Στη σκιά

Με δύναμη βίαιη η νύχτα ερχότανε.

Τ’  απόγευμα έπεφτε από φόβο κλαίγοντας,

και σε  κελιά  βαθιά κι  ανοιχτά, ακουγόταν

τα πουλάρια του ανέμου τρελαμένα να τρέχουνε.

Αποκτούσε ένα ατελείωτο, ματωμένο περίγραμμα

το τραχύ ντύμα που τα πάντα σκέπαζε.

«Μυστήριο» σε ένα σύμβολο μαύρο γελούσε,

στο γέλιo του δείχνοντας μια φριχτή ευτυχία.

Το Κακό ξαμολούσε  της Διαστροφής τα  τέρατα

Τραβούσε ένας απόστολος στη θυσία ολόισια …

τραγουδώντας  τις μεγάλες, δυνατές του ιδέες,

τις δυνατές του ιδέες σιγανά τραγουδώντας…

Και, εκεί, απειλούμενο  από σκιές μοχθηρές,

τ’  απόγευμα έπεφτε από φόβο κλαίγοντας.

Το ΠΟΙΕΙΝ εύχεται σε όλους τους συνεργάτες και αναγνώστες- φίλους του

Καλή Χρονιά!

`

Luciano Erba (1922-2010) 

Πρωτοχρονιά στο Μιλάνο

[Capodanno a Milano]

Στο Μιλάνο πιστεύανε πως το να πρωτοδείς

έναν άνθρωπο στο κατώφλι του σπιτιού

να φεύγει για τη λειτουργία την Πρωτοχρονιά

σημάδι είναι για αίσιο μέλλον.

Ήτανε φιγούρες με μαύρα μακριά παλτά

αβέβαιες στο πρωινό τ’ αγιάζι:

λευκά κασκόλ, καπέλα μαλακά και σκληρά

χτυπήματα από μπαστούνια, βήματα μακρινά.

Πού να ’στε τώρα, άνθρωποι καλότυχοι;

το μακρύ το κύμα του καλού σας οιωνού

σπάει ακόμα στον χρόνων την ακτή;

Σ’ ομίχλη ανάμεσό μας ολοένα πιο πυκνή

καμιά φορά μου φαίνεται πώς ξεκρίνω

κάπες να πετούν προφητικές.

Manchmal, liebe ich dich nicht

trenne den Körper vom Rücken

und erhebe meine Hand nach vorne

den Hexenrumpf zu erreichen

Holunder einer Dünnen und Liebesunerfahrenen

die im Hof versteckt ist.

Manchmal, gleich wenn ich den Käfig in zwei Teile öffne

stecke ich die Haare auf, dass

die Blauen, die Grünen, die Paukenschlage Luft zufächeln

meine Locken gerade werden und

sich auf meinen Schultern ausbreiten wie du gewohnt warst deine Hände

auf meinem gesamten Hals zu legen

auch ein Stück von den Lippen berührend.

Manchmal, befühle ich mich ohne zu tasten

setze die Grenzen der Landkarte fest zwischen der

Brust und der Brust bis hin zu den dicken Gesäßbacken

der Schönheit.

Manchmal, ruf ich dem Aorist dich fromm anzufassen

um mich daran zu erinnern wie es war heimlich

den traurigen Freund

den nackten Mandelbaum

unsere leere Zigarettenschachtel zu beweinen

auf dem Bürgersteig mit offenem Kleid

so tun als kämest du vom Krieg zurück

genau derselbe verlangst mich dir zu beugen

Wasser ins Feuer zu werfen

und danach mich stumm hinzugeben

sobald der Sonnensperma unsere Tür in zwei Teile zerbricht

«Κάιν (1821), μονόλογος του Εωσφόρου» (2^η Πράξη, 2^η Σκηνή)

ΕΩΣΦΟΡΟΣ:

«Ανώτερος; Ανώτερος;!

Όχι! Μα τον ουρανό, που αυτός κρατεί,

και την άβυσσο, τ’ άπειρο κόσμων και βίου,

που μαζί του κρατάω κι εγώ – Όχι!

Έχω έναν Νικητή μου – πράγματι· μα όχι ανώτερό μου.

Σεβασμό έχει απ’ όλους – μα όχι από μένα:

Εγώ τον μάχομαι ενάντιος, όπως και τότε τον πολέμησα

στον ύψιστο Ουρανό – διά τους Αιώνας των Αιώνων·

και τ’ απροσμέτρητα χάη του Άδη,

και τ’ ατελείωτα βασίλεια του σύμπαντος,

και το ατέρμονο του άπειρου χρόνου,

όλα, όλα θα τα διεκδικήσω! Και κόσμο τον κόσμο,

και άστρο το άστρο, και σύμπαν το σύμπαν,

θα τρέμουνε στο ζύγι, μέχρις η υπέροχη

σύγκρουση πάψει, αν κάποτε είναι να πάψει –

πράγμα απίθανο, μέχρις τη δίψα να σβήσει ή αυτός ή εγώ!

Και τι θα μπορούσε να σβήσει την αθανασία μας

ή τ’ αμοιβαίο μας κι άσβεστο μίσος;

Ως κατακτητής, αυτός, θα ονομάσει το ηττημένο,

Κακό· όμως ποιo το Καλό που θα δώσει;

Ημερολόγιο του Φλεβάρη (1942)

Ι

Μια μέρα σαν κι αυτή
μού ‘πε, χωρίς να κλάψει,
μια φίλη που ήρθε σπίτι, πως εχθές
το μόνο σύντροφό της είχε θάψει
κι ως το πρωί μείναμε σιωπηλές.

Και λόγια ν’ απαντήσω πού να βρω,
χήρα του Λένινγκραντ είμαι κι εγώ.

Φάγαμε το ψωμί για αύριο αφημένο,
μ’ ένα μαντήλι τυλιχτήκαμε μαζί,
στο Λένινγκραντ μια ησυχία απλωμένη
κι ο μετρονόμος μόνο να ηχεί…
Τα πόδια κρύωναν και το κερί να λιώνει.
Και γύρω απ’ την ισχνή του τη φωτιά
το φεγγαρόφως είχε κάνει μία ζώνη
που έμοιαζε με ίριδα ελαφριά.
Και όταν άρχισε ο ουρανός ν΄ ανοίγει
ψωμί, νερό να βρούμε βγήκαμε για λίγο
κι ακούσαμε των κανονιών τη συμφωνία
βαριά να κλαίει με μέτρο, με λυγμούς:
Στρατός να σπάει την πολιορκία
με τα πυρά στραμμένα στους εχθρούς.