Ο γκριζομάτης βασιλιάς (1910)

Δόξα σοι, πόνε μου χωρίς διέξοδο και διαφυγή!
Ο γκριζομάτης χθες ο βασιλιάς έχει αποκοιμηθεί.

Μια φθινοπώρου βραδιά ήταν κόκκινη και πνικτική,
Ήρθε ο άνδρας μου και με αδιάφορη είπε φωνή:

«Ξέρεις, από το κυνήγι τον έχουνε φέρει νεκρό,
Βρήκαν το πτώμα δίπλα στης δρυός ένα δέντρο παλιό.

Κρίμα όμως τη βασίλισσα. Ήτανε νέος πολύ!
Σε μία νύχτα της έγινε άσπρο όλο το μαλλί».

Πάνω στο τζάκι την πίπα του βρήκε αυτός και μετά
Βγήκε και πήγε στη νυχτερινή του δουλειά.

Τώρα θα πάω εγώ να ξυπνήσω την κόρη μου και τρυφερά
Θα κοιταχτώ στα ματάκια της γκρίζα γι’ άλλη μια φορά.

Έξω στο δρόμο θροΐζουν οι μέλαινες λεύκες μέσα στη σιγή
Και λένε: «Πια ο βασιλιάς σου σ’ ετούτο τον κόσμο δεν ζει».

Himmelfahrt

Er wurde eine Insel verzweifelte sich

ein Haufen aus Finsternis

breitete sein Selbst aus außerhalb der Tür

jetzt kann er sich im Ganzen sehen

geht weg sucht kehrt zurück

hält eine Taschenlampe beleuchtet seinen gelochten Hut

findet die Uhr, die Taschenuhr wird Zeit

tretet auf die Waage messt die Temperatur

findet sich leichter noch als den Schnee komisch

das Meer um ihn ist voll Fischnetze der Meeresgrund

Schwämme und die Nacht rote Engel

eine schmelzende Körpererinnerung kreist ihn ein

Delphine Fische in der Tiefe und ein weißes Pferd

galoppiert jahrelang

woher kam es? Wohin schreitet es?

Beim nächsten Ton trinkt die Nacht Alkohol

kaut Nikotin

verkleidet sich in Vogel fliegt

schließt die Augen

ist überall

es regnet Feuer

und Sterne

`

Ανάληψη

Έγινε νησί απελπίστηκε

σωρός από σκοτάδι

ξεδίπλωσε τον εαυτό του έξω απ’ την πόρτα

τώρα μπορεί να τον δει ολόκληρο τον εαυτό του

φεύγει ψάχνει επιστρέφει

κρατά φακό φωτίζει το τρύπιο του καπέλο

βρίσκει το ρολόι, ρολόι τσέπης γίνεται χρόνος

πατά στη ζυγαριά μετρά θερμοκρασία

τον βρίσκει κι από χιόνι πιο ελαφρύ παράξενο

η θάλασσα γύρω του έχει δίχτυα ο βυθός

σφουγγάρια κι η νύχτα κόκκινους αγγέλους

μια σωματική ανάμνηση που λιώνει τον κυκλώνει

δελφίνια ψάρια στα βαθιά κι ένα άλογο λευκό

καλπάζει χρόνια

από πού ήρθε; Πού πηγαίνει;

Στον επόμενο τόνο η νύχτα πίνει οινόπνευμα

μασάει νικοτίνη

ντύνεται πουλί πετά

κλείνει τα μάτια

είναι παντού

βρέχει φωτιά

κι αστέρια

Franco Fortini

Iταλία 1942
[Italia 1942]

Tώρα καταλαβαίνω πως σ’ αγαπώ
Ιταλία, σε χαιρετώ
αναγκαία φυλακή.

Όχι για τους δρόμους σου τους θλιβερούς, τις πόλεις
τις χαραγμένες σαν τα πρόσωπα των ανθρώπων,
όχι για τις στάχτες των παθών
από τις εκκλησιές, μήτε για τις φωνές
μέσ’ από τα μακρινά σου τα βιβλία

Αλλά για τα λόγια τούτα
που υφαίνουν του λαού οι άνθρωποι, που χτυπούνε
με σφυριές μες στο νου,
για κείνον τον πόνο που τώρα δα
κι εμένανε τον ξένο μέσα σου τυλίγει.

Για τούτη τη γλώσσα μου που τη μιλώ
σ’ ανθρώπους σοβαρούς και φλογερούς του μέλλοντος,
συντρόφους λεύτερους μες στον ασταμάτητο πόνο.
Τώρα ούτε να πεθάνω δεν είν’ αρκετό
για κείνο το μάταιο το αρχαίο τ’ όνομά σου.

ADVICE TO A CONSCIENTIOUS OBJECTOR

There are always ways of avoiding prosecution

for instance if you’re suffering from something akin to melancholia

or ― ideally ― you write paranoid verses such as

“Soldiers have eyes to see with”

or “Sergeant, I’m colour blind; I see the target as my heart”.

There’s ways.

But if you’re now certain in your mind that through bribery

you’re paying for another to have his own way

collect from every corner what remains of your despair

and steady

and composed

as a prompter

go whisper the words that need be enounced

by prosecutors and court-martial officers.

When in jail don’t count the days.

As you observe the forecourt narrow bit by bit

it’s best for you to shorten your own stride.

Best also you should make light of reports.

Ceremonies, party turncoats and elections

probably have as much effect on the passage of time

as the evening sea breeze

on coal miners lamps.

Then again if you can’t go on living without hope

build your dreams upon earthquakes,

These ― everything’s possible ― may grant you

the lovely journey

of a transportation.