Ερμηνεύουν οι:

Παντελής Θαλασσινός, Κώστας Θωμαΐδης, Βιολέτα Ίκαρη, Βασίλης Κορακάκης, Γιάννης Κότσιρας, Παντελής Κυραμαργιός, Γιώργος Μάκρας, Μανώλης Μητσιάς, Δήμητρα Μπουλούζου, Γιώργος Νταλάρας, Αντώνης & Θοδωρής Ξηντάρης, Δέσποινα Ραφαήλ και Κατερίνα Τσιρίδου

Ο ΔΙΓΕΝΗΣ ΣΤΟ ΠΕΡΑΜΑ

Ο Χάροντας στο Πέραμα
βγαίνει αργά το βράδυ
είναι αετός στο πέρασμα
και άσσος στο σημάδι.

Τον έρωτα στην Κοκκινιά
τόνε φωνάζουν Παύλο
ρίχνει στ΄ αστέρια πετονιά
και στο φεγγάρι ναύλο.

Στο Κερατσίνι μια βραδιά
τον Διγενή τον είδα
μ΄ ένα μαχαίρι στην καρδιά
να τραγουδάει στα παιδιά
για μια πικρή πατρίδα
να τραγουδάει στα παιδιά
για μια κρυφή ελπιδα.

Ο Χάροντας στον Πειραιά
πίνει ουίσκι σκέτο
κι έχει ονόματα σειρά
στου Άσσου το πακέτο.

Ο έρωτας κυκλοφορεί
με μια μοτοσυκλέτα
μαύρο πουκάμισο φορεί
πίνει τσιγάρα σκέτα.

Ο έρωτας ψυχομαχεί
αργά στο Κερατσίνι
κι απ΄ τη βαθειά του την ψυχή
την ομορφιά του δίνει.

Ο Διγενής ψηλός καπνός
απ΄ το παλιό φουγάρο
μες το αλώνι του ορθώς
παλεύει με τον χάρο.

Είδα έναν Άγγελο

Είδα έναν Άγγελο σε στύση
με σχήμα άφυλο
μύριζε χώμα, κυπαρίσσι
και τριαντάφυλλο…

Είδα έναν Άγγελο λουσμένο
σε φως μακάβριο
κι όλο από σένα τον ξεπλένω
για να `ρθει κι αύριο…

Είδα έναν Άγγελο σε στύση
που με ψηλάφησε
βρήκε πως σ’ έχω αγαπήσει
και τότε μ’ άφησε…

Είδα έναν Άγγελο να κλαίει
κι αέρας σφύριζε
να μην υπήρχες Θε μου, λέει
κι αυτός να γύριζε…

Ο Felix Mendelssohn συνέθεσε στην τρυφερή ηλικία των δεκαεπτά ετών την Εισαγωγή για την κωμωδία του Shakespeare Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας πιθανότατα για μια παράσταση του έργου στο πατρικό του σπίτι στο Βερολίνο. Η Εισαγωγή από μόνη της εμπεριέχει μουσικές αναφορές σε χαρακτήρες και γεγονότα που διαδραματίζονται στο θεατρικό και αναπαριστά τον νεραïδόκοσμο με θαυμαστό τρόπο. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, στα 1843, ο Mendelssohn συνέθεσε τη Σκηνική μουσική για το ίδιο θεατρικό έργο του Shakespeare, μετά από παραγγελία του Βασιλιά της Πρωσίας, Φρειδερίκου Γουλιέλμου του IV για μια νέα παραγωγή του έργου. Η Σκηνική μουσική περιλαμβάνει, όχι μόνο εισαγωγές στα ενδιάμεσα των πράξεων, αλλά και τραγούδια πάνω σε κείμενα του θεατρικού, χορούς και μουσική εντός της δράσης.

Ποίηση – Μπέρτολτ Μπρεxτ· Μουσική – Τάσος Γκρoυς
Τραγουδούν: Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Καλλιόπη Βέττα, Μαρία Παπαγιαννάκη – Κόμη, Παιδική Χορωδία Ελληνικού Ωδείου (Παράρτημα Πειραιά) και ο Τάσος Γκρους .
Αφηγητές:  Μάνια Παπαδημητρίου, Ανδρέας Μαυραγάνης, Νάντια Βαλαβάνη, Τάσος Γκρους
Επιλογή κειμένων:  Νάντια Βαλαβάνη
Ενορχήστρωση: Γιάννης Κ. lωάννου
Εικαστικά: Αλέξια Γκρους

*********

ΓΕΝΙΕΣ ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΕΣ

Καιρό πολύ προτού τα βομβαρδιστικά
φανούνε πάνωθέ μας
ήτανε κιόλας οι πολιτείες μας
ακατοίκητες.Απ’ τη βρωμιά
δε μπορούσε
κανένας οχετός να μας ξεπλύνει

Καιρό πολύ πριν σκοτωθούμε σε μάχες άσκοπες
όταν βαδίζαμε σε πολιτείες όρθιες ακόμα
οι γυναίκες μας ήτανε κιόλας
χήρες και τα παιδιά μας ορφανά.

Καιρό πολύ πριν μας πετάξουν στο λάκκο
άλλοι σημαδεμένοι
ήμαστε δίχως φίλους.Αυτά που ο ασβέστης
μας αφάνισε, δεν ήτανε πιά πρόσωπα.

Σήμερα συμπληρώνονται 96 χρόνια από τη γέννηση του Μάνου Χατζιδάκι

 

O εγωισμός των απελθόντων

Παράδοση είναι ο εγωισμός των απελθόντων και η ενοχή, ο συμβιβασμός των επιζώντων. Η πνευματική και η ψυχική δουλεία, που αναστέλλει και απονεκρώνει τελικά τις φυσιολογικές μας λειτουργίες. Η Παράδοση επιβάλλει την πλήρη υποταγή μας στους νεκρούς – κι έτσι μας καθιστά ακίνδυνους για αλλαγές, τομές, γι’ απελευθέρωση. Γι’ αυτό και η παράδοση βολεύει τους κρατούντες. Σ’ όλα τα κράτη τ’ ανελεύθερα, χορεύουν ξώφρενα τους εθνικούς χορούς των, που αποτελούν το βάθρο για περηφάνεια και γι’ ανελευθερία “εθνική”.

Πώς είναι δυνατό να χορεύεις ταγκό, και ν’ απαιτείς συγχρόνως να φύγει απ’ την κυβέρνηση ο στρατηγός Βιντέλλα. Αυτό είν’ αδύνατον. Γιατί ο Βιντέλλα είναι το ταγκό ο ίδιος. Με τα μαλλιά γιαλιστερά από μπριγιαντίνη, με την Παρθένο ανάγλυφη μες στη Μητρόπολη και με τα πόδια έτοιμα για τον χορό… Ένα δύο τρία τέσσερα κι ύστερα η φωνή του Κάρλος Γκαρντέλ. “Σιωπή μες στη νύχτα…”

Το ίδιο και στη Χιλή, στο Πακιστάν και στο Ιράν, στην Αλβανία και στην Κίνα, στο Μαρόκο, στη Λιβύη και στο Κουβέιτ, και σ’ άλλα μέρη ανατολικά ή της Νοτίου Αφρικής… Παντού χορεύουν εθνικούς χορούς, ιδρύουν ωδεία παραδοσιακής Μουσικής και ο αγαθός δικτάτορας σκύβοντας δέχεται λατρευτικά λουλούδια από νεολαίους, καταφανώς συγκινημένος. Τουλάχιστο στη χώρα μας, μονάχα στην ποιότητα την εκλεκτή του γιαουρτιού επιβάλλεται να γράφουνε τη λέξη: παραδοσιακό. Και το γιαούρτι αυτό πραγματικά είναι εξαιρετικό. Κι όσο για τους χορούς…

Σαν ξαναβρήκα μέσα μου την Κρήτη, μ’ εντυπωσίασε που οι νέοι της χορεύανε τη νύχτα κρητικούς χορούς, κι όχι ξενόφερτους, ντυμένοι γαμπριάτικα και μασουλώντας τσίχλα. Το βρήκα τούτο εξαίσιο και φωτεινό παράδειγμα για την απάνω χώρα. Μα όσο τόβλεπα, τόσο και περισσότερο γινόμουν σκεφτικός και άρχιζα να ξεχωρίζω κάποιον κίνδυνο. Τον κίνδυνο του γραφικού. Αυτόν, που μας παρουσιάζει εύκολα, προκλητικά με το ιδιόμορφο πρόσωπό μας, χωρίς νάχουμε μάθει, στο μεταξύ, να ζούμε άνετα και φυσικά την καταγωγή μας.

Γιατί η παράδοση έχει αξία μονάχα όταν δεν στηρίζεται στην αναπαράσταση, αλλά στην καθημερινή και δίχως επιτήδευση ζωή μας. Όταν δηλαδή το κληροδότημα χρησιμοποιείται φυσικά, και δίχως την ανάγκη επεξήγησης. Τότε μονάχα οφείλει να υπάρχει. Διαφορετικά, θά ναι καλό να εξαφανιστεί μέσα στον Χρόνο, κι ας έχουμε πιο δεύτερες συνήθειες αποκτήσει. Γιατί η ποιότητα της κληρονομιάς ανήκει στη ζωντανή ύλη που περιέχουμε, κι όχι στο ήθος ή στο ύφος αλλοτινών καιρών.