`
Διονύσιος Σολωμός, “Ανάμνησις”
Τώρα ἄς παύσῃ τῆς κιθάρας
Ἡ γλυκόφωνη χορδή·
‘Σ τὴν καρδιά μου τὴ θλιμένη
Τὴ νεότητα ἐνθυμεῖ.

Τὴ νεότητα ποῦ ἀπέρασε
Ἔτσι ὀγλήγορα ἀπό μᾶς
Χωρίς κἄν νὰ μᾶς ἀφήσῃ
Στοχασμό παρηγοριᾶς.

Μόνο μ’ ἄφησε ἡ προδότρα
Ἔναν ἄθλιο στοχασμό
Ποῦ σφιχτὰ μοῦ ζωγραφίζει
Τοῦ θανάτου τὸν καιρό.

Νὰ τὸ μάτι ποῦ τὸν ἥλιο
Πολεμάει νὰ ματαϊδῇ,
Καὶ τὸ στόμα νὰ βαστάξῃ
Τὴν στερνή του ἀναπνοή.

`
*

Ανδρέας Κάλβος, Από την Ωδή Τρίτην
Ω φωνή, ω μητέρα,
ω των πρώτων μου χρόνων
σταθερά παρηγόρησις·
όμματ’ οπού μ’ εβρέχατε
με γλυκά δάκρυα!

Και συ στόμα οπού εφίλησα
τόσαις φοραίς, με τόσην
θερμοτάτην αγάπην,
πόση άπειρος άβυσσος
μας ξεχωρίζει!

`

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ : Charles Baudelaire, «Μια Νύχτα που…»

Μια νύχτα που κοντά σε μιαν απαίσια Εβραία κοιτόμουν,
όπως σε πτώματος πλευρό πτώμα άλλο ξαπλωμένο,
κοιτώντας πλάι μου το κορμί ‘κείνο το πουλημένο
τη λυπημένη ομορφιά που λαχταρώ σκεφτόμουν.

Τη γονική της αρχοντιά ο νους μου αναπολούσε,
το δυνατό το βλέμμα της με χάρες οπλισμένο,
την κόμη στο κεφάλι της σαν πέπλο μυρωμένο,
κι η θύμηση αυτή μέσα μου τον έρωτα ξυπνούσε.

Γιατί τρελά το ευγενικό κορμί σου θα φιλούσα,
κι απ’ τα δροσάτα πόδια σου ως τα μαύρα σου μαλλιά,
τι θησαυρούς από βαθιά χάδια θε να σκορπούσα,

αν μια νυχτιά τα μάτια σου μπορούσαν να μου δώσουν
μόν’ ένα δάκρυ αληθινό, ω πέτρινη καρδιά!
που θα ‘κανε τις παγερές κόρες τους να θαμπώσουν.

`

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

`

Τάσης Χριστιανόπουλος – Ερωτόκριτος/ Γιάννης Ιδομενέως – Ποιητής Α/ Φωτεινή Δάρρα – Αρετούσα/ Αγγελική Καθαρού – Νένα/ Νίκος Μαμαγκάκης – Ποιητής Β/ Renato Ripo – τσέλο/ Ανδριώτης Λευτέρης – λύρα/ Νίκος Κατριτζιδάκης – φλάουτο/ Αντώνης Λαγός – κόρνο
`
*******************************************************

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ

Ανάθεμά σε έρωτα, δειλέ, πίβουλε, ψεύτη,

Όπου σε σένα η ζήση μου κι η νιότη μου εμπερδεύτη

Έρωτα αδικοκριτή φύτρο καταραμένο

Που άφησες και σκλάβωσες το νου μου του καημένου

Που μ’έπιασες μ’επιβουλιά στα δίκτυα τα δικά σου

Ανάθεμά σε έρωτα μ’αυτή την απονιά σου

Ήστραψεν η Ανατολή κι εβρόντηξεν η Δύση

Όντε τα χείλη του ήνοιξε για να ‘ποχαιρετήσει

Και το παλάτι σείστηκε εκ τον πόνο που εγροίκα

Όντε τα χέρια πιάσασι κι αποχαιρετιστήκαν

Δεν έχουν στόμα να το πουν, χείλη να το μιλήσουν

Και μήτε μάτια να το δουν κι αυτιά να το γροικήσουν

Εμίσεψε ο Ρωτόκριτος και βιάζητον η ώρα

Μ’ένα πικρό αναστεναγμό που σείστηκεν η χώρα

Τα βάσανά του τα πολλά στα δάση τα διηγάτο

Και το λαγκάδι και βουνό συχνά τα πηλογάτο

Και πάλι όντεν εσώπαινε με την καρδιά εμίλιε

Κι ήσκυφτε με τον λογισμό την Αρετή κι εφίλιε.

`

**********************************************************

«Είναι το πρώτο μου έργο που κυκλοφόρησε σε δίσκο και είχε λαϊκή απήχηση. Δεν βασίζεται στο επαναληπτικό μοτίβο των 5/8, που έχει γεννήσει η αέναη εκφορά του δεκαπεντασύλλαβου του Ερωτόκριτου και που παίζεται και τραγουδιέται από τους παραδοσιακούς μουσικούς της Κρήτης. (Είναι αμιγώς παραδοσιακό και δεν ανήκει σε επώνυμο δημιουργό).

`

Βράδυ θαμπό
Στη σκιά πριν μπω
Νεκροθαλάμου
Σε αυλό ακουμπώ
Τα δάχτυλά μου

Αβρά βιολιά
Γελούν φιλιά
Μπρος στη σελήνη
Και τα μαλλιά
Η αύρα μου λύνει

Αστέρια αχνά
Κεντώ συχνά
Μες στο σκοτάδι
Και ο νους ξεχνά
Το βλέμμα του Άδη

Τότε η στοργή
Γίνετ’ οργή
Για όλα τα γύρω
Και στη σιγή
Ποθώ να γείρω
`

*
Ξεχασμένοι ξεχαστήκαμε
Πόσους μήνες κοιμηθήκαμε.

Ξεχασμένοι ξεχαστήκαμε

σ’ ένα θάμβος πυκνό

από νύχτα κι από ήλιο.

Δεν κλαίω

γιατί ο ύπνος μ’ αρνήθηκε.

Πίσω απ’ τον κήπο μας

υπάρχουν κι άλλοι κήποι.

(Απόσπασμα από την Εαρινή Συμφωνία)

`
Ποιήματα από το έργο Διαβάστε ΕΔΩ

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

`

Σύνθεση: 1981-1982, Παρίσι

Ηχογράφηση: 1985 (απο την πρώτη εκτέλεση στις 23/2/1983 στο Metropol-Theater Berlin, μετάφραση στα Γερμανικά: Dirk Mandel) Joachim Vogt (τενόρος), Herman Christian Polster (μπάσσος), Jurgen Freier (βαρύτονος), Friedrich Wilhelm Junge (αφηγητής) , Rundfunkchor Berlin (διδασκαλία χορωδίας Dietrich Knothe) Berliner Sinfonie Orchester, υπο τη διεύθυνση του Hans Peter Frank, Μinos (Greece), Eterna (DDR).

Ελληνική εκτέλεση: 18/9/1998, Ωδείο Ηρώδου Αττικού, Κώστας Πασχάλης, Θάνος Πετράκης, Φραγκίσκος Βουτσίνος, Νίκος Τζόγιας (αφηγητής), Συμφωνική Ορχήστρα και χορωδία της ΕΡΤ (διδασκαλία χορωδίας: Έλλη Νικολαίδη) υπο τη διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού.

`

********************************************************
Από το σημείωμα του συνθέτη στο δίσκο. Σεπτέμβρης 1983

Με τον Μιχάλη Κατσαρό συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στιγμιαία στη ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ στα 1944. Τότε ανήκα στον 1ο Λόχο του 1ου Τάγματος του Εφεδρικού ΕΛΑΣ, που είχε τη βάση του στην Άνω Νέα Σμύρνη. Στις 3 του Δεκέμβρη πήρα μέρος στο Συλλαλητήριο στο Σύνταγμα. Με χτύπησαν άγρια οι Εγγλέζοι κι έτσι καθώς ήμουνα μέσα στα αίματα, κατηφόριζα τη λεωφόρο Συγγρού. Μέναμε τότε στη Νέα Σμύρνη, οδός Σμύρνης 39. Η μητέρα μου, πες από ανησυχία, πες από προαίσθηση, ανηφόριζε την ίδια λεωφόρο. Συναντηθήκαμε μπροστά στου ΦΙΞ. Μόλις με είδε, τρόμαξε. Όμως την καθησύχασα. Την πήρα στην αγκαλιά μου – σαν λάβαρο, έλεγα τότε. Στον κήπο μας είχα θαμμένο το όπλο που είχα πάρει από τους Γερμανούς. Λίγο αργότερα ήμουν μπροστά στο Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Σμύρνης. Την άλλη μέρα πήγαμε –ορισμένοι από μας- στην κηδεία των θυμάτων. Γυρίζοντας αρχίσαμε τη μάχη. Σε δύο μέρες όλοι οι αστυνομικοί παραδόθηκαν. Δεν υπήρχε ούτε ένα θύμα. Πολλούς αξιωματικούς τους οδηγήσαμε οι ίδιοι στα σπίτια τους να μην πάθουν κακό. Ένας απ΄αυτούς στα 1948 ήρθε χαράματα στο σπίτι μας για να με πιάσει και να με κλείσει στην απομόνωση. Πολλοί οδηγήθηκαν στην Ικαρία. Το Τάγμα μας πήρε μέρος στις μάχες του Χαροκόπου, στα Παλαιά Σφαγεία. Στο Ιωσηφόγλειο και μετά στου Μακρυγιάννη. Εκεί μείναμε ως τις 20 περίπου του Δεκέμβρη. Γυρίσαμε στην Άνω Νέα Σμύρνη που χτυπούσαν Εγγλέζοι, Ινδοί και Κούρκας. Σε μία από τις τελευταίες μάχες, είναι τότε που συνάντησα τον Κατσαρό που ήταν αξιωματικός του ΕΛΑΣ. Εγώ ήμουν πάντα απλός μαχητής, όμως στο τέλος των επιχειρήσεων έκανε χρέη υπεύθυνου λόχου. Οι Άγγλοι τώρα μας χτυπούσαν με αεροπορία, με όλμους και βομβάρδιζαν τις θέσεις μας, δηλαδή τις συνοικίες, με κανόνια του στόλου τους από το Φάληρο. Θυμάμαι ήταν δειλινό και υποχωρούσαμε προς τα υψώματα του Νέου Κόσμου. Εγώ ύστερα από είκοσι πέντε μέρες μάχες νύχτα-μέρα, τις πιο πολλές φορές νηστικός, άπλυτος, με ένα παπούτσι –στο δεξί πόδι που είχα κρυοπαγήματα είχα βάλει κουρέλια- φορούσα γερμανικό κράνος και ήμουν τυλιγμένος με κουβέρτα. Εκείνος με πεντακάθαρη στολή αξιωματικού είχε το δεξί πόδι πάνω σ΄ένα βράχο και με κοίταζε θα ΄λεγα με αποτροπιασμό… Μου λέει:

-Πού πας στρατιώτη;

Τον κοίταξα καλά καλά σα να΄ταν φάντασμα. Δεν του αποκρίθηκα. Εκείνος ξανά επιτακτικά:

-Εκεί είναι η μάχη! και μου δείχνει με το χέρι σαν τον Κολοκοτρώνη κατά τη μεριά του νεκροταφείου όπου όλοι χτυπούσαν τα τανκς.

Τότε δεν βάσταξα και του είπα προσπερνώντας τον:

-Να πάς εσύ!