`

II

Το γαλήνιο φως της απογευματινής ώρας
διαγράφει στον τοίχο τη σκιά από τα κάγκελα
σαν κισσός που σφυρηλατήθηκε με σχολαστική τρυφερότητα.
Το δειλινό χαράζει στον χειμωνιάτικο κήπο
περιπλανόμενα μουρμουρητά, σιλούετες αρωμάτων
που αποσύρονται στις κλίνες τους από κάλυκα
ανάμεσα σε χασμουρητά κοιμισμένου αέρα.
Σιωπούμε με γλυκιά φωνή, σε σιγανή φωτιά,
πιασμένοι απʼ το χέρι ο ένας δίπλα στον άλλο•
κανένας ζήλος δεν θα ευγνωμονούσε περισσότερο
την ελιά όπως έτεινε τα κλαδιά της στην κουμαριά.
Σαγηνεύεις αυτόν που σε κοιτά, χρονοτριβώ έτσι,
αφού ξέρω υπερβολικά καλά τί νιώθω
και η ύπαρξη, σε τέτοιες βεβαιότητες,
γίνεται άπληστη όσο περνάει ο καιρός
και σκέφτομαι ότι τόσο διαυγής απόλαυση,
τόσο απλή στιγμή, μυστήριο τόσο εφηβικό,
αν δεν πληρεί μια ζωή είναι από υπεροψία.
Σαν σε ένα λεξικό κάποια άγνωστη λέξη
ψάχνω μέσα μου να βρω τι σημαίνεις.
Πάνω απʼ το σπίτι ένα μπουκέτο αποξηραμένα λουλούδια
κι ένα φεγγάρι μετέωρο στο ψάθινο καλάθι τους.

`

BIOGRAPHY III

More secrets are hidden in my existence
for example the buzzing of bees
the magnificent babbling of the waters
the glow of nocturnal insects

All these are my body and I feel them
like I feel my fingers and my lips
― but who is
this little humpbacked dwarf reading
in the locked basement of my soul
with a pale candle of waning memory
mysterious documents of previous owners?

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΤΣΙΚΑΝΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΊΑ

Η Τσικάνο λογοτεχνία γράφεται από τους Μεξικανοαμερικανούς στις Η.Π.Α. και χρονολογείται συνήθως από το τέλος του Μεξικανοαμερικανικού πολέμου (1846-1848), μετά τον οποίο το Μεξικό έχασε πάνω από τα μισά εδάφη του στις σημερινές νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. Από τη μία στιγμή στην άλλη, εκατοντάδες χιλιάδες Μεξικάνοι μετατράπηκαν σε Αμερικανούς πολίτες. Με το πέρασμα του χρόνου, αυτοί οι Μεξικανοαμερικανοί ή Τσικάνος ανέπτυξαν έναν ιδιαίτερο πολιτισμό που δεν σχετιζόταν απόλυτα ούτε με τις ΗΠΑ ούτε με το Μεξικό. Η Τσικάνο κουλτούρα διαμορφώθηκε περαιτέρω με τη μεξικανική μετανάστευση στις ΗΠΑ τον 19ο, 20ο και 21ο αιώνα και βρήκε την έκφρασή της τόσο στην λογοτεχνία, όσο και σε άλλες μορφές τέχνης. Επίσης, συνδέθηκε με τις κοινωνικές και πολιτισμικές διεκδικήσεις του Τσικάνο κινήματος (δεκαετία 1960). Η Τσικάνο λογοτεχνία εστιάζει σε θέματα ταυτότητας, διακρίσεων, μετανάστευσης και συνόρων, καθώς και στην ιδιαιτερότητα της έκφρασης σε δύο γλώσσες. Γράφεται τόσο στα αγγλικά, όσο και στα ισπανικά, αλλά συχνά και σε ένα συνδυασμό των δύο αυτών γλωσσών, τα spanglish.

Η σύγχρονη Τσικάνο ποίηση γράφεται κυρίως στις νοτιοανατολικές ΗΠΑ (Τέξας, Νέο Μεξικό, Καλιφόρνια, Αριζόνα και Κολοράντο) και στις δύο γλώσσες (και στα spanglish), με πιο γνωστή στο βορειοαμερικανικό κοινό την αγγλόφωνη ποίηση.

`

ADVICE TO A CONSCIENTIOUS OBJECTOR

There are always ways of avoiding prosecution
for instance if you’re suffering from something akin to melancholia
or ― ideally ― you write paranoid verses such as
“Soldiers have eyes to see with”
or “Sergeant, I’m colour blind; I see the target as my heart”.
There’s ways.
But if you’re now certain in your mind that through bribery
you’re paying for another to have his own way
collect from every corner what remains of your despair
and steady
and composed
as a prompter
go whisper the words that need be enounced
by prosecutors and court-martial officers.

When in jail don’t count the days.
As you observe the forecourt narrow bit by bit
it’s best for you to shorten your own stride.
Best also you should make light of reports.
Ceremonies, party turncoats and elections
probably have as much effect on the passage of time
as the evening sea breeze
on coal miners lamps.
Then again if you can’t go on living without hope
build your dreams upon earthquakes,
These ― everything’s possible ― may grant you
the lovely journey
of a transportation.

`

ΠΟΙΗΜΑ

Σʼ αγαπώ απ΄ το φρύδι, απʼ τα μαλλιά, σε διαφιλονικώ σε διαδρόμους
λευκότατους όπου παίζονται οι πηγές του φωτός
σε αμφισβητώ σε κάθε όνομα, σε πιάνω με λεπτότητα ουλής
σου βάζω στα μαλλιά στάχτες από κεραυνό
και κορδέλες που κοιμούνταν στη βροχή.
Δεν θέλω να έχεις μια μορφή, να είσαι,
ακριβώς ότι έρχεται πίσω από το χέρι σου,
γιατί το νερό, υπολόγισε το νερό, και οι λέοντες
όταν διαλύονται στη ζάχαρη του μύθου,
και οι χειρονομίες, αυτή η αρχιτεκτονική του τίποτα,
ανάβοντας τις λάμπες της στη μέση της συνάντησης.
Όλο το αύριο είναι ο πίνακας όπου σε εφευρίσκω και σε σχεδιάζω
για να σε σβήσω σύντομα, έτσι δεν είσαι, ούτε καν
μ ʽ αυτά τα ίσια μαλλιά, αυτό το χαμόγελο.
Ψάχνω το άθροισμά σου, στην άκρη της κούπας όπου το κρασί
είναι επίσης η σελήνη κι ο καθρέφτης,
ψάχνω αυτή τη γραμμή που κάνει να τρέμει ένας άνθρωπος
σε μια στοά του μουσείου.
Επίσης σʼ αγαπώ, και έχει καιρό και κρύο.