Έτσι πρέπει να γίνει

Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη
Ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο
Θα φροντίσουμε εμείς γι’αυτό
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει

Στους μπουρζουάδες
Κριτική να κάνουμε
αυτό δεν φτάνει
Του γουρουνιού του αστισμού
Να κόψουμε πρέπει τα πόδια
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει

Η ελευθερία για μας
Είναι μια ωραία γυναίκα
Έχει υπογάστριο και υπεργάστριο
Δεν είναι κάνα χοντρογούρουνο αστικό
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει

Ούτε ένας χαφιές
Δουλειά να μη βρίσκει
Κι έτσι στρατιά ολάκερη
Θε νά’χουμε ανέργων
Χριστούλη μου όμορφη πού’ναι
Η προφητεία αυτή
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει

PART I

THE BIRDS

Loving your neighbour
as you love yourself
means
loving yourself
as you donʼt love your neighbour.

This is crazy talk, I know
but Iʼve got both my eyes.

Published in TEN WOMEN POETS OF GREECE. Edited by Dino Siotis
The Coffeehouse, 11-12. Wire Press – San Francisco, 1982.

LULLABY

O sweet Spring
my sweetest child*
beyond afterlife
there is this life
and not the opposite
whenever order is established
then will order be established.

*The first two stanzas are taken from the liturgy on Holy Saturday. These words are spoken by the Virgin Mary before the body of Christ.

Ανωνύμου, V 2

Τήν καταφλεξίπολιν Σθενελαΐδα τήν βαρύμισθον,
τήν τοίς βουλομένοις χρυσόν αμεργομένην,
γυμνήν μοι διά νυκτός όλης παρέκλινεν όνειρος
άχρι φίλης ηούς προίκα χαριζομένην.
ουκέτι γουνάσομαι τήν βάρβαρον ουδʼ επʼ εμαυτώ
κλαύσομαι ύπνον έχων κείνα χαριζόμενον.

Τη φλογερή και ακριβή στο σεξ Σθενελαΐδα
που αν την ποθείς, από χρυσό πρώτα σε ξαλαφρώνει,
μια νύχτα ολόκληρη, γυμνή σε όνειρο την είδα
δική μου να ʽναι ως την αυγή, χωρίς να με χρεώνει…
Ξανά ποτέ γονατιστός μπροστά της δε θα κλάψω
αφού μπορώ να κοιμηθώ και να την απολαύσω…

Διοσκορίδης, V 55

Δωρίδα τήν ροδόπυγον υπέρ λεχέων διατείνας
άνθεσιν εν χλοεροίς αθάνατος γέγονα.
η γάρ υπερφυέεσσι μέσον διαβάσα με ποσσίν
ήνυεν ακλινέως τόν Κύπριδος δόλιχον,
όμμασι νωθρά βλέπουσα. τά δʼ , ηύτε πνεύματι φύλλα,
αμφισαλευομένης έτρεμε πορφύρεα,
μέχρις απεσπείσθη λευκόν μένος αμφοτέροισιν,
καί Δωρίς παρέτοις εξεχύθη μέλεσι.

Στη χλόη, τη ροδοκάπουλη Δωρίδα την πλαγιάζω-
μες στων ανθών τον οργασμό με αθάνατο πώς μοιάζω…
Τα πόδια της, πανύψηλα, τη μέση μου έχουν κλείσει-
σε αγώνα δρόμου ερωτικό τρέχει για να νικήσει…
Σαν φύλλα που τα φύσηξαν, τα μάτια ανοιγοκλείνει
κι εξαντλημένη από ηδονή, μαζί με μένα χύνει.

Ο Z.Δ.Αϊναλής διαβάζει Mateja Matevski: Επιστροφή απʼ την Τροία.

Матеја Матевски (Mateja Matevski)
(b. 1929)

Μετάφραση από τα Σλαβομακεδονικά
Angelina Ajanovska – Ζ. Δ. Αϊναλής

Враќање од Троја
I

Така ја оставивме Троја невоинствена и тиха
сета предадена на нежноста на ветерот
со отворени порти и дрочни овошки
Троја заплискувана од сончевите пеани
ја оставивме вишна врз цветните камењари
по кои виното се цеди и лебецот се рони
Ја оставивме тажни нежни придружници на времето
што иʼ дојдовме оддалеку по благи патишта
во ширното гостопримство на зрелите маслинки

Но кога се најдовме сами на отворено море
очи во очи со непречекливиот бран
и карпите што ги сечеа слабините на корабите
и кога виното се испи и мрсот се истроши
тогаш се потпревме на песната од грло што ни иде
постилајќи се благо врз темната глад и умората
зашто патот ни беше долг по знајните и незнајни води
во кои се мешаа кошмарни патиштата на ѕвездите
додека не се измешаа во длабоките вирови морски
гладот и несоницата талкањето и нашата песна

И долго не разбиравме од забниот ѕид како плиска
предавничкиот збор шумната пена на времето
спомнувајќи ни нешта за кои споменот не знае
измислени од ветерот од безделницата на морето

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ

Όχι πια ηλιόφως. Ανεμοδαρμένα δέντρα ψιθυρίζουν ειρωνίες,
Η πάπια Καρολίνας και η χήνα Καναδά ξεχνούν
Τον κόσμο τους πλέοντας στο νερό, κόκκινα γεράνια
Αυξάνουν την κρυάδα, σκουρόχρωμα γυαλιά καθρεφτίζουν ειρωνίες,
Μεγάλα τα καροτσάκια των μωρών με θάνατο, οι περιπατητές έξω ξεχνούν
Το γιατί βρίσκονται έξω, το Λονδίνο χαμένο, τα γεράνια
Το επεκτείνουν προς τον άνεμο, γέροι αισθάνονται χαμένοι
Όμως το επεκτείνουνε και πρόσφυγες ξεχνούν
Προσχήματα και θλίβονται σιγά-σιγά ενώ ειρωνίες
Πετάγονται έξω απ΄τους καταβρεκτήρες πάνω στην πράσινη κουβέρτα
Που κρύβει τους σωλήνες στους οποίους υπερπλήρη τραίνα
Μπήγονται όπως ειρωνίες ή κλύσματα
Μισοχαμένα ανάμεσα στις ράγες ενώ γερμανικά κυνηγόσκυλα τρέχουν
Σαν τις σαρανταποδαρούσες και κανείς την ώρα δεν γνωρίζει
Οποιοσδήποτε τουρίστας τη ζητήσει. Εδώ είναι Κυριακή:
Και ανεπαύθη την ημέραν την εβδόμην. Το Δένδρο
Λησμονάει και τα δυο, το καλό και το κακό, στην ειρωνία.