ΣΟΝΕΤΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΓΗΡΑΣΚΕΙΝ (μετφρ. Γιώργος Κεντρωτής)

Το δάσος: δέντρα, φύλλα και φλοιοί – κομμάτια τόσα

δικά μας, με τα ρυάκια, τις λιμνούλες. Ένας θρόνος

ο κόσμος ήταν πλούσιος, πλούσιοι δε κι εμείς συγχρόνως,

διότι ήσαν όλα γλώσσα: και για το παιδί ήσαν γλώσσα –

χρωμάτων ήσαν πλησμονή, μα και χλομάδας φθόνος,

οδύνη και περιπλοκή, και μια φυγή βοώσα·

τον πλούτο νιώθαμε όλοι με τυφλότητα αποχρώσα,

το πρόσω μας για τη ζωή ανάποδα καλούσε ο πόνος.

`

Υπάρχει πόλεμος: φονιάς κι εγκληματίας γίνε!

Απ’ έξω ακούγονται ουρλιαχτά από το κακό που εγίνη,

μα μέσα μας (παράξενο!) επικρατεί γαλήνη,

και κόσμος πια, επ’ ουδενί, η γλώσσα μας δεν είναι:

τον πλούτο του παιδιού τον έχουμε έκπαλαι χαμένο

από το εγώ που εντός μας έχουμε μεγαλωμένο.

Η μαγκούρα

Η μαγκούρα κρεμασμένη στο δέντρο.

Ο παππούς εξαφανισμένος στο Μεξικό.

Δεν υπολόγισε σωστά τη διαδρομή.

Το ριγωτό κουστούμι του

τον έφτασε ως τα μισά του προορισμού.

Στα σύνορα μιας πόλης που το όνομα της

κρατούν επτασφράγιστο μυστικό οι κάτοικοι της

άλλαξε ζωή μ’ έναν θανατοποινίτη.

Στην πράσινη μπερζιέρα

ο καινούργιος μου παππούς

διαβάζει εφημερίδα και πίνει μαργαρίτα.

Στο Μεξικό ένας ηλικιωμένος

ιδρώνει στη θέα της ηλεκτρικής καρέκλας.

Robert Browning

Κωφάλαλοι – Ένα σύμπλεγμα του Woolner

[DEAF AND DUMB – A GROUP BY WOOLNER]

`

Μονάχα του πρίσματος το εμπόδιο δείχνει σωστά

μιας ηλιαχτίδας το μυστικό: το φως της το διασπά

σε τόξο καταστόλιστο απ’ το πιο άδειο το λευκό∙

έτσι η διαύγεια αναδύεται από κατιτί λειψό:

μονάχα απ’ την Κωφότητα προβάλλει η αγάπη φλογερή

την αίσθησή της, ασυγκράτητη, σε φρύδι και παρειά,

μονάχα με την Κωφότητα επαρκώς μιλεί,

όπως το στόμα ποτέ δεν το μπορεί, μέσα απ’ τη ματιά.

Το ΠΟΙΕΙΝ εύχεται σε όλους τους συνεργάτες, αναγνώστες και φίλους του

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

Επανερχόμαστε με νέες δημοσιεύσεις, τη Δευτέρα 24 Αυγούστου. 

Ο Τζαμίλ μπήκε μέσα στην καμπίνα μου και μου είπε: Κύριε, φαίνονται ήδη τα πρώτα βουνά.

Εγκατέλειψα εσπευσμένα τον εγκλεισμό μου  και πήγα ν’ ακουμπήσω τους αγκώνες μου στην κουπαστή. Τα νερά ήτανε ταραγμένα και γαλάζια ενώ η γραμμή του ορίζοντα  των βουνών της Μαδαγασκάρης φαινόταν να μεταδίδει στο νερό την παγερότητα της σκιάς της. Μόλις που  φανταζόμουνα πως δυο μέρες αργότερα, στο Ταναναρίβο,  θα συναντιόμουνα με τον πρωτεξάδελφο μου  τον Γκιγιέρμο Εμίλιο, και πως έκτοτε θα μου γεννιόταν  απέχθεια ,που με κάνει να τρέμω σύγκορμος , κάθε φορά που ακούω να μου μιλούν για τις ορχιδέες.

Πράγματι, αμφιβάλλω εάν μέσα στο φυτικό βασίλειο υπάρχει πιο όμορφο και σιχαμερό τερατούργημα από τούτο το υστερικό λουλούδι, το τόσο ιδιότροπο, που θα το δείτε κάτω από το σχήμα ενός γκρίζου ρεταλιού να παραμένει πεθαμένο για μήνες και μήνες στα  βάθη  ενός κουκουλιού, ώσπου μια μέρα, απότομα, ξυπνά , απλώνεται κι αρχίζει ν’ ανθίζει ξανά, βαμμένο με τους  πιο ζωηρούς χρωματισμούς.

Εγώ αγνοούσα αυτές τις ιδιαιτερότητες του λουλουδιού, μέχρι που έπεσα πάνω στον Γκιγιέρμο Εμίλιο, εκεί ακριβώς, στην Μαδαγασκάρη.

Έχω πει νομίζω πως ο Γκιγιέρμο Εμίλιο ήταν θηρευτής ορχιδέων. Για πάρα πολύ καιρό αφιερώθηκε στο συγκεκριμένο κυνήγι  στον βραζιλιάνικο νότο• όμως μετά, έχοντας ζητήσει η δικαιοσύνη την  έκδοση του δεν ξέρω κι εγώ για ποιο αδίκημα απάτης, με ένα μεγάλο σάλτο  αποτελούμενο από αναρίθμητους   και μυστηριώδεις ελιγμούς   μετοίκισε στην Κολομβία. Στην Κολομβία πήρε μέρος σε μια εγγλέζικη αποστολή  που σε διάστημα λίγων μηνών θήρευσε δυο χιλιάδες ορχιδέες στα δασώδη όρη της Νέας Γρανάδα. Η αποστολή είχε δαπανήσει πολλά για τον εξοπλισμό της, κι όταν οι Άγγλοι κατέφτασαν στη Μπογκοτά, από τα δύο χιλιάδες τεμάχια, τους είχαν μείνει ζωντανά μονάχα δύο. Τα υπόλοιπα, με μοχθηρότητα, ξεράθηκαν και ο χρηματοδότης της όλης επιχείρησης, ένας λούστρος που ‘χε κάνει πολλά λεφτά, έχασε το μυαλό του από οργή.

Παντελώς πτωχευμένος,  και από πάνω η αστυνομία να τον βλέπει με μισό μάτι, ο Γκιγιέρμο Εμίλιο μετανάστευσε στο Μεξικό, όπου επαίρεται πως εκείνος υπήρξε ο πρώτος που ανακάλυψε το είδος που γνωρίζουμε με το όνομα «ορχιδέα-ζαφορά». Δεν ξέρω τι πάρε-δώσε είχε μ’ έναν ιθαγενή- οι μεξικάνοι είναι βίαιοι άνθρωποι- κι ο Γκιγιέρμο Εμίλιο πήρε των ομματίων του από το Μεξικό με την ίδια σβελτάδα με την οποία την κοπάνησε προηγουμένως από το Ρίο Γκράντε, ύστερα από το Νατάλ, κατόπιν από τη Μπογκοτά και, εντέλει, από το Ταμπίκο. Κάποιες  κακές γλώσσες ψιθύριζαν πως ο πρωτεξάδελφος  Γκιγιέρμο Εμίλιο συνδύαζε την κλεψιά και το κυνήγι, κι εγώ δεν θα πω ούτε ναι ούτε όχι, γιατί το λένε ολοκάθαρα οι Αγίες Γραφές: «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε·.»

ΤΙΠΟΤΑ ΧΡΥΣΟ ΔΕΝ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ

Το πρώτο πράσινο που έχει η φύση
Είναι χρυσό, μα πώς να μην τ’ αφήσει;
Λουλούδι είναι το πρώιμό της φύλλο,
Μα αρκεί μια ώρα μόνο και το φύλλο
Υποχωρεί· γίνεται φύλλο μόνο.
Έτσι βυθίστηκε η Εδέμ στον πόνο,
Έτσι και το ξημέρωμα τελειώνει·
Τίποτα χρυσό δεν επιβιώνει.

ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ

Είπε μια φωνή, Κοιτάξτε με στ’ αστέρια
Κι αλήθεια πείτε μου, άνθρωποι της γης,
Οι ουλές σε σώμα και ψυχή απ’ τα νυστέρια
Δεν ήταν ακριβό αντίτιμο ζωής;