ΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ

Στη βόλτα μας στο δάσος, στο βουνό

μετά από μέρες κούρασης

νύχτες πολλές που έσκυβα πάνω στα χαρτιά

μπερδεύτηκα

ήθελα να τονίσω τα έλατα

τη στίξη να προσέξω των συστάδων

να εξηγήσω τα ξέφωτα

μια κορυφή, αράδα ορφανή

αυτή πρέπει να πάει πιο πέρα, είπα

θα χαλάσει το διάστιχο.

Με απορία με κοίταξες

κι έπιασα γρήγορα κι αυτό να το διορθώσω

τι ωραία, είπα, που περνάμε

τι καθαρός που είναι ο αέρας

εδώ ψηλά στη γραμματοσειρά!

BERUFSBEDINGUNG

Während unseres Spaziergangs im Wald, auf dem Berg

nach vielen anstrengenden Tagen

nach vielen Nächten gebückt über Papieren

bin ich durcheinandergekommen

betonen wollte ich die Tannenbäume

auf die Zeichensetzung achten der Baumgruppen

die Lichtungen erklären

ein Gipfel, eine verwaiste Reihe

die muss ein bisschen weiter rücken, sagte ich

verändernwird sie den Zeilenabstand.

Ratlos hast du mich angeschaut

und ich fing an auch dies zu korrigieren

wie schön, sagte ich, verbringen wir unsere Zeit

wie sauber ist die Luft

hier oben bei der Schriftart!

AS IT LAY DYING

As it lay dying the sea thirsted
For the sun
But the winds
And the sea fog
Had cast the sun on the mountains

So much wind prevailed
That we measured the sea
And found she was the true mother
Of our desires

But
The life of the sea
Was not
A melting candle
Our wishes were not
Rabid dogs

The days sang beautifully

21.8.40

AΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

O ΟΣΙΑΝ ΒΟΥΟΝΓΚ (Ocean Vuong) χρονολογεῖ τὴν ἔναρξη τῆς ἱστορίας του δύο γενιὲς πρὶν τὴ δική του, ὅταν ἡ Βιετναμέζα γιαγιά του συνάντησε ἕναν ᾽Αμερικανὸ στρατιώτη στὴ διάρκεια τοῦ πολέμου τοῦ Βιετνάμ. Στὰ «Σπαράγματα σημειωματαρίου» γράϕει:

῞Ενας ᾽Αμερικανὸς στρατιώτης γάμησε μιὰ Βιετναμέζα ἀγρότισ-
σα. ῎Ετσι ὑπάρχει ἡ μάνα μου. ῎Ετσι ὄχι βόμβες = ὄχι οἰκο-
γένεια = ὄχι ἐγώ.
Οὔϕ. (σ. 153)

Εἶναι παράξενο νὰ αἰσθάνεσαι ὅτι ὀϕείλεις τὴ ζωή σου σ ᾽ αὐτὸν τὸν πόλεμο, σὲ ὅποιον πόλεμο. ῾Ο Βουὸνγκ γεννήθηκε στὸ Βιετνάμ, σ ᾽ ἕναν ὀρυζώνα λίγο ἔξω ἀπὸ τὴ Σαϊγκὸν τὸ 1988, δεκατρία χρόνια μετὰ τὴν πτώση τῆς πόλης καὶ τὴν ἀπόσυρση τῶν ᾽Αμερικανῶν. Στὰ δύο του χρόνια, ἡ οἰκογένειά του ἀναγκάστηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὸ Βιετνὰμ καὶ νὰ μείνει γιὰ ὀκτὼ μῆνες σὲ ἕναν καταυλισμὸ προσϕύγων στὶς Φιλιππίνες. Μετὰ διέσχισαν τὸν Εἰρηνικό (ἐξοῦ καὶ τὸ σημερινό του ὄνομα Ocean = ᾽Ωκεανός, ποὺ τοῦ ἔδωσε ἡ μητέρα του) καὶ κατέληξαν στὸ Κονέκτικατ τῶν ῾Ηνωμένων Πολιτειῶν, σὲ μιὰν ἐργατικὴ συνοικία τοῦ Χάρτϕορντ. Λίγο μετὰ τὴν ἐγκατάστασή τους, ὁ πατέρας του τοὺς ἐγκατέλειψε καὶ ὁ Βουὸνγκ περιγράϕει τὸ πῶς μεγάλωσε σὲ ἕνα σπίτι γεμάτο γυναῖκες – μητέρα, γιαγιά, θεία. Τὴ μορϕὴ τοῦ πατέρα τὴ σχημάτισε βασισμένος στὴν ὑποκειμενικότητα τῶν ἀϕηγήσεων-μαρτυριῶν τῶν γυναικῶν τῆς οἰκογένειας. ῾Ο πατέρας ποὺ συναντοῦμε μέσα σὲ αὐτὸ τὸ βιβλίο εἶναι μία ἑρμηνεία τῆς ἑρμηνείας καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ κατέχει κυρίαρχη θέση στὰ ποιήματα· ὁ Βουόνγκ ἀναϕέρεται σὲ αὐτὸν εἴκοσι ὀκτὼ ϕορὲς σὲ τριάντα πέντε ποιήματα).

Στὸ βορεινὸ παράθυρο τοῦ δωματίου μου φεγγοβολεῖ, μὲ φῶς ἀπόκοσμον, ὁ Πολικὸς ἀστέρας. Λάμπει ἐκεῖ καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῶν μακρόσυρτων διαβολικῶν ὡρῶν τοῦ νυχίου σκότους. Καὶ κατὰ τὸ φθινόπωρο, ποὺ οἱ βοριᾶδες καταριῶνται καὶ ὀλολύζουν καὶ τὰ δέντρα τοῦ βάλτου, μὲ τὰ κοκκινωπὰ φύλλα, συνομιλοῦν ψιθυριστά, ὑπὸ τὴν κερασφόρο φθίνουσα σελήνη, τὶς μικρὲς ὧρες τοῦ πρωϊνοῦ, κάθομαι κοντὰ στὸ παραθυρόφυλλο καὶ παρατηρῶ τὸ ἄστρο. Ψηλὰ ἀπὸ τὰ χάη τρεκλίζει ἡ λαμπρὴ Κασσιόπη καθὼς οἱ ὧρες προχωροῦν ἀργά, ἐνῷ ὁ ἀστερισμὸς Τσὰρλς Γουέιν πορεύεται βαριά, πίσω ἀπὸ τὰ μουλιασμένα καὶ ἀτμίζοντα δέντρα τοῦ βάλτου ποὺ λικνίζονται στὸ νυχτερινὸ ἀγέρι. Μόλις πρὶν τὴν αὐγὴ ὁ Ἀρκτοῦρος τρεμοπαίζει, ῥόδινος, πάνωθε τοῦ κοιμητηρίου στὸν χαμηλὸ λοφίσκο, καὶ ἡ Κόμη τῆς Βερενίκης ῥίχνει ἀλλόκοτα τὸ τρέμιο φῶς της πέρα, κατὰ τὴν μυστηριώδη ἀνατολή. Ὅμως ἀκόμα ὁ Πολικὸς ἀστέρας κοιτᾷ μοχθηρὰ ἀπὸ τὸ ἴδιο σημεῖο τοῦ μαύρου θόλου, τρεμοπαίζοντας ἀποτρόπαια, ὡς ὀφθαλμὸς παράφρονα παρατηρητῆ ποὺ παλεύει νὰ μεταφέρῃ κάποιο παράξενο μήνυμα, ἀλλὰ δὲν ἀνακαλεῖ στὴν μνήμη τίποτα, ἐκτὸς τοῦ ὅτι κάποτε εἶχε ἕνα μήνυμα νὰ μεταφέρῃ. Κάποιες φορές, σὰν εἶναι συννεφιά, μπορῶ καὶ κοιμοῦμαι.

Κοιτάζω το Τέρας που γλείφεται
Για να μπερδευτεί όσο μπορεί με ό,τι είναι γύρω του
Τα μάτια του χρώμα φουρτούνας
Ξάφνου είναι βαλτονέρια που σκεπάζονται με βρώμικα
ρούχα με σκουπίδια.
Βαλτονέρια που πάντα σταματάνε τον άνθρωπο
Βαλτονέρια με μια μικρή πλατεία Όπερας μες την κοιλιά
τους
Ο φωσφορισμός είναι το κλειδί για τα μάτια του Κτήνους
Που γλείφεται
Κι η γλώσσα του
Τοξεμένη ποιος ξέρει από πριν πού
Είναι ένα σταυροδρόμι από καμίνια
Από κάτω ατενίζω τον ουρανίσκο του
Σαν από λάμπες μέσα σε σάκους
Και κάτω απ’ το θόλο σε γαλάζιο βασιλικό χρώμα
Τόξα χρυσαφιά ξεφτισμένα προοπτικά το ‘να μέσα στ’ άλλο
Ενώ τρέχει η πνοή της γενίκευσης στο άπειρο εκείνου του πανά-
θλιου γυμνόστηθου παλιάτσου σαν κι αυτούς που βγαίνουν
στις πλατείες καταπίνοντας δαυλιά αναμμένα με πετρέλαιο
κάτω από μια ψιλή βροχή πεντάρες.