`

Ι

I fieri assalti di crudel Fortuna
scrivo, piangendo la mia verde etate,
me che ‘n sí vili ed orride contrate
spendo il mio tempo senza loda alcuna.

Degno il sepolcro, se fu vil la cuna,
vo procacciando con le Muse amate,
e spero ritrovar qualche pietate
malgrado de la cieca aspra importuna;

e, col favor de le sacrate Dive,
se non col corpo, almen con l’alma sciolta,
esser in pregio a più felici rive.

Questa spoglia, dove or mi trovo involta,
forse tale alto re nel mondo vive,
che ‘n saldi marmi la terrà sepolta.

*
I

Γράφω, θρηνώντας για τʼ άγουρα χρόνια μου
και για της άσπλαχνης Τύχης τις άγριες επιθέσεις,
εγώ που σʼ έναν τόπο τόσο φρικτό κι επώδυνο
δίχως κανείς να μʼ επαινεί ξοδεύω τη ζωή μου.

Κι αν είχα λίκνο ταπεινό, ζητώ έναν άξιο τάφο,
κρατώντας τα εφόδια των λατρεμένων μου Μουσών,
με την ελπίδα πως θα βρω και πάλι κάποιο έλεος
κι ας μη το θέλει η τυφλή πικρή Θεά που βασανίζει.

Κι αν οι θεότητες οι άγιες θέλουν να με συντρέξουν,
σʼ ακρογιαλιές τερπνότερες θα αξιωθώ να ζω
αν όχι με το σώμα μου, όμως με ελεύθερη ψυχή.

Αυτή τη σάρκα, που τώρα με τυλίγει,
ίσως στον κόσμο να βρεθεί κάποιος μεγάλος βασιλιάς
απρόσιτη να τη φυλάξει σε παγωμένο μάρμαρο.

`

Οι ποιητές

(Αποσπάσματα)

Λόγια σε πρώτο πρόσωπο

Δεν υπάρχει σπιθαμή
από τη σάρκα μου
ή την ψυχή μου
πού να μη φέρνει
το σημάδι μιας ουλής
τη θύμηση μιας πληγής˙
Η θάλασσα στα μάκρη της
έκανε δίχως οίκτο την καρδιά μου
ένα καρούλι.
Τρίζει μέσα μου αυτή η καρδιά
σαν πόρτα.

Το σώμα μου θυμάται στο πετσί του
όλες τις πληγές των χρόνων.
Κρατώ ό,τι πρέπει ατόφιο
ίσαμε να χαθώ
και με το να κρατάς σφιχτά τον κόσμο
δεν είσαι παρά μια πληγή
το ξεθωριασμένο παλιόδερμα
ενός βρωμοταμπούρλου.

Για να θριαμβεύσω πάνω στη δοκιμασία
βουτηγμένος ζωντανός σε καυτό λάδι
δεν μού χρειάστηκε να περιμένω
τα χρόνια του Διοκλητιανού.
Ρίχτηκα με φυσικότητα στα θηρία,
είναι ένα πανάρχαιο παιχνίδι,
κάτω απʼ τα νύχια τους
άνθρωποι πού τραγουδάνε.

Είμαι ο γέροντας της Πάτμου
την επαύριο των διωγμών
ο πού κουρνιάζει στο βάθος σπηλιάς
έχοντας ο ουρανός μια σχισμή
σαν γυναικείο αιδοίο
και η μέρα του ξεπροβάλει
από τούτη την χοάνη
ο αγέρας από δώ
φυσάει το πάθος του.

Για να ʼρθω δώ
πού βρίσκομαι
τα πόδια γδέρνονται
στις πέτρες του αναχώματος.
Αυτοί πούʼ ναι απέξω
δεν το αποκοτούν
έχουν αλλιώτικες έγνοιες
πάνε κάθε της νύχτας
να σηκώσουν τα δίχτυα τους
βλέπω να γλιστρούν από δω,
μακριά στα νερά
οι βάρκες και οι πυρσοί τους.

1.

II. πυρομαντεία. οι κούκλες της Μπανγκόκ

καπνός. νέφη, σμήνη μαύρων καύκαλων.
καίγονται τα μύγδαλα των ματιών, οι νυχτοπεταλούδες,
τα μικρά και ροζιασμένα δάχτυλα, τα κουρασμένα, κατάκοπα χέρια.
καίγονται, άσαρκα, λειασμένα μάγουλα,
τα φουσκωμένα καύκαλα των βλεφάρων
που θα σφαλίσουν.
καπνός συρμένος μακριά, που αποχρωματίζει,
που σέρνει μακριά τα μάγουλα, τα στρουμπουλά, από τις κούκλες,
τα λικνιστά λαγόνια, να επαναλαμβάνουν την ίδια κίνηση,
με το πόδι σαν τραμπάλα, που κατευνάζει,
παιχνίδι που δεν σταματά, ποτέ,
που δεν τελειώνει, ποτέ,
καιρός να θυμηθούν, μετά,
να επιστρέψουν εκεί όπου ήσαν.
να παίξουν το παιχνίδι της σιωπής,
φτιάχνοντας δώρα, θαύματα, μυριάδες,
που πέρασαν απʼ τα χέρια τους ένα ένα,
για να τα κάνουν να σπιθοβολούν, τα μάτια τα κουρασμένα,
να τα κρατούν ανοιχτά, πάντα,
και όταν έρχεται η φωτιά, που σπινθηροβολά,
εδώ, να παίζουν τρέξτε μακριά,
κλαίγοντας, με μάτια κλειστά.

εσύ, αν κατέχεις να μιλάς, πες το, πες το σε κάποιον.

`

θλιβερή κατασκευή
Η αμφιβολία βγαίνει μπροστά
σαν φοράδα:
Στηρίζει τη χρωματιστή της οπλή
στον αισχρό μηχανισμό
των εικασιών
και περιγελά με το παράξενο της στόμα
τον αναποφάσιστο:
μια αλήθεια αδειάζει, ένα ψέμα περιελίσσεται.
Είναι ένας πύργος, ένας ομφαλός
ψεύτικος
ικανός να επινοήσει τον κόσμο
για να αναπαραστήσει
άλλο πράγμα.
Η αμφιβολία δεν πιστεύει
ρίχνεται προς την αόρατη πλαγιά
της πεντακάθαρης πραγματικότητας
με το τρίχωμα της φλεγόμενο.

`

*

construcción fatal
La duda viene de frente
como una yegua:
Apoya su pezuña colorada
en la máquina infame
de las conjeturas
y se ríe con la boca extraña
del que no se decide:
una verdad se vacía, la mentira
se enrosca.
Es una torre, un ombligo
falso
capaz de inventar el mundo
para simular
otra cosa.
La duda no cree
y se lanza por la ladera invisible
de la realidad pura
con el pelo ardiendo

`

Φοβόσουν τη θνητή μου σάρκα

Φοβόσουν τη θνητή μου σάρκα και μέσα της έψαχνες
την αθάνατη ψυχή. Για να τη βρεις, μου άνοιγες
πληγές μεγάλες με λέξεις σκληρές.
Τότε έγερνες πάνω τους εισπνέοντας,
φριχτέ, την οσμή του αίματος μου.

`

*

Η ικεσία

Κύριε, Κύριε, πάει καιρός, μια μέρα
ονειρεύτηκαν μιαν αγάπη όπως ποτέ
δεν θα μπορούσα να ονειρευτώ κανέναν,
κάποια αγάπη που θα ήταν όλη η ζωή, η ποίηση.

Και περνούσε ο χειμώνας και δεν ερχόταν,
και η Άνοιξη περνούσε επίσης,
και το καλοκαίρι πάλι ακολουθούσε
και το φθινόπωρο με έβρισκε περιμένοντας

Κύριε, κύριε: γυμνή η πλάτη μου είναι
Κάνε να ξεσπάσει εκεί, με βίαιο χέρι
το μαστίγιο που ματώνει τους διεφθαρμένους !

Γιατί ήρθε το σούρουπο , επάνω στη ζωή μου
κι αυτό το δίχως μέτρο, φλεγόμενο πάθος
το έχω χάσει Κύριε, κάνοντας στίχους!