`

Ποίηση: Νίκος Καρούζος, Μανόλης Αναγνωστάκης, Ανδρέας Εμπειρίκος. Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς, Κωνσταντίνος Παλιατσαρας

`

Όσο κρατήσει η ζωή / Νίκος Καρούζος

Όσο κρατήσει η ζωή κρατεί κι ο θάνατος.
Ώρα να σκεφτώ τα μελλούμενα
σωριασμένα αιφνίδια στο χθες.
Φοβερή ασυνέχεια: ο πλούτος μου είναι το στήθος μου.
Γι αυτό ποτέ δεν παζάρεψα το ηλιοβασίλεμα
και ταξιδεύω σίγουρος,
όσο η μίνθη ταξιδεύει και το ασπροθύμαρο.
`
*

Φίλοι που φεύγουν/ Μανόλης Αναγνωστάκης

Φίλοι που φεύγουν
Που χάνονται μια μέρα
Φωνές τη νύχτα
Μακρινές φωνές
Μάνας τρελής στους έρημους δρόμους
Κλάμα παιδιού χωρίς απάντηση
Ερείπια σαν τρυπημένες σάπιες σημαίες.

Εφιάλτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα.

( μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά; )

`
*
Κι όλο πηγαίνω στις πηγές/ Νίκος Καρούζος

Τώρα μαθαίνω το σώμα μου,
τώρα σε βλέπω δρόμε του καλού
με το σακούλι του αναστεναγμού
κι όλο πηγαίνω στις πηγές.

Ποτάμια, δάση και νερά,
ποτάμια, δάση με καλούν.
Ποτάμια, δάση και νερά
και το κελάηδισμα είμαι εγώ
κι όλο πηγαίνω στις πηγές.

Κινώντας φύλλα και πουλιά,
υμνώντας φύλλα στη σιωπή.
Υμνώντας φύλλα και πουλιά
και το φτερούγισμα είμαι εγώ
κι όλο πηγαίνω στις πηγές.
`
*

Ουρανός και δάσος/ Μανόλης Αναγνωστάκης

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου
Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου
Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος
Νʼ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα
Που σε κάθε κορμό έχουμε χαράξει
Εδώ και χρόνια τα ιερά ονόματα
Να τα συλλαβίσουμε μαζί
Να τα μετρήσουμε ένα ένα
Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή.

Το δικό μας το δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός.
Δεν περνούν από δω ξυλοκόποι.
`
*
Η σκάλα / Νίκος Καρούζος

Ακούω ένα χτίσιμο στο στήθος, με τρομάζει.
Τι ωραία θάτανε με μια ένεση
να κυκλοφορούσε στο αίμα μου
η επόμενη χιλιετία!
Τούτος ο κόσμος μοιάζει με σκάλα.
Κάθε σκαλί της όταν τʼ ανέβεις χαλιέται πέφτει.
Στο τελευταίο το σκαλί η σκάλα δεν υπάρχει.

`
*

Πάψαν τα λόγια / Μανόλης Αναγνωστάκης

Πάψαν τα λόγια πια να αποτελούν χρησμό,
οι δυνατοί οι στίχοι προφητείες.
Με σύντεχνη ζωή σε δοτική γαλήνη
μας χάιδευε το μέτωπο η ωραία ειρήνη.

Τα ευτυχισμένα πρόσωπα περίσσεψαν,
τα δροσερά παιδάκια έπαιζαν στους δρόμους,
ερωτευμένα πουλιά τραγουδούσαν στον ουρανό.
Τώρα διδάσκουν στα σχολεία την εποχή των αγενών μετάλλων.

Τα φριχτά εγκλήματα που οι πρόγονοί τους διαπράξαν,
τις ακατανόητες πράξεις μας, τα ηλίθια έργα τέχνης,
τους ανάπηρους αιώνες της γήινης προϊστορίας.

Τεράστιο άσπρο περιστέρι με μαρμαρωμένο χαμόγελο
άπλωσε τις φτερούγες της η ωραία ειρήνη.
Μες στο τεράστιο υπόστεγο κυοφορείται
το έκθαμβο μέλλον του αζώτου, ό,τι μες στους αιώνες
ευσυνείδητοι παρασκευάσανε.

`

*

Ό,τι δείχνω είναι / Νίκος Καρούζος

Ό,τι δείχνω είναι η ουράνια πηγή
με τον έρωτα, με τα στήθη.
Ό,τι δείχνω είναι η ουράνια πηγή.

Ό,τι δείχνω είναι η ουράνια επιστροφή
με τα δάκρυα, με τον πόνο.
Ό,τι δείχνω είναι η ουράνια επιστροφή.

Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου
σε κυνηγώ όπως παιδί τις πεταλούδες.
Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου σε κυνηγώ
όπως παιδί τους συνομήλικούς μου
στο δειλινό παιχνίδι.

Πάει κι η αγάπη χάνεται
σαν το νερό στην πέτρα.
Πάει κι η αγάπη χάνεται.

από Σπύρος Αραβανής
1 Σχόλιο