`

Ο δίσκος, αφιερωμένος στον Νικόλα Άσιμο, με δικά του ανέκδοτα τραγούδια, αποτελεί το απρόσμενο highlight της ελληνικής δισκογραφίας για το 2014. Κυκλοφόρησε στις 17 Νοεμβρίου κι εξαντλήθηκε μέσα σε τρεις μόλις μέρες, ενώ μέσα στο επόμενο δίμηνο θα υπάρξει επανέκδοση. Αν και βιολογικά απών, ο Άσιμος φωνάζει παρών μέσα από τις συνθέσεις του, δηλώνοντας αντιρρησίας και απέναντι στον θάνατο. Τα 15 τραγούδια του δίσκου, από τα οποία τα 6 είναι ακυκλοφόρητα και τα υπόλοιπα 9 διαφορετικές εκτελέσεις ήδη γνωστών κομματιών, ανήκουν σε άλλη εποχή, αλλά λειτουργούν ως αποκούμπι για τους πληγωμένους της κοινωνία μας, εξηγώντας έτσι σε ένα βαθμό τη μεγάλη τους απήχηση. Βρέθηκαν στις κασέτες που φύλαγε ο Άσιμος στον «χώρο προετοιμασίας» όπως ονόμαζε το μαγαζάκι του στην Καλλιδρομίου 55, την ημέρα της αυτοκτονίας του, 17 Μαρτίου του 1988. Η αστυνομία τις κράτησε για πολλά χρόνια και τις παρέδωσε στην οικογένεια, για να φτάσουν σήμερα στις δισκοθήκες μας, χάρη στη B-Otherside Records, ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία που ανέλαβε την κυκλοφορία του άλμπουμ.

Συνεντεύξεις με τους Γ.Ι. Αλλαμανή, Γ. Κορδέλλα και Δ. Βασιλειάδη, που σχολιάζουν την αξία κυκλοφορίας του δίσκου για τον ασυμβίβαστο τροβαδούρο των Εξαρχείων

Το άλμπουμ είναι ανατρεπτικό. Ξέχωρα από τα άγνωστα τραγούδια και το σπάνιο ή αδημοσίευτο φωτογραφικό και εικαστικό υλικό, που συνοδεύει την έκδοση, στον δίσκο περιλαμβάνεται συγκλονιστική μαρτυρία του Σωτήρη Παστάκα, γιατρού στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, στο οποίο είχε νοσηλευτεί ο Άσιμος και ανατρέπει τις γνωστές ερμηνείες για την αυτοκτονία του. Περιγράφοντας, την αποχώρηση του Άσιμου από το Δαφνί και τη μεταφορά του σε άλλη ψυχιατρική κλινική, μετά από απαίτηση του πατέρα του, ο οποίος απελπίστηκε βλέποντας τις άσχημες συνθήκες που επικρατούσαν στο Δαφνί, ο Σ. Παστάκας αναφέρει: «Ο κ. Ασιμόπουλος κατάφερε τελικώς να αποσπάσει τον γιο του απ’ το περίπτερο 14. Άσχετα αν ο γιος του, ο Νικόλας, εκεί ήταν βασιλιάς: στον έναν μήνα νοσηλείας του είχε κατακτήσει τους υπόλοιπους 59. Άλλος του έφερνε τις παντόφλες, άλλος τον καφέ, άλλος την κιθάρα του. Τον έβαλε σε ένα μονόκλινο στην καλύτερη Ψυχιατρική Κλινική (όπως του είχαν πει), εκεί στα βόρεια. Ένα κελί χωρίς παράθυρο. Χωρίς τρελούς φίλους. Χωρίς κιθάρα. Τον έβγαλε ύστερα από κει με ιατρογενή κατάθλιψη και καθηλωμένο από τα νευροληπτικά, να μην μπορεί να παίξει ούτε ένα ακόρντο: δεν λύγιζαν τα δάκτυλά του, έτρεμαν. Με τρεμάμενα δάκτυλα ο Νικόλας κατάφερε να φτιάξει μόνο τη θηλιά του».

`

Ερμηνεία: Δημήτρης Ψαριανός

Γυναίκα μήλο σάρκινο

Γυναίκα, μήλο σάρκινο
και άρωμα από φύκια,
γυναίκα από πηλό και φως
κι ολόγιομο φεγγάρι,
τάχα ποια λάμψη σκοτεινή
βγαίνει απʼ τις κολόνες σου
και ποια πανάρχαιη νυχτιά
σε σένα αγγίζει ο άντρας;

Ένα τραγούδι από νερό
κι αστέρια είνʼ η αγάπη.
Είναι μια μάχη απʼ αστραπές
κι από πνιχτόν αγέρα.
Και καταιγίδες άξαφνες
είνʼ η αγάπη, αγάπη μου,
και νικημένα δυο κορμιά
από δυο στάλες μέλι.

Με τα φιλιά μου σεργιανώ,
γυναίκα, το άπειρό σου,
τις όχθες και τους ποταμούς
και τα μικρά χωριά σου,
ώσπου η φλόγα του έρωτα
από σοκάκια να τηνα
χιλιόγλυκα να ξεχυθεί
και στεναγμός να γίνει.

Ένα τραγούδι από νερό…

`

ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ

Τὸ θάνατό μας χρειάζεται ἡ ἄμετρη γύρω φύση
καὶ τὸν ζητοῦν τὰ πορφυρὰ στόματα τῶν ἀνθῶν.
Ἂν ἔρθει πάλιν ἡ ἄνοιξη, πάλι θὰ μᾶς ἀφήσει,
κι ὕστερα πιὰ μήτε σκιὲς δὲν εἴμεθα σκιῶν.

Τὸ θάνατό μας καρτερεῖ τὸ λαμπρὸ φῶς τοῦ ἥλιου.
Τέτοια θὰ δοῦμε ἀκόμη μιὰ δύση θριαμβική,
κι ὕστερα φεύγουμεν ἀπὸ τὰ βράδια τοῦ Ἀπριλίου,
στὰ σκοτεινὰ πηγαίνοντας βασίλεια πέρα κεῖ.

Μόνο μπορεῖ νὰ μείνουνε κατόπι μας οἱ στίχοι
δέκα μονάχα στίχοι μας νὰ μείνουνε, καθὼς
τὰ περιστέρια ποὺ σκορποῦν οἱ ναυαγοὶ στὴν τύχη,
κι ὅταν φέρουν τὸ μήνυμα δὲν εἶναι πιὰ καιρός.

`
Ακούστε ΕΔΩ την «Ινδιάνικη Προσευχή» σε μεταγραφή του Θεοδόση Βολκώφ.
`

ΠΡΑΞΙΣ

Η δύναμη με δύναμη πώς σκύβει
επάνω απʼ τη γυμνή την ομορφιά
και αρσενική του θηλυκού την ήβη
λατρεύει και χαϊδεύει και φιλά.

Εδώ η μανία άοκνη δουλεύει
και αστράφτει, λάμψεις βγάζει κάποια οργή,
μα πώς η πρώτη έτσι τρυφερεύει
και η δεύτερη πώς γίνεται στοργή.

Αυτή που υποτάσσεται προστάζει,
της λείας λεία αυτός που κυνηγά.
Το σύμπλεγμα της σάρκας πώς αυγάζει

και μέσα στην αρχέγονη χαρά
το σώμα το αντρίκειο πώς σπαράζει
και της γυναίκας το κορμί πώς σπαρταρά…

`

Μελοποίηση-Ερμηνεία: Σαράντης Κωστάκης

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ`

`

ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΧΡΟΝΟΥ

Φιλοσοφείς τρυφερότητα

χωρίς φιλοσοφία

στέργεις αιωνιότητα

μονάχα με το βλέμμα

είσαι μια ζωντανή βαθειά

σελίδα σώματος

π αστράφτει σε παρθενικότητα.

Ο χρόνος είν ακόμη για σένα

θρίαμβος

και σου τον εύχομαι πάντα.
`

*************************************************************
Κι αν χιονίζει στο πνεύμα/ κι αν κρυώνουν οι μεγάλες/ ιδέες/ ο κόσμος πρέπει να προχωρήσει

Πριν από τριάντα ακριβώς χρόνια, ο Νίκος Καρούζος εμψύχωνε τη νέα γενιά με αυτούς τους αποφθεγματικούς στίχους, καλώντας την να εμπιστευτεί τις δικές της δυνάμεις και να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις μιας πραγματικότητας που αλλάζει χωρίς να περιμένει ιδεολογική καθοδήγηση.

Γραμμένο στα Εξάρχεια, σε μια σελίδα από φτηνό μπλοκ, αυτό το ποίημα με ημερομηνία 5/01/1985 και την υπογραφή του, ήταν η ευχή του 59χρονου τότε ποιητή για τα γενέθλια ενός οκτάχρονου κοριτσιού που δεν το είχε δει ποτέ του. Επρόκειτο για τη Μαρία, την κόρη του Σταύρου Καλάρογλου, ηθοποιού, συνιδιοκτήτη και μπάρμαν τότε στο εμβληματικό Dada της Εμμανουήλ Μπενάκη, το στέκι των καλλιτεχνών και των γερών ποτηριών που κρατιόταν ανοιχτό για λίγους μέχρι τα χαράματα. Από τον Ιούνιο του 1984 μέχρι τον Νοέμβριο του 1986, ο Καρούζος έγραψε εκεί, στα ξενύχτια του, 20 σύντομα «ποιήματα στη Μαρία», χωρίς να θελήσει να τη συναντήσει. Δεν έμοιαζαν με τα σκοτεινά φιλοσοφικά ποιήματα που τον ξεχώρισαν στα μεταπολεμικά ελληνικά γράμματα, δεν είχαν την τραγική διάσταση που έδωσε το 1987 στη «Νεολιθική νυχτωδία στην Κρονστάνδη», αλλά περισσότερο έμοιαζαν με σπαράγματα μιας οραματικής επιστολής προς τη νεολαία της εποχής.