«Ανθολογία ποιημάτων από τις Ποιήτριες της “Γενιάς του 27” στην Ισπανία» (επιλογή- μετάφραση: Στέργιος Ντέρτσας) -Α΄ ΜΕΡΟΣ

Josefina de la Torre [1907-2002]

ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙΣ, ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ !

Να φωνάζεις, να φωνάζεις στο φεγγάρι

τ’ ακίνητο πάνω στον ουρανό!

Φως  ανοιχτής νύχτας φαρμακωμένης

και ξεσηκωμοί  δίχως αντηχήσεις…

Να βγάλεις τη φωνή που αφυπνίζει

όλες τις χορδές του ανέμου!

Καθάρια  θάλασσα του ορίζοντα,

ιστιοφόρο που καταφτάνει στο λιμάνι…

Κατάκτηση του απίθανου

στα μπράτσα της συνάντησης.

Σπασμένες οι νεκρές αλυσίδες ,

ελεύθερη από διαστήματα στην πτήση.

Όμως η νύχτα είναι βίαιη

και η αναγγελία της βίαιη.

Αχ, ο πόνος που δεν μπορεί

ούτε πόνος να είναι  ούτε αγώνας!

Ψηλά κι ανοιχτά τα παραθύρια

σαν του τυφλού τα μάτια

όλο καταπίνουνε ίσκιους

περασμένους στην κλωστή των θρήνων.

Μες στα ψυχρά τα σεντόνια

του σώματος η ευθεία γραμμή

κάνει να δονούνται  από αγωνία

τα ερέβη του άδηλου.

Και στης ακοής το κενό

όπου σταθεροποιείται το αιώνιο,

ρυθμικό και μονότονο

δευτερόλεπτα στο εκκρεμές σημαδεύει.

[Medida del tiempo, 1989]

Margarita Ferreras [1900-1964]

ΕΝΑΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Ένας αδιάφορος άγγελος τις φτερούγες του ανοίγει

από σιωπηλά γκρίζα και ψυχρά μαβιά

και ανεβάζει τον Ήλιο σε ένα πύρινο δισκοπότηρο.

Στον γαλάζιο βωμό, γονατίζουν τα δέντρα.

Λαμποκοπά η προσφορά των κλαδιών

των γεμάτων από διάτρητες καρδιές.

Και  η Γη σε μια κραυγή από κρύσταλλο και φως

ανοίγει  το πάναγνο και πρωτόγονο σώμα της

γεμάτο από ουσίες πικρές.

Τρέχει στις γαλάζιες της φλέβες το χρυσό χαϊδολόγημα…

Πώς επιταχύνει τους χτύπους της η αγριεμένη  καρδιά!

[Pez en la tierra, 1932]

Lana Del Rey, «Η Κρεβατοκάμαρά μου είναι Πλέον ένας Χώρος Ιερός – Υπάρχουν Παιδιά στην Άκρη του κρεβατιού μου» (Μετάφραση- Επίμετρο: Νικόλας Προδρόμου)

Βγες από το αίμα μου, σαλαμάνδρα!

Φαίνεται πως δεν μπορώ να φυσήξω αρκετό καπνό για να σε διώξω απ’ το μυαλό μου

να περικυκλώσω την ψυχή σου μέχρι να πεθάνεις, να σε αποβάλλω από το αίμα μου προς το Σαν Πέντρο.

Και παρ’ όλα αυτά, όπου και αν πάω, βρίσκεσαι εκεί

και εκεί βρίσκομαι και εγώ.

Δεν θέλω να πουλάω τις ιστορίες μου άλλο πια, σταμάτα να με πιέζεις.

Κάποιες ιστορίες δεν είναι για να τις πουλάς,

κάποιες λέξεις δεν είναι για να τις λες.

Θέλω να τις αφήσω κάτω από το κομοδίνο μου για να ξεχαστούν

ή να τις θυμάμαι μόνο όταν το μυαλό μου πέσει απάνω τους τα μεσάνυχτα έπειτα από μια κουραστική μέρα στην παραλία

ή από εσένα, κάποιο απόγευμα, καθώς θα τις ξεφυλλίζεις με τα  φθαρμένα και ζεστά σου χέρια μετά απ’ τη δουλειά .

Σε αγαπώ αλλά δεν με καταλαβαίνεις, είμαι μια αληθινή ποιήτρια!

Η ζωή μου είναι η ποίησή μου, ο έρωτας που κάνω είναι η κληρονομιά μου!

Οι σκέψεις μου είναι για το τίποτα, είναι για όμορφα πράγματα και δεν έχουν κόστος.

Απόσπασμα 834-876

ΚΗΡΥΞ

[…] ὦ πάντες ἀστοί, —νῦν γὰρ οὕτω ταῦτ᾽ ἔχει—,
χωρεῖτ᾽, ἐπείγεσθ᾽ εὐθὺ τῆς στρατηγίδος,
ὅπως ἂν ὑμῖν ἡ τύχη κληρουμένοις
φράσῃ καθ᾽ ἕκαστον ἄνδρ᾽ ὅποι δειπνήσετε·
ὡς αἱ τράπεζαί γ᾽ εἰσὶν ἐπινενησμέναι
ἀγαθῶν ἁπάντων καὶ παρεσκευασμέναι,
κλῖναί τε σισυρῶν καὶ δαπίδων νενημέναι.
κρατῆρας ἐγκιρνᾶσιν, αἱ μυροπώλιδες
ἑστᾶσ᾽ ἐφεξῆς· τὰ τεμάχη ῥιπίζεται,
λαγῷ᾽ ἀναπηγνύασι, πόπανα πέττεται,
στέφανοι πλέκονται, φρύγεται τραγήματα,
χύτρας ἔτνους ἕψουσιν αἱ νεώταται.
Σμοῖος δ᾽ ἐν αὐταῖς ἱππικὴν στολὴν ἔχων
τὰ τῶν γυναικῶν διακαθαίρει τρύβλια.
Γέρων δὲ χωρεῖ χλανίδα καὶ κονίποδα
ἔχων, καχάζων μεθ᾽ ἑτέρου νεανίου·
ἐμβὰς δὲ κεῖται καὶ τρίβων ἐρριμμένος.
πρὸς ταῦτα χωρεῖθ᾽, ὡς ὁ τὴν μᾶζαν φέρων
ἕστηκεν· ἀλλὰ τὰς γνάθους διοίγνυτε.
ΑΝ. οὐκοῦν βαδιοῦμαι δῆτα. τί γὰρ ἕστηκ᾽ ἔχων
ἐνταῦθ᾽, ἐπειδὴ ταῦτα τῇ πόλει δοκεῖ;
ΧΡ. καὶ ποῖ βαδιεῖ σὺ μὴ καταθεὶς τὴν οὐσίαν;
ΑΝ. ἐπὶ δεῖπνον.

Πέρυσι, όταν σου έγραψα το τελευταίο μου γράμμα,
ήταν η αρχή του μέλλοντος μου στην ποίηση
και κατάλαβα για πρώτη φορά ποιος είσαι.

Δεν σε αποκάλεσα με άλλο όνομα
επειδή ήθελα να σου δείξω πως γνωρίζω την πραγματική φύση της καρδιάς σου.
Ότι ήταν διαβολική και με έπεισε πως το σκοτάδι ήταν αληθινό
και πως ο διάβολος είναι ένας πραγματικός διάβολος
και πως τα τέρατα δεν γνωρίζουν πάντα πως είναι τέρατα.

Όμως η προβολή είναι ένα υπέροχο πράγμα.
Αφότου έφυγες απ’ το σπίτι και το έκαψες ολοσχερώς,
προσπάθησες να με πείσεις πως εγώ ήμουν αυτή που κρατούσε τα σπίρτα.
Μου είπες πως δεν γνωρίζω ποια είμαι, όμως γνωρίζω.

Αγαπώ τους κήπους με τα τριαντάφυλλα,
φυτεύω βιολέτες κάθε φορά που κάποιος με εγκαταλείπει,
λατρεύω τα υπέροχα δέντρα σεκόγια του Εθνικού Πάρκου Γιοσέμιτι
και αν ρωτήσεις την αδερφή μου ποιο είναι το πρώτο πράγμα που της έρχεται στο μυαλό
όταν με σκέφτεται,
θα σου έλεγε «καπνός από φωτιά της κατασκήνωσης».

Είμαι ευγενική,
είμαι αστεία όταν μεθάω,
όμως δεν έχω μεθύσει εδώ και 14 χρόνια,
πηγαίνω εκδρομές με φίλους στην παραλία που δεν γνωρίζουν πως είμαι τρελή.
Μπορώ να το κάνω αυτό.
Μπορώ να κάνω τα πάντα.
Ακόμη και να σε αφήσω.