Στράτος Προύσαλης, Tρία Ποιήματα

“Εν Κατακλείδι”

Πές μου,πές μου ένα λόγο να μείνω
ένα λόγο να μη συνεχίσω αυτό που είμαι
παλεύω με μένα,με όλους,με σένα
συναισθήματα κρυμμένα σε σκοτεινές γωνίες.

Σκέψεις,ένα κουβάρι αδέξια τυλιγμένο
Λόγια,θαμένα καλά σ’ ένα αραχνοΰφαντο σεντούκι
κάθε νύχτα ένα πεδίο μάχης
και η αυγή με βρίσκει ηττημένο.

Μέθη,γλυκιά μέθη
διαφορετική,παράξενη,θολώνει τη λογικη
“γεύσου τη ζωή,αφέσου στην αγάπη”
η φωνή συνέχισε:”απόλαυσε τον έρωτα”.

Γράφω για σένα,για να σε κρατήσω μέσα μου
Γράφω για να εξιλεωθώ,ότι δεν είπα και δε θα πω πια
δεν άντεξες,χάθηκες στο λαβύρινθό μου,χωρίς διέξοδο
νιώθω εκείνο το άρωμα,ανοίγω τα μάτια..

Πίνοντας την τελευταία γουλιά
φτάνοντας στο τέλος και αυτού του ποτηριού
είμαι σίγουρος πια,έχω φτάσει στο ναδίρ
λίγο ακόμα…με βλέπεις;είμαι εγώ

Στέκομαι σαστισμένος,μια εικόνα χίλιες αναμνήσεις
ένιωσα να διαπερνάς κάθε κύτταρο του σώματός μου
ήμουν αυτο που είδες μέσα μου…θάφτηκε,χάθηκε
αργησα,συγχώρεσέ με…για σένα κράτησα μόνο την αλήθεια.

Ελπίζω,ελπίζω στο αύριο,σ’ένα καλύτερο αύριο
είμαι εδώ,μ’ακούς;ίσως πάλι όχι.
Η νύχτα χάνεται μέσα στην αυγή
το φως πλησιάζει και την καταπίνει αργά.

Φεύγω…

“Αλήθεια μέσα στο ψέμα”

Καθισμένος σε μια γωνιά,
μαζεμένος σαν το φίδι που γύρισε ηττημένο από μια άνιση μάχη
μια μάχη δίχως όρια,δίχως κανόνες,μια μάχη συνεχούς πάλης
γλείφεις τις πληγές σου περιμένοντας να ξαναμπείς στην αρένα

Όπως στ’ αρχαία χρόνια οι μονομάχοι,εκείνοι…
στερημένοι την ελευθερία,μάχονταν κάτω από το βλέμμα κάποιου αυτοκράτορα
προς τέρψη κάποιου όχλου εθισμένου στη θέα του ζεστού αίματος
μάχονταν για λίγα λεπτά ελευθερίας

Βγές έξω.Κοίτα γύρω σου…ο ίδιος όχλος,τα ίδια πρόσωπα
όπου κ αν πας,όπου σταθείς βλέπεις συνεχώς πόνο,αγωνία,θυμό
όλοι σου λένε τι να κάνεις,σκέφτονται για σένα πριν απο εσένα
κοίτα καλά,αυτό θεωρείς ελευθερία;Ναι,αυτή την αρένα

Για να ξεφύγεις χάνεσαι μέσα σε παραμύθια
κυνηγάς δράκους κ αναζητάς μυθικές πριγκήπισες
ζείς σ’ ένα κόσμο που έχεις πλάσει εσύ,για να ξεφύγεις από τον πραγματικό
δε θες να σηκώσεις το κεφάλι,ν’ ανοίξεις τα μάτια προς την αλήθεια

Γίνεσαι κ εσύ ένας απ’ αυτούς,τρέχεις μανιασμένος όλη μέρα
γίνεσαι ένα με τον όχλο εκείνο,εξαφανίζεσαι μέσα του γεμάτος δειλία
νοιώθεις σιγουριά κ ασφάλεια,όλα όμως προκατασκευασμένα κ ψεύτικα
περνάς το χρόνο σου υπνωτισμένος μπροστά από αυτό που κάποιοι έφτιαξαν για να σε “ψυχαγωγεί”

Ναι,πέσε λίγο ν’ αποκοιμηθείς το θάνατο να ξεγελάσεις
Ναι,γι’ άλλη μια φορά κλείσε τα μάτια
φτιάξε το δικό σου κόσμο,τη δική σου πραγματικότητα ελπίζοντας πως θα ξεφύγεις
Ξαναζήσε το ψέμα σου.Η αυριανή μέρα σε περιμένει.

“Όνειρα”

Ένα δάκρυ κύλισε,ο ουρανός συννεφιασμένος
τα πλακώστρωτα δρομάκια υγρά
περπατάει μόνος στον πανικό της πόλης
λίγες λέξεις μόλις που βγαίνουν απ’ τα χείλη του

”Σκηνές χάους γύρω μου
θυσίες σε αμάξια,εγκατελειμένα κτήρια
μάχες στους δρόμους κ στις γωνιές
σκόνη παντού,κομμάτια από γυαλιά στο έδαφος”

Αίμα στους τοίχους για πεθαμένα συνθήματα
ένα ρίγος απελπισίας,απόγνωσης σε διαπερνά
σε κάθε άκρη παραμονεύει ο φόβος,ο θάνατος
δίνουν κ τη ζωή τους για λίγα γραμμάρια ονείρων

”Η ψυχή μου δε σας φτάνει,είναι μακρυά
πίσω σε εκείνες τις μέρες όπου όλα ήταν πιο απλά
και πιο πολύπλοκα.Ακούγεται ο απόηχος μιας καμπάνας…
το δωμάτιο τώρα πια υγρό,μικρό.Φεύγω.”

Δόξα,πλούτη,φήμη – υστεροφημία
απαλοί ταξιδιώτες,αργοί κ άγριοι
σαν κάποιο καινούργιο έπος – ή μια καινούργια θρησκεία;
το δάκρυ στέρεψε,η αυλαία έπεσε.

Η φωταγωγημένη πόλη ζωντάνεψε…

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1980,στις 9 Ιανουαρίου.Τα τελευταία χρόνια ζω στο Urbino της Ιταλιας όπου και σπουδάζω Φαρμακευτική. Το τελευταίο καιρό φιλοξενούνται ποιήματά μου στο blog “Βακχικόν”