Homeworkz: Μουσική που επέλεξε ο Π. Λιναρδάκης για το σημερινό του κείμενο στο “ποιείν” με τον τίτλο “Η εκσπερμάτωση του τηλεφωνικού καταλόγου”
Καλημέρα, όλη μέρα. Η εκσπερμάτωση του τηλεφωνικού καταλόγου. Τρεις φορές την εβδομάδα αυνανίζομαι. Γενέσει του κατεστημένου και του χαμού που επικρατεί σε όλες τις αποστάσεις, με ένδειξη μανιοκαταθλιπτικής απόστασης. Μετράμε ένα φιλέτο σε τρία κομματάκια. Το κόβουμε, το ραντίζουμε με σπρέι από τον οργασμό και ονειρευόμαστε μια ημέρα καθαρότερη των όσων υπάρχει. Χαίρομαι που αυτή τη φορά θα δημοσιεύσω κατιτίς που με αφορά, με επενέργεια του συστήματος της καθορισμένης απεικόνισης. Χαίρομαι, επίσης, για την αυτόματη εκσπερμάτωση του τηλεφωνικού καταλόγου, που μας έδωσε ένα όνειρο θερινής νυκτός, μέσα από τα πλαίσια μιας καθορισμένης απομάκρυνσης.

Σέβομαι το ουράνιο σέβας, με απόκλιση 43ο μοίρες υπό το μηδέν.

Χαίρομαι επίσης γιατί καθίσταμαι ονειρώδης και αμετάκλητος, ποιοτικός άνθρωπος της νύχτας. Το στρες του διαβόλου μας οδηγεί σε μία κάθοδο στον Καιάδα, εκεί όπου δεν πέταγαν τα παιδιά που ήταν «κάπως» αλλά έμπαιναν οι αιχμάλωτοι…

TΟ ΒΑΘΥ ΜΠΛΕ ΤΟΥ ΚΑΡΛΟ ΤΖΟΥΛΙΑΝΙ

Στου Βίγια τον παλμό και του Φραντσίσκο
το άσθμα από του όπλου την κλαγγή
σ` αναζητώ, σε χάνω και σε βρίσκω
και ξαναρχίζω πάντα απ` την αρχή.

Η ιστορία σου τιμές δεν έχει
κι ενός αλήτη είναι η ζωή
που του` ναι αδιάφορο αν λιάζει ή βρέχει
κι έχει γι` ασήμι την αναπνοή

Στα δυο σκυλιά σου μόνο να` σαι αφέντης
και δούλος να` σαι μόνο στην αυγή
που με το φως της έρχεσαι και φεύγεις
πριν να χαθείς σε ρότα μυστική.

Κάρλο… Κάρλο…
Η ισχνή η μορφή σου τη ζωή μου ταράζει
Κάρλο… Κάρλο…
Το τελευταίο σου βήμα χίλια δώρα μου τάζει
Κάρλο…

Πρωτόγραμμα

Οι Rast μας δώσαν μόνον ένα δίσκο πριν επιστρέψουν και ξαναγίνουν άστρα…

Τʼ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τʼ ασφοδίλια
το σταμνί που δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου χρυσά.
Τʼ άστρα του Κύκνου κι εκείνο τʼ άστρο ο Αλδεβαράν

Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά στη κορυφή τους. βραδιάζει.

Κράτησα τη ζωή μου. στʼ αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου, τάχα να υπάρχουν
στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα
να μένουν εκεί που φύσεξε ο βοριάς καθώς ακούω
γύρω στη παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.