[youtube clRVDvD6IfE&rel nolink]
Οίστρος
Ποτέ δε θα ξαναμιλήσω γιατί όσα κι αν είπα
η αλήθεια ήταν κρυμμένη, η αγάπη χαμένη,
κι εγώ εδώ…
*
Η ψυχή μου μια θάλασσα παραδομένη στην άβυσσο
της θλίψης, του πόνου, της θύμησης και της ανάγκης.
Όλα γύρω μου τελειωμένα, τυλιγμένα
σʼ έναν τρομακτικό χορό από μυρωδιά βαλς και θανάτου.
Η ύπαρξή μου μια σκιά- μια ρωγμή στο χρόνο,
αναβλύζουν στιγμές γλυκιάς μελαγχολίας.
Το βλέμμα μου μια ουράνια έκρηξη στο γαλαξία,
όπου η ενοχή μπαίνει μέσα μου και με διαγράφει.
Όλα αυτά θυμίζουν όσα αισθάνομαι.
Τελικά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο σκόνη.
*
Η φωνή μου μια ξεκούρδιστη τρομπέτα
παρασέρνει τα είδωλα της νύχτας.
Η θάλασσα μου, ο πόνος μου, η θλίψη μου,
ο χορός και ο θάνατός μου
είναι όλα άθλιοι ιππότες στο μπαρ της παραφοράς.
Και απορώ με τη θλίψη μου,
τις άρρωστες κραυγές της ψυχής μου.
Παραδομένης σε εικόνες μαγικές, τόπους σκοτεινούς,
ιδεατούς, νεκρούς από τις ζωές εκείνων που τόλμησαν.
*
Ακούστε άνθρωποι! Πατάω στη γη και ονειρεύομαι,
ακούω τον πόνο μου και κραυγάζω στίχους γοερούς.
Σιωπή στο μπαρ θα πέσει σαν θα μπω
Αλαλάζοντας ινδιάνικους ψαλμούς, χορεύοντας τσιγγάνικους ήχους.
Εωθινό θα ʽναι το μονοπάτι που θα διαβώ
μια νύχτα που αστροφέγγει ψέματα η θάλασσα.
Ασθμαίνοντας θάνατο θα βρωμίσω
τις κάμαρες των παιδιών σας, τις εκκλησίες των στιγμών σας.
*
Κι επίμετρο θα γράψω πάνω στον τάφο μου :
«Μη φωνασκείτε, θα ξυπνήσω!»
Θεσσαλονίκη, 25/ΧΙ/07
Τάσος Ρήτος
Κατερίνα Καντσού
Νέστορας Πουλάκος
Αν θυμάμαι καλά, το ασύρματο πληκτρολόγιο της Μάικροσοφτ που χρησιμοποιώ ακόμα, έχει 102 πλήκτρα.
Με πόσα από αυτά γράφεται το ποίημα;
Ο Γιάννης Λειβαδάς μου απάντησε χθες το βράδυ που τα πίναμε σπίτι του, πως θέλει μια ποίηση που να γράφεται και με τα 102 χωρίς αποκλεισμούς και περιορισμούς.
Το “ποιείν” (συνιδιοκτησία Σωτήρη Παστάκα και Σπύρου Αραβανή) θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί και τα 102 πλήκτρα όταν γράφει ποίηση, κι όποιον αριθμό νομίζει όταν εκφράζει τις κριτικές του απόψεις, είτε αυτές αφορούν γνωστούς είτε νέους και άγνωστους.