Από τις διάφορες εκδοχές του κλασσικού παραμυθιού του δόκτωρος Σιους, “Πώς ο Γκριντς έκλεψε τα Χριστούγεννα”, κινηματογραφικές, ραδιοφωνικές, τηλεοπτικές, η καλύτερη, κατά τη γνώμη μας, είναι η αφήγηση από τον τραγουδιστή David Coverdale, την οποία μπορεί ο καθένας να βρει εύκολα και να ακούσει στο διαδίκτυο, στην Αγγλική, βεβαίως, γλώσσα. Στα Ελληνικά, υπέροχη είναι η απόδοση του Φίλιππου Μανδηλαρά, η οποία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Ψυχογιός”.

  Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1921. 

Το να αναλύεις αυτό που υπηρετείς, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Καμπανέλλης το θέατρο, ενέχει τον κίνδυνο της «φιλολογίτιδας ή εγκεφαλίτιδας»,  όπως σχολίαζε ο ίδιος για το ευρωπαϊκό θέατρο της εποχής του, αλλά και μιας διάστασης στην οποία η θέση και μόνο της εμπειρίας χωρίς την αυτογνωσία αποκτά ρόλο εξιδανικευτικό, τελείως συναισθηματικό ή και δογματικό.

Στην περίπτωση του Καμπανέλλη δεν ισχύει καμία από αυτές τις παρατηρήσεις. Ο Καμπανέλλης στις σκέψεις του για το θέατρο, στην ανάλυση για το δικό του έργο, στην εν γένει κοσμοθεωρία του καταφέρνει να μιλήσει με τον πλέον αβίαστο τρόπο: αυτόν της σωματοποίησης. Δηλαδή με το φυσικό τρόπο που το σώμα μιλά έχοντας διάπλατα ανοιγμένες όλες τις αισθήσεις.

Συλλογίζεται το θέατρο και το αναλύει ως κάτι φυσικό και όχι ως θεωρητικός ή κάτοχος της τεχνικής. Με την απλότητα ενός ανθρώπου που ανακάλυψε τον εαυτό του μέσα από το θαύμα μιας τέχνης για αυτό και μπορεί να την ερμηνεύσει προχωρώντας σε καθολικότερες διαπιστώσεις για τον μηχανισμό της.

Έτσι, δεν μας ξεναγεί στον χώρο του, δεν αποκαλύπτει τα κλειδιά της τέχνης του, δεν μας βάζει να κοιτάξουμε από την κλειδαρότρυπα του γραφείου του για να μάθουμε τις συνταγές του. Με λίγα λόγια, δεν παραδίδει μαθήματα συγγραφικής τέχνης για νεοσσούς συγγραφείς.

Μιλά απλώς για αυτό που αγαπά, μιλά εν τέλει για τον ίδιο. Με ειλικρίνεια και ελευθερία. Δυο κομβικές λέξεις σε όλη του την ιστορία. Μιλά ως ένας εν εξελίξει  χειρώνακτας («έχω δουλέψει λιγάκι αυτοσχέδια και σαν λαϊκός τεχνίτης», γράφει ο ίδιος) με την ελευθερία της ανάγκης να εκφραστεί και όχι να διδάξει. Το ίδιο επισημαίνει και ως δημιουργός: «Η ώρα που εκφράζεται κάποιος είναι η ώρα της ελευθερίας του. Ο συγγραφέας γράφει κατ’ αρχάς για τον εαυτό του και ο εγωισμός για τον δημιουργό είναι η προστασία της ειλικρίνειάς του».

Για αυτό και οι απόψεις του, κοιτάζοντας τη χρονολογική σειρά των κειμένων του βιβλίου, μπορεί να έχουν χρονική απόσταση μεταξύ τους δεκαετιών, παραμένουν όμως σταθερές. Με την αυτογνωσία όμως ότι: «Ενώ έχω την ευαισθησία να νιώθω πράγματα, δεν έχω την ικανότητα την επιστημονική πια να κατατάξω αυτά τα πράγματα με μια άλλη αναγωγή που να είναι πέρα από την εμπειρική. Αυτό είναι κάτι που κάπου κάπου μ΄ ενοχλεί», όπως γράφει, αλλά και την επίσης ειλικρινή στάση ότι δεν είχε ποτέ συνείδηση αναμορφωτή και δεν είχε προσχεδιάσει τη μετάβαση από την προπολεμική ηθογραφία στο μεταπολεμικό δράμα. Του προέκυψε. Αβίαστα. Προτού συναντήσει όρους όπως: «ρεαλισμός, πολιτικό θέατρο, μεταθεατρικά στοιχεία, θέατρο του παραλόγου, μπρεχτική αποστασιοποίηση» κ.ά. Εμβάθυνε εν αγνοία του παρατηρώντας, μελετώντας και βιώνοντας. Όπως λέει ο ίδιος: «Διάβαζα πολύ και από πολύ νέος. Αλλά στα εφηβικά και στα νεανικά μας χρόνια δεν διαβάζουμε μυθιστορήματα για να μορφωθούμε και να καλλιεργηθούμε. Τα διαβάζουμε για να τα ζήσουμε. Γιατί δεν μας χωρά το σπίτι μας, η γειτονιά μας, ο δεδομένος κόσμος μας, ο εαυτός μας». Για αυτό απέκτησε αυτή τη θεατρική μαγεία που παρατηρεί ο Κουν: «Είναι ένα ένστικτο και μια γνώση για το τι πρέπει να προβληθεί την κάθε στιγμή, για το πόσο πρέπει να διαρκέσει αυτό και πόση πρέπει να είναι η ένταση εκείνου που προηγείται και εκείνου που έπεται».

Ο Τάκης Οικονομάκης  (1886-1944), υπήρξε μια από τις πιο λαμπρές δημοσιογραφικές και πνευματικές μορφές της πόλης Bόλου. Αν και παιδί φτωχής οικογένειας κατάφερε σπουδάσει Νομική, φτάνοντας μέχρι την απόκτηση τού διδακτορικού τίτλου. Ωστόσο αγάπησε και υπηρέτησε τη δημοσιογραφία και μέσα από αυτή το κοινό καλό, τους κοινωνικούς αγώνες, την καλλιτεχνική και πνευματική δραστηριότητα, ιδιαίτερα έντονη στον Βόλο εκείνης της εποχής, καθώς  και την Ελλάδα, ως αγνός πατριώτης,  σε μια πολύ δύσκολη χρονική περίοδο που τη σημάδεψαν μεγάλα ιστορικά γεγονότα

ΓΛΥΚΕΙΑ ΜΙΑ ΑΝΗΣΥΧΙΑ…

Γλυκειά μια  ανησυχία μ’  αδράζει την ψυχή

και μια μετεξεδένια νεφέλη μες στο φως

σταλάζει ευωδιασμένη και καρπερή βραχνή

στο χώμα που ειν σπαρμένος ο πόθος ό  κρυφός.

Ξεκίνησαν τα μάτια για τ’ όνειρο τρελλά

—πώς της χαράς μεθάει τό ηδονικό κρασί- —

μες στης ζωής  τον κήπο γλυκόλαλα πουλιά

δε λένε να σωπάσουν την ώρα  τη  χρυσή.

Το κάθε τι μ’ απλώνει  τριγύρω πλανερά

τα μάγια και  καρτέρι παντού μου έχει στηθή

η προσδοκία σειρήνα μπροστά μου λαχταρά

και  σε δυο μάτια πλάνα η Άνοιξη όλη ανθεί.

[ Πηγή: Περιοδικό Φιλότεχνος, τεύχος Α’, Αύγουστος 1926 ]

Η παράσταση τελεί, τη φετινή σεζόν, υπό την αιγίδα της  Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

Η παράσταση «Ραπουνζέλ χωρίς Παραμύθι» σε σκηνοθεσία Ηλία Καρελλά που παρακολούθησαν περισσότεροι από 40.000 θεατές κατά τη διάρκεια της σεζόν 2022-2023, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Κάππα.
 Πρόκειται για το πιο πρόσφατο έργο του πολυβραβευμένου συγγραφέα για παιδιά και εφήβους Mike Kenny, ο οποίος το εμπιστεύθηκε στον Ηλία Καρελλά που το ανέβασε σε πανευρωπαϊκή πρεμιέρα. Το έργο έχει σκοπό να μας ευαισθητοποιήσει απέναντι στον ρατσισμό, τον πόλεμο, την απομόνωση, τις μαθησιακές δυσκολίες και τη φύση, με τρόπο τόσο συγκινητικό, όσο και διασκεδαστικό, τονίζοντας την ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία.

Είναι 1944, το Λονδίνο βομβαρδίζεται. Η μικρή Λέτι, ένα κορίτσι μικτής καταγωγής, πρέπει να μείνει ασφαλής, όπως και χιλιάδες άλλα παιδιά λόγω του πολέμου. Με μια βαλίτσα στο χέρι και ένα γράμμα καρφιτσωμένο στο παλτό της, οι γονείς της την βάζουν στο τρένο. Σε μια απομονωμένη φάρμα στην εξοχή, θα έρθει αντιμέτωπη με τους φόβους της συναντώντας την αυστηρή κηδεμόνα κυρία Πιρς, τον νεαρό Κόνραντ και μια πολύ επιθετική… χήνα!

Tον ρόλο της μικρής Λέτι ένα κορίτσι που λόγω πολέμου φυγαδεύεται από τους γονείς του για να σωθεί στο Λονδίνο, ερμηνεύει για πρώτη φορά στη νέα παραγωγή, η Δανάη Ομορεγκιέ Νεάνθη. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο της αυστηρής κυρίας Πιρς που αναλαμβάνει την κηδεμονία του κοριτσιού, στον νέο τόπο που πηγαίνει, ερμηνεύει η γνωστή τραγουδίστρια και ηθοποιός Idra Kayne.

Η ανατρεπτική μπάντα String Demons, ερμηνεύει ζωντανά στη σκηνή την πρωτότυπη μουσική που συνέθεσε ειδικά γι’ αυτή, τονίζοντας άλλοτε με ατμοσφαιρικό και άλλοτε με εκρηκτικό τρόπο τα συναισθήματα του έργου.

Στην παράσταση παίζουν ακόμα οι ηθοποιοί Μάκης Νάνος, στον ρόλο του νεαρού Κόνραντ και ο Φάνης Παυλόπουλος, στον ρόλο του αφηγητή. Η χιουμοριστική νότα της παράστασης εκφράζεται από την επιθετική χήνα, τη μασκότ του έργου, που με τις κραυγές της υπογραμμίζει όσα συμβαίνουν στη σκηνή και προκαλεί το γέλιο των θεατών.

`