Ο ΠΟΙΗΤΗΣ-ΕΚΔΟΤΗΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΕ “ΣΧΙΖΟΦΩΝΗΤΙΚΗ”. ΤΟΝ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Ο ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ ΣΑΚΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ:

ΑΚΟΥΣΤΕ  εδώ

Το κανάλι του χρήστη excavationsGR

φωτογραφία από τα ρεμάλια
http://www.remaliaclub.gr/forum/showthread.php?t=2383

Το επίσημο σάιτ για το Λεωνίδα ΧΡΗΣΤΆΚΗ
http://ideodromio.org/

 ΑΚΟΥΣΤΕ  εδώ

 
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΙΕΙΝ ΣΤΟ ΔΙΑΤΟΠΟ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2012
ΠΕΜΠΤΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:  Akanthos Ak
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΗΛΙΑΣ ΠΡΟΒΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΚΟΣ, ΠΑΝΑΓΗς ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΛΠ
ΚΙΘΑΡΑ/ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΣΤΑΓΙΟΛΑΣ
ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ/ΚΑΜΕΡΑΜΑΝ: ΦΩΤΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Gottfried Benn εδώ διαβάζει το ποίημα “Αστέρια”

Κυκλοφορία

Ο μοναχικός κυνόδοντας μιας πόρνης
που πέθανε άγνωστη,
είχε σφράγισμα χρυσό.
Τα υπόλοιπα δόντια λείπανε,
λες και το ʽχαν συμφωνήσει σιωπηλά.
Ο νεκροτόμος τον ξερίζωσε
και ύστερα πήγε για χορό.
Λοιπόν, είπε,
μόνο το χώμα πρέπει να καταλήγει στο χώμα.

Οδηγός βαρέων μηχανημάτων εδώ

Υπήρξε σκαπανέας. Ήταν ένας μεγαλόσωμος φωνακλάς άξεστος άντρας με τούβλινα χέρια που μύριζαν τύρφη και χορτάρι κι η πλάτη ήταν τοξοτή σαν αργηνό Οκτωβριάτικο φεγγάρι. Η πράσινη ζώνη κάτω απʼ τη σαπιοκοιλιά του τον κρατούσε ακέραιο και οι τρίχες στο σβέρκο και τη σπονδυλική του στήλη ήταν άγριες και κίτρινες σαν καλαμπόκι. Κι όταν έβηχε τα πνευμόνια του πρήζονταν σαν ορφανά που έκλαιγαν γιʼ ατέλειωτα χρόνια μοναξιάς κι ανάγκης. Τα μάτια του γκρίζα μαργαριτάρια σε μια βάναυση θάλασσα που καμιά φορά χτυπιόταν στην ακτογραμμή ενός χαμόγελου. Τα βλέφαρα κι οι βλεφαρίδες του ένα πετρωμένο ασήμι σαν άμμος, αλλά εύθραυστες σαν μυρωδιά ετοιμοθάνατου δέντρου. Και τα οστά της ζωής του κρυμμένα στο ροζιασμένο κορμί, πόδια στραβά στειλιάρια που μαχαίρωναν και τρόμαζαν την ανοιγμένη γη, κι όπως οι άνεμοι της μνήμης του πετούσαν απʼ τα κλαδένια χέρια του, εκσφενδονίζοντας προς τον μαβί ουρανό όπου λευκά κομμάτια σύννεφα κρέμονταν σαν μετά από τριήμερο γλέντι και το σκουριασμένο κόκκινο μηχάνημα στη γωνία του χωραφιού με το στόμα του όλο δαγκανιάρες αλυσίδες και τα δόντια του ξυράφια και δάχτυλα από κοπανισμένα νύχια μαζεύονται κι αρπάζουν το πλούσιο μαύρο υπόχωμα, σπρώχνοντας σπασμένα πελεκούδια αφυδατωμένης λάσπης στα άκρα του χρόνου του – το οικόπεδο όπου ζούσε είχε καταντήσει ένα μπάλωμα του τίποτα στο άδειο φόντο.

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ: «PAROLLES« («KOYΒΕΝΤΕΣ») ,1946.

Ακούστε εδώ τον Prévert

ΑΥΤΟΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Αυτός ο έρωτας
Τόσο ορμητικός
Τόσο εύθραυστος
Τόσο απαλός
Τόσο απεγνωσμένος
Αυτός ο έρωτας
Όμορφος σαν τη μέρα
Κι άθλιος σαν τον καιρό
Όταν ο καιρός είναι κακός
Αυτός ο έρωτας τόσο αληθινός
Αυτός ο έρωτας τόσο ωραίος
Τόσο ευτυχισμένος
Τόσο εύθυμος
Και τόσο γελοίος
Tρέμοντας από φόβο όπως ένα παιδί μέσα στο σκοτάδι
Και τόσο σίγουρος για τον εαυτό του
Όπως ένας άντρας ήσυχος στη μέση της νύχτας
Αυτός ο έρωτας που τρόμαζε τους άλλους
Που τους έκανε να μιλούν
Που τους έκανε να χλωμιάζουν
Αυτός ο έρωτας που τον παραμονεύουν
Γιατί κι εμείς τον έχουμε παραμονεύσει
Περικυκλωμένος ,τραυματισμένος ,ποδοπατημένος
σκοτωμένος , απαρνημένος , ξεχασμένος
Γιατί εμείς τον έχουμε καταδιώξει τραυματίσει ποδοπατήσει
σκοτώσει απαρνηθεί ξεχάσει
Αυτός ο έρωτας ολόκληρος
Ακόμα τόσο ζωντανός
Και τόσο ηλιόλουστος
Είναι ο δικός σου
Είναι ο δικός μου
Αυτός που ήταν
Εκείνο το πράγμα το πάντα νέο
Και που δεν έχει αλλάξει
Το ίδιο αληθινός όσο κι ένα φυτό
Το ίδιο να τρέμει όσο και ένα πουλί
Το ίδιο ζεστός το ίδιο ζωντανός όσο και το καλοκαίρι