`

Le Crapaud

Un chant dans une nuit sans air…
– La lune plaque en métal clair
Les découpures du vert sombre.

… Un chant ; comme un écho, tout vif
Enterré, là, sous le massif…
– Ça se tait : Viens, cʼest là, dans lʼombre…

– Un crapaud ! – Pourquoi cette peur,
Près de moi, ton soldat fidèle !
Vois-le, poète tondu, sans aile,
Rossignol de la boue… – Horreur ! –

… Il chante. – Horreur !! – Horreur pourquoi ?
Vois-tu pas son œil de lumière…
Non : il sʼen va, froid, sous sa pierre.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Bonsoir – ce crapaud-là cʼest moi.

*

Ο Βάτραχος

Ένα τραγούδι κάποια νύχτα πνιγερή…
– Η σελήνη ελαφριά πλάκα μεταλλική
Σκούρου πράσινου αυλακιές.

…Ένα τραγούδι` τολμηρό, σαν την ηχώ
Θαμμένος, κάτω απ΄ τη μάζα, εκεί…
– Σιωπά: Έλα, είναι πέρα , στα σκοτεινά…

– Ένας βάτραχος! – Τέτοιος φόβος γιατί,
Κοντά μου, στρατιώτης σου πιστός!
Κοίτα, δίχως φτερά, ποιητής γυμνός,
Αηδόνι της λάσπης… – Αηδία! –

…Τραγουδάει. – Φρίκη!! – Φρίκη γιατί;
Δεν βλέπεις το μάτι του το φωτεινό…
Όχι: φεύγει, κρύος, κάτω απ΄ την πέτρα.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Καλησπέρα – αυτός ο βάτραχος εκεί, είμαι εγώ.

`

Ένα κορίτσι

Το δέντρο μπήκε μέσα στα χέρια μου,
Ο χυμός ανέβηκε στα μπράτσα μου,
Το δέντρο μεγάλωσε μέσα στο στήθος μου-
Κάτω,
Τα κλαδιά βλαστάνουν από πάνω μου, σαν μπράτσα.

Δέντρο είσαι,
Βρύο είσαι,
Είσαι βιολέτες, κι από πάνω τους ο άνεμος.
Ένα παιδί – τόσο ψηλό – είσαι,
Κι όλα αυτά είναι μια τρέλα για τον κόσμο!

`

*

A Girl
The tree has entered my hands,
The sap has ascended my arms,
The tree has grown in my breast –
Downward,
The branches grow out of me, like arms.

Tree you are,
Moss you are,
You are violets with wind above them.
A child – so high – you are,
And all this is folly to the world.

`

Τώρα
Ποτέ δεν θέλησα να αυτοκτονήσω,
ποτέ δεν θέλησα
να απέλθω· μα τώρα, ατενίζοντας
το μέλλον, κάνοντας σκέψεις για
μέρες που πάνε στραβά
και ρέουν μέχρι τέλους,
αφήνοντας ένα βρωμερό κουφάρι
σε μια άνυδρη παραλία
Σκέφτομαι—
σχεδόν
Σκέφτομαι—
αλλά
Όχι. Όχι ακόμα.

`

*

Now
I never wanted to kill
myself, never wanted
to die; but now, looking
ahead, thinking of thought
some day going awry
and trickling to a stop,
leaving a smelly shell
high on a dry beach

I think–
almost
I think–
but
No. Not yet.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Από τη στιγμή που κάποιος ασχοληθεί με την ποίηση της Αργεντινής, αναπόφευκτα θα πέσει πάνω στο έργο του Χιρόνδο. Κι αυτό γιατί υπήρξε πρωτεργάτης της λογοτεχνικής ομάδας της Φλορίδα*, συνεργάτης του λογοτεχνικού περιοδικού Πρόα του Μπόρχες και βιβλία του εκδόθηκαν από το ιστορικότερο λογοτεχνικό περιοδικό και τις εκδόσεις Σουρ.

*λογοτεχνική ομάδα που έδρασε κατά τη δεκαετία 1920-1930. Σημείο αναφοράς της, το λογοτεχνικό περιοδικό Μαρτίν Φιέρρο του οποίου η έδρα βρισκόταν στη γωνία της ιστορικής οδου Φλορίδα με την οδό Τουκουμάν, στο Μπουένος Άιρες. Μέλη της ομάδας υπήρξαν οι Μπόρχες, Μολινάρι, Τουνιόν, Γκουιράλδες μεταξύ άλλων.

Επιγράμματα από τη Μαρκίζα

Κανείς δεν άκουσε με περισσότερη προσοχή από τον Ντεμπουσί, τις μελωδίες που συνθέτουν τα διάφανα χέρια της βροχής
πάνω στις γρίλιες των παραθύρων.

*

Οι φράσεις, οι ιδέες του Προυστ, εξελίσσονται, συστρέφονται, σαν τα χέλια, που κολυμπούν στα ενυδρία• μερικές φορές παραμορφωμένες από το φαινόμενο της διάθλασης, άλλες φορές μπερδεμένες η μια γύρω από την άλλη σε γλοιώδη ζευγαρώματα, πάντοτε τυλιγμένες, μέσα σε μια ατμόσφαιρα που απαντάται μόνο στα ενυδρία και στο ύφος του Προυστ.

*

Πουθενά δεν αναβιώνεται, παρά μόνο στους ιριδισμούς των παλιών τζαμιών, η παροδική και παθιασμένη ιστορία χιλίων εφτακοσίων δειλινών και ξημερωμάτων.

*

Η νεκροψία των ματιών του Μονέ απέδειξαν ότι ο Μονέ είχε μάτια μύγας• μάτια καταδικασμένα από αμέτρητα μικρότερα μάτια να διακρίνουν με επιδεξιότητα τις πιο ανεπαίσθητες αποχρώσεις τις χρώματος αλλά και, όντας ανεξαρτητα μάτια, να αντιλαμβάνονται αυτές τις αποχρώσεις ανεξάρτητα, δίχως να επιτυγχάνουν μια ενιαία αντίληψη του συνόλου.

1.

Στον τέταρτό του εμπήκε ο πόλεμος τον Μάρτη
και μιας και η ειρήνευσις αποκλειόταν πλήρως,
μπαϊλντισμένος ο στρατιώτης έως άρτι
το πήρε απόφαση και απέθανεν ως ήρως.

2

Ο πόλεμος συνεχιζόταν όμως. Φτάνει
στον Κάιζερ το μαντάτο και πολύ ελυπήθη,
γιατί προτίμησε ο στρατιώτης νʼ αποθάνει
προόρως, και όχι ως τα κρατούντα ορίζουν ήθη.

3

Το καλοκαίρι διάβηκε ζεστό απʼ τους τάφους·
κοιμόταν ο στρατιώτης απʼ το χώμα κάτω.
Μια νύχτα εβάλθηκε να εγκύπτει επί του εδάφους
στρατιωτικό εξ ιατρών κομμισαριάτο.

4

Η ιατρική επιτροπή εσκορπίστη ανάρια
στο κοιμητήριο, εις τον αγρόν του κεραμέως·
και πιάσαν και με κάτι ευλογημένα φτυάρια
ξεθάφτηκε ο στρατιώτης τη όψει φρικαλέος.