ΣΕ ΕΙΔΑ…

Σε είδα…
Σε είδα
να κλαδεύεις τις επιθυμίες σου,
να γίνεσαι το κάτοπτρο της νύχτας.
«Δεν έχω πια πατρίδα» να μιλάς
μέσα απʼ τα σύμβολα τα δόντια σου.
Σε είδα…
Σε είδα
να διπλώνεις την ψυχή σου,
να αραιώνουν τα όνειρά σου
επικίνδυνα.
«Δεν έχω πια πατρίδα» να μιλάς
μέσα απʼ τα σύμβολα τα δάκρυά σου.
Έκλεισα σʼ ένα φάκελο τα αστέρια
και σου τον έσπρωξα κάτω απʼ την πόρτα.
«Πάρε τα χνάρια αυτής της γης
και, κοίτα, να ξανάλθεις. Πατρίδα
είναι όπου κοιτάς. Τα άλλα, όλα,
κ α τ α ν ά λ ω σ η».

Συνομιλία με έναν ποιητή

Ρώτησα ένα φίλο μου ποιητή
τι χρειάζεται για να εκδώσω
τα ποιήματά μου.
Να μην καπνίζω πολύ,
μου απάντησε.
Αδύνατον, του λέω.
Είναι πάνω από
την ατελή φύση μου.
Εμένα ο καπνός με θρέφει.
Οι στάχτες με βοηθούν
να τακτοποιώ τα μεθύσια μου.
Η φωτιά… Σε εμένα η φωτιά
μπορεί και εξοστρακίζει
τις σκάρτες μνήμες μου στο άπειρο.
Να καταπολεμάς τους διαβόλους σου,
συμπλήρωσε.
Τι στο διάολο! Εμπόδιο θέλει να μπει,
σκέφτηκα.
Δεν γίνεται αυτό αγαπημένε μου.
Χωρίς το διάολο στο κορμί μου,
δεν αρθρώνω λέξη στο χαρτί.

Έτσι το πήρα απόφαση.
Η έκδοση της απελπισίας σου
σε οδηγεί σε πωλήσεις
αγαπημένων συνηθειών.

Θυμάμαι τις γκρίζες κάμαρες
Τις αφιλόξενες, άθλιες κάμαρες
Πώς άνοιγαν το στόμα τους
Και με καταπίνανε

Έπειτα με ξερνούσανε
Πάνω στα κίτρινα, λιγδιασμένα τους ντιβάνια
Να αναπολώ
Τα πολύχρωμα κορίτσια
Που έναστρος ουρανός ήταν τα μάτια τους
Καθώς έσκυβε απάνω μου
Αυτή η άυπνη πόλη
Και με γρατζουνούσε η παγωμένη ανάσα της
Όπως γρατζουνάω εγώ
Εδώ, τώρα
Αυτή τη κιθάρα

ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Γεωγραφία
Η Μεσόγειος βρίσκεται ανάμεσα στη Σιβηρία και τον Άρη.

«Η Ιστορία της Μεσογείου ξεγράφτηκε μες στα χαρακώματα
Μεσαιωνική γέννα σε αίματα και λάσπες»

Ferdinand Braudel Annale
Royal Bordel Anal

Μου έμαθες να μιλάω με γρίφους των τριζονιών
Και με την αναίδεια των εικόνων
Η αλήθεια των αριθμών καβάλησε αραβικό άλογο
Κι έμεινα με το θυμικό στο χέρι
Λες και κρατάω κρίνο περιμένοντας
Τον καυλωμένο άγγελο.

Η Μεσόγειος βρίσκεται ανάμεσα στο μαύρο του ήλιου και τα μάτια σου.

ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ

Ήμουν έγκυος στο μήνα μου.
Κοίταξα τα μπούτια μου ένʼ απόγευμα κι ήταν σαν πυλώνες της ΔΕΗ που στέκονται όρθιοι μες στη μπόρα.
Γέννησα μόνη μου στο δωμάτιο με τα πλακάκια.
Το αποκύημα ήταν ένα μικρό γαλάζιο σπουργίτι με πλαστικά μάτια.
Οβάλ.
Πίεσα το στήθος μου να το ταΐσω κι εκείνο έβγαλε φρουτόκρεμα. Το μωρό μου τη ρούφηξε με τα τρίγωνα χειλάκια του κι αποκοιμήθηκε δίπλα μου.
Έφερα κοντά ένα ρεσώ να το ζεσταίνει.
Με πήρε κι εμένα ο ύπνος μαζί του, χωρίς όνειρα.
Όταν άνοιξα τα μάτια μου, το φτέρωμά του ήδη καιγόταν από ώρα.
Το άρπαξα και τοʼ βαλα μάταια κάτω απʼ τη βρύση. Τα πλαστικά του μάτια με κοιτούσαν μες στα μάτια.
Ανακουφίστηκα.
Δεν θα χρειαζόταν να πω σε κανέναν πως είχα γεννήσει ένα γαλάζιο πουλί με πλαστικά μάτια. Ούτε να δικαιολογηθώ στον άντρα που είχα πριν από ένα μήνα κοιμηθεί μαζί και απορούσε πώς το παιδί στην κοιλιά μου
ήταν δικό του.