποίηση που διά τινας δεν είναι η μηλιατική Αφροδίτη, όμως είναι η φλωρεντινή Ζοκόντα, και αξίζει να της τονισθή ο ίδιος ύμνος που τόνισε στο βιβλίο του για την «Αναγέννηση» ο Βάλτερ Πάτερ [Walter Pater] προς το αριστούργημα του Λεονάρδου Νταβίντση; […]

Κ’ έτσι η ποιητική σχολή που φάνηκε στη Γαλλία από τα 1880 κ’ εκείθε, και που ένας από τους διδασκάλους της, έν’ από τα είδωλά της είναι ο Μπωντελαίρ, ο Συμβολισμός μ’ ένα λόγο, μπορεί, απλούστατα, να ορισθή ως μια κοινή, σε διάφορες οικογένειες ποιητών, όσο κι αν είναι μεταξύ τους άμοιαστες και αντίμαχες, ως μια κοινή πρόθεση να πάρη τα καλά της Μουσικής, να θησαυρίση από τη Μουσική. Και ο Βαλερύ με τη θύμηση των πρώτων νεαρών ημερών του που και αυτός ανήκε στη φάλαγγα του Συμβολισμού, μας εξομολογιέται: Είμαστε θρεμμένοι από μουσική. Τα φιλολογικά μυαλά μας δεν ωνειροπολούσαν παρά πώς να επιτύχουν από τη γλώσσα τα ίδια σχεδόν αποτελέσματα που οι καθαροί μουσικοί τόνοι προξενούσαν στα νεύρα μας. Κ’ έτσι εδώ αγαπούσαν το Βάγνερ κ’ εκεί το Σούμαν. Κ’ έτσι ο Βαλερύ σε σελίδες αξιοσπούδαστες πάντα για τη σοβαρότητα και τη λεπτότητα των συλλογισμών του, —μαθηματικός κι αυτός καθώς, νομίζω, χρημάτισε— αναλύει και παρουσιάζει στον πρόλογο του ποιήματος του φίλου του και μαθητή του Λουκιανού Φαβρ το πρόβλημα της καθαρής, της απόλυτης, καθώς θέλει, ποιητικής ομορφιάς. […]