Από την εφημερίδα «Εποχή» της 21 Ιανουαρίου 2007 φύλλο 848

Όταν μιλάμε για Αριστερά, κατά κανόνα εννοούμε τα πολιτικά σχήματα, τις συνδικαλιστικές παρατάξεις και τα ποσοστά που κερδίζονται σε όποιες εκλογές και που πάντα η απόδειξη για το πόσο καλά η ή άσχημα πάμε. Άντε να συνυπολογίσουμε και την κυκλοφορία κάποιου αριστερού, κυρίως πολιτικού εντύπου. Τι γίνεται όμως με την «Πολιτισμική Αριστερά»;. Και εδώ επειδή αυτός ο όρος κινδυνεύει να παρεξηγηθεί και να αρχίσουμε να βυζαντινολογούμε αν υπάρχει Αριστερή ή Δεξιά Τέχνη ας το ξεκαθαρίσουμε. Η τέχνη δεν κρίνεται με πολιτικά κριτήρια, και ως εκ τούτου, δεν ανήκει σε κανένα κόμμα. Και όπου η τέχνη έχει ταυτιστεί με το κόμμα, παύει να έιναι τέχνη και στρέφεται εναντίον του συνόλου της τέχνης.
Εντούτοις η Τέχνη παρεμβαίνει ενεργά στην κοινωνία. Και παρεμβαίνει σε πολλά επίπεδα. Αισθητικό, κοινωνικό, πολιτικό, ψυχολογικό και συχνά μας αλλάζει τη συνείδηση και μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά. Έιναι αυτό που λέμε καλλιέργεια και πολιτισμός, χώροι που τουλάχιστον θεωρητικά, είναι προνομιακοί της Αριστεράς. Ποια είναι η σχέση που έχει η «Πολιτική Αριστερά» με την «Πολιτισμική Αριστερά»;. Να πάρουμε τα δυο οικία μας έντυπα την «Αυγή» και την «Εποχή». Τι χώρο διαθέτουμε για την Τέχνη και τον Πολιτισμό;. Η «Αυγή» εκτός από τα ενθέματα έχει και το ένθετο για το βιβλίο. Προσωπικά τα διαβάζω και τα δύο με μεγάλη χαρά. Αλλά τα ενθέματα, όλο και περισσότερο, είναι ένα φόρουμ, κυρίως πανεπιστημιακών, που μας κάνουν γνωστές τους τις απόψεις τους και τις θέσεις τους, αλλά αυτό δεν συμπίπτει πάντοτε με τις πολιτισμικές ανάγκες του καιρού μας. Το ένθετο για το βιβλίο, αξιέπαινη προσπάθεια, δεν έρχει κριτικές πολιτικών βιβλίων. Έχουν εκδοθεί στα ελληνικά πολλά αξιόλογα βιβλία, που περισσότερο τα μαθαίνουμε από τα «Νέα» και την «Ελευθεροτυπία» και λιγότερο από την «Αυγή».

“Το πνεύμα του τόνου”, Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 11/01/07

Σαν να διαβάζεις την πρώτη καλόπιστη και ενθουσιώδη κριτική για την πρώτη σου νεανική ποιητική συλλογή (πολύ αργότερα έρχονται οι κατακεφαλιές). Έτσι ένιωσα διαβάζοντας στα «ΝΕΑ» το εγκώμιο του κ. Θαν. Λιοντζόπουλου για τον νεαρό ποδοσφαιριστή Σωτήρη Νίνη (είναι φίλος του γιου τού φίλου μας Θοδωρή Γκόνη).

Μ’ άρεσαν και οι νουθεσίες του μπαρουτοκαπνισμένου «στρατηγού» Μίμη Δομάζου: «Έχει τον πρώτο αριθμό του λαχείου στην τσέπη του. Και τώρα πρέπει να κοιτάξει πώς δεν θα τον χάσει. Να αγαπήσει με πάθος αυτό που κάνει, να ακούει τους μεγαλυτέρους του…»
Κανένας σχεδόν από εμάς τους μεγαλύτερους δεν αξιώθηκε γενναιόδωρες συμβουλές και μάλιστα δημόσια, από τους σπουδαίους «στρατηγούς» τής συντεχνίας του. Όλοι τους είχαν γλωσσοδέτη. Κάτι μισοκακόμοιρα μπράβο, κάτι ύπουλες μπηχτές, κάτι ευχές μισοτελειωμένες, κάτι σαστισμένα «εύγε και εις ανώτερα, παιδί μου».

Αφήνω τους επαίνους για τους πιο μέτριους και ασήμαντους που διάλεξαν οι συνθέτες ιδίως. Χριστουγεννιάτικη χρυσόσκονη ήταν τα καράτια που μας έταζαν.

Όλα σχεδόν τα μετάλλια τα πήραμε από τα «ξένα» παιδιά. Κατάπιαμε αμάσητο το βρασμένο αυγό και δεν βγάλαμε άχνα. Σε λίγα χρόνια όλα τα αστέρια θα είναι ξένοι. Μακάρι να γίνουν και οι πρώτοι επιστήμονες και οι πρώτοι πολιτικοί.

“Εν Κατακλείδι”

Πές μου,πές μου ένα λόγο να μείνω
ένα λόγο να μη συνεχίσω αυτό που είμαι
παλεύω με μένα,με όλους,με σένα
συναισθήματα κρυμμένα σε σκοτεινές γωνίες.

Σκέψεις,ένα κουβάρι αδέξια τυλιγμένο
Λόγια,θαμένα καλά σ’ ένα αραχνοΰφαντο σεντούκι
κάθε νύχτα ένα πεδίο μάχης
και η αυγή με βρίσκει ηττημένο.

Μέθη,γλυκιά μέθη
διαφορετική,παράξενη,θολώνει τη λογικη
“γεύσου τη ζωή,αφέσου στην αγάπη”
η φωνή συνέχισε:”απόλαυσε τον έρωτα”.

Γράφω για σένα,για να σε κρατήσω μέσα μου
Γράφω για να εξιλεωθώ,ότι δεν είπα και δε θα πω πια
δεν άντεξες,χάθηκες στο λαβύρινθό μου,χωρίς διέξοδο
νιώθω εκείνο το άρωμα,ανοίγω τα μάτια..

Ο Γιώργος πέθανε στο σπίτι του ανήμερα των Φώτων, 6-1-2007 και η κηδεία του έγινε στις 9-1-2007 στο Περιστέρι. Κανένας μας δεν πληροφορήθηκε το θάνατό του. Δίνουμε σήμερα την αγγελία του θανάτου του, και σας προσκαλούμε όλους στο Μνημόσυνο του στον Άγιο Ταξιάρχη Περιστερίου στις 15 Φεβρουαρίου.

(Από την προσωπική ιστοσελίδα του Γιώργου Δρανδάκη, σαν καθυστερημένο κατευόδιο).
My name is George Drandakis and I live in Peristeri, Athens, Greece, 4, Vostitsis St., 121 31. My telephone number is: 0030 -1 – 5750018. E-mail: drandax@hol.gr

I was born in Peristeri, Athens, 27-1-1945.

I finished High School in Peristeri in 1963.

After graduation I took exams for a position in a Greek Bank in which twelve thousand of candidates took part, of whom only seventy were to be appointed. I succeeded to be the eighth in the success row.

In 1964 I entered for the Pan Hellenic University examinations and succeeded at Law School, Thessalonica. Because of this, I had to leave my Bank position. In 1965 I was registered at the second year of Athens University Law School. In 1967 there was the pouch in Greece and I was actually in the black list never able to finish with my studies.

In 1969 I entered the Psychology Private School, which I finished in 1972.

In 1971 I obtained the Proficiency of English University of Michigan Certificate and I started working as a teacher of English around Greece, Athens, Crete, Thessalia, Argos.

In 1973 I took part in the Polytechnics House uprising as well as in the riots of the Law School in 1972. The dictatorship finished in 1974.

In 1974 I was married and divorced for the first time in 1978. During this time, I had my own Private English School in Lamia. I was also elected as the First Secretary of PASOK (Political Party) for the Prefecture of Fthiotis.

In 1977 I published my first poems “Studies” in Lamia.

In 1980 I married for the second time to a German wife.

(Εφημερίδα “Εποχή”)

Παλιά σε μια ελληνική αφίσα φιγουράριζε ένα ποίημα του Μπρεχτ, υπέροχα λιτό και παρά τον ακραίο χαρακτήρα του δηλωτικό της πολιτικής συνοχής που έπρεπε να έχουν οι ενδιαφερόμενοι ν’ αλλάξουν τον κόσμο. Υποθέτω ότι το ποίημα δεν αναφερόταν γενικά και αόριστα σε έναν οποιονδήποτε πολιτικό χωροχρόνο αλλά στο πνεύμα που έπρεπε να κυριαρχεί «δευτερόλεπτα» πριν από τη φάση μιας επαναστατικής εκτόξευσης:

Κανένας ή όλοι
Όλα ή τίποτα
Ένας δεν έχει ελπίδες
Όπλα ή αλυσίδες
Κανένας ή όλοι
Όλα ή τίποτα.

Ο εξεγερμένος διανοούμενος Μπέρτολτ Μπρεχτ φαντασίωνε αν όχι «Όλα» αλλά τουλάχιστον πολλά από αυτά που θα μπορούσαν να συνθέσουν το μέλλον της κοινωνίας. Επίσης όμως φαντασίωνε και τα της τύχης του «ονόματός» του, θυμίζοντας κατά τούτο έναν άλλο εξεγερμένο διανοούμενο τον Μαγιακόφσκυ που εναπέθετε τη δικαίωσή του σε έναν απώτατο χρόνο:

Όταν θα παρουσιαστώ
στου φωτεινού σας μέλλοντος
την Κεντρική Επιτροπή
θάρθω πάνω από τη συμμορία της ποίησης
των πλεονεχτών και σαλταδόρων
σείων
σα μπολσεβίκικη ταυτότητα
κομματική
τους εκατό τόμους μαζί
όλων μου των
κομματικών βιβλίων…(1)