Κίκο

Όταν τα συναισθήματα
χτυπάνε δυνατά
και η λογική έχει πάψει
να υπάρχει.

Τότε τα σύννεφα
μαζεύονται βαριά
και σκοτεινά
και η βροχή λυσσομανάει
στα πρόθυρα της τρέλας.

Τότε παρακαλάς
πότε να μην υπήρχες.
Να έχεις σβήσει σε ένα
ανοιγοκλείσιμο του ματιού
και στο αιώνιο σκοτάδι να
έχεις περάσει.

Χωρίς τίποτα να ζήσεις να
αισθανθείς.

Ευωδιάζει το γαλάζιο λιβάδι στη Χάβρη
ή μήπως είναι ο Ισθμός της Κορίνθου;
Τεχνητό πέρασμα δύσης και ανατολής
δύο ξέρες που ανταγωνίζονται η μία την άλλη
μέσα στον χρόνο κύμα που σκάει
άσπρη αρκούδα αποτραβιέται στις σπηλιές.

Δεν φταίνε τα ροζιασμένα χέρια του που
δεν βαστούν πια τα κουπιά
είναι η θάλασσα που αγρίεψε
ο ΜόμπυΝτικ παραμονεύει σε έναν
βυθό με φρέσκες πέτσες ελπίδας.

Πάνω στην ξασπρισμένη πέτρα σκαλίζει
την προτομή του τέρατος ο ΩγκύστΠερρέ
χαιρετώντας επιδεικτικά τη Σιδηρά Κυρία που
ανέμελα στέκει στην τσιμεντένια μαρίνα
πενήντα χρόνια σχεδόν πριν τη σχάση.

Περνάνε ανεπίστρεπτα τα χρόνια εκείνα
λάμψεις ισχνές μεταβολίζονται σε μνήμες
μαζί μ’ εκείνες της Παρασκευής τις βόλτες
– ιδίως μ’ εκείνες της Παρασκευής τις βόλτες –
που σ’ έβρισκαν σ’ άδεια σοκάκια ν’ αλητεύεις
παρέα με φίλους και γνωστούς που γίναν άγνωστοι
– ρημαδιασμένο άλφα, εσύ, στερητικό! –
κι επισφραγίζονταν πάντα με νεραντζιών
στης γειτονιάς τις μπαλκονόπορτες τη ρίψη

Μάλιστα ίσως να σου μένουν πιο πολύ
από τα χρόνια κείνα τ’ άναρθρα που πέρασαν
αξέχαστες κείνες οι περιστάσεις
– οι πλέον σπάνιες σ’ όλες τις περιστάσεις –
που κάποιο από τα βλήματα θα τύχαινε
το πιθανό να υπερβεί και να ταιριάξει
σ’ ένα ανοιγμένου παραθύρου περιθώριο
ολοσχερώς νικώντας τις κουρτίνες
που έν’ ανοιχτό στα μάτια θα προδίδανε
σπιτιού διάπλατο φως στην εισβολή του.

ΣΥΓΓΕΝΕΨΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΕΛΙΚΑ

Πιστεύουν, εξορίζουν τον απόκληρο, κόβουν την πίτα, μοιράζουν, εύχονται, δαιμονοποιούν.
Στάζει φλουρί,
έξω από την πόρτα η δυστυχία,
μέσα η ειρήνη σε όλο τον κόσμο
με ολίγο ροκ εν ρολ,
ει δυνατόν,
καλά όλ’αυτά
αν έχεις αγκαλιά που δύσκολα γεμίζει,
αλλιώς μέσα στη φάτνη σου, νομίζεις, νανουρίζεις ένα μωρό,
όμως η πιθανή του ύπαρξη
που θέτει ανάποδα την καρέκλα σου
σε θορυβεί
τόσο ώστε οι ευχές σου να έχουν αστερίσκους
αντί να είναι το άστρο ορατό απ’ όλους.

στην Οδό Ονείρων του Μάνου κάνουν έργα

ανακαίνιση σημαίνει ανορθόγραφα να αναμασάμε το κενό

νέα μέρα, οι ουρανοί αγάλλονται πάνω από την Κηφισίας, γκρεμοί στις διαβάσεις

ένα χέρι ζητάει λίγα Χριστούγεννα

αυτοκαταστρέφεται η πολίχνη

τρώει την ουρά της

ή φιδογυριστά περιφέρεται

ανάμεσα στις ανάσες μας

μέχρι να της κοπεί το κεφάλι

κι αν δεν σβήσει, όπως το φως στα κομοδίνα μας

μετά από τη μουρμούρα της αιώνια κακιάς γυναίκας

-λες και οι άντρες δεν μουρμουρίζουν θάνατο-

αν δεν, τότε το μόνο που μας μένει

είναι να γιορτάσουμε το θείο βρέφος

που δεν γεννιέται, μα ανασταίνεται ξανά

γι’ αυτό επανάσταση το είπανε

στην άκρη της αγωνίας μας κρέμεται ένα φυλαχτό

που υπόσχεται σωτηρία και δυο – τρία κομμάτια ψωμί

οι γειτονιές έχουν πια τόσα σκουπίδια

που δεν χωράνε στις χωματερές

δαγκάνες βγάζουν τα πλαστικά χρέη και τα ψηφοδέλτια

τσαλαπατημένα κουτάκια από αναψυκτικά

ψύχουν τις ψυχές πάλι, ο λόγος είναι θαυμαστός καμιά φορά

προσευχές μόνο αυτός να επιζήσει, μαζί με τους καλούς, τα ζώα και τις παπαρούνες