Σε μια κόρη που φεύγει από το σπίτι

Όταν σου έμαθα

στα οκτώ να οδηγείς

ποδήλατο, τρέχοντας παράλληλα

δίπλα σου

ενώ εσύ τρέκλιζες επάνω

σε δύο στρογγυλές ρόδες,

το δικό μου στόμα να στρογγυλεύει

από την έκπληξη όταν τράβηξες

τον κατήφορο προς το κυρτό

μονοπάτι του πάρκου,

έμεινα να περιμένω

για τον γδούπο

της σύγκρουσής σου ενώ

επιτάχυνα – για να προλάβω,

καθώς εσύ άρχισες

να μικραίνεις, να φαίνεσαι πιο εύθραυστη

με την απόσταση

πιέζοντας και πιέζοντας

για τη ζωή σου, ξεσπώντας

σε δυνατά γέλια,

το μαλλί να ανεμίζει

από πίσω σου σαν το

μαντήλι που νεύει

για το αντίο.

ANNUS MIRABILIS

Τι εστί στην πράξη σαρκική ομιλία

τό ’μαθα εγώ (μάλλον αργά) το ’63 –

η «Τσάττερλυ» είχε μόλις τότε επιτραπεί

και οι Μπητλς ετοίμαζαν το πρώτο τους LP.

Ώς τότε όλα αυτά είχαν κανόνα:

για να σου κάτσει ήθελε αρραβώνα.

Απ’ τα δεκάξι άρχιζε αυτή η ντροπή

και μόλυνε σιγά σιγά το καθετί.

ΒΑΡΑΒΒΑΣ: ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Και όμως, συνέβη την ίδια ώρα, όταν ο Υιός του Ανθρώπου πορευόταν στον Γολγοθά, εκεί όπου εκτελούνται οι ληστές και οι φονιάδες.

Συνέβη την ίδια έσχατη και φλογισμένη ώρα, όταν ολοκλήρωνε το έργο Του.

Συνέβη την ίδια ώρα, όταν πλήθος κόσμου διέσχιζε τους δρόμους της Ιερουσαλήμ κάνοντας σαματά – και ανάμεσά τους βάδιζε ο Βαραββάς, ο δολοφόνος, κρατώντας ψηλά το κεφάλι με πείσμα.

Και τον περιστοίχιζαν καλοντυμένες πόρνες, με κόκκινα χείλη και φτιασιδωμένα πρόσωπα, και γαντζώνονταν από πάνω του. Και είχε γύρω του άντρες, με μάτια μεθυσμένα από κρασί και λαγνεία. Και η αμαρτία της σάρκας παραμόνευε σε κάθε τους κουβέντα, και η ασέλγεια των χεριών φανέρωνε τις σκέψεις τους.

Και πολλοί, συναντώντας τη μεθυσμένη αυτή πομπή, ακολουθούσαν και φώναζαν: «Ζήτω ο Βαραββάς!» Και κραύγαζαν όλοι: «Ζήτω!» Και κάποιος φώναξε «Ωσαννά!» Μα αυτόν τον ράπισαν – γιατί μόλις πριν από λίγες μέρες είχαν φωνάξει «Ωσαννά» για Εκείνον που μπήκε στην πόλη ως Βασιλιάς και Του έστρωσαν τον δρόμο με φρεσκοκομμένα βάγια. Μα σήμερα έραιναν με κόκκινα ρόδα και ζητωκραύγαζαν «Βαραββάς!»

Και όπως περνούσαν μπροστά από ένα μέγαρο, άκουσαν κάποιο έγχορδο καθώς και γέλια και φασαρία από μεγάλο γλέντι. Και βγήκε από το κτίριο ένας νεαρός με επίσημη περιβολή. Και γυάλιζαν τα μαλλιά του από τα μύρα και το κορμί του ευωδίαζε με τα ακριβότερα αιθέρια έλαια της Αραβίας. Έλαμπε το βλέμμα του από τις χαρές του γλεντιού και το στόμα του χαμογελούσε λάγνα από τα φιλιά της ερωμένης του.

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Υπάρχουν πάρα πολλές λέξεις.

Οι λέξεις ζουν

κι εγώ μπορώ να τις δω.

Άλλες είναι άσχημες κι άλλες όμορφες.

Μητέρα είναι πολύ φρόνιμη λέξη – η καλύτερη λέξη.

Έχει την γεύση του φιλιού.

Πατέρας είναι επίσης καλή λέξη,

όμως κάποτε μαζεύεται κεραυνός

και τότε είναι καλύτερα

να τρέξεις να χωθείς πίσω από την πόρτα.

Καλοκαίρι είναι πολύ ζεστή λέξη

και την βρίσκεις κάθε πρωί

από την πρασινάδα κι από την αμμουδιά.

Κόσμος είναι πολύ μεγάλη λέξη,

που δε χωράει στο μυαλό.

Βίτσα είναι πολύ τσουχτερή και μισητή λέξη.

Οι άνθρωποι έχουν επίσης άδειες λέξεις.

Αδιανόητες λέξεις.

Όπως αμαρτία και θάνατος,

που δε σημαίνουν τίποτα.

Όμως πρέπει να τις φοβάσαι.

Ο δίσκος περιέχει μελοποιημένα ποιήματα από το βιβλίο του Σωτήρη Κακίση με τις μεταφράσεις: «Σαπφώ, τα Ποιήματα», Κέδρος, 1978» ). Στο τραγούδι η Αλέκα Κανελλίδου. Συμμετέχουν  οι Μπάμπης Λασκαράκης και Σπύρος Βλασσόπουλος, στην κιθάρα, στην άρπα η Βίκυ Παπαδημητρίου, στο βιολοντσέλο ο Σωτήρης Ταχιάτης, στο κοντραμπάσο ο Ανδρέας Ροδουσάκης, στο λαούτο ο Νίκος Τάτσης, στα πνευστά ο Φίλιππος Τσεμπερούλης, στα κρουστά ο Σπύρος Λιβιεράτος και στο πιάνο ο Κώστας Κλάββας ο οποίος και ενορχήστρωσε. Στην έκδοση βινυλίου τη μεγάλη ζωγραφική απεικόνιση της ποιήτριας  φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός.

ΑΤΘΙΔΑ

Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη,
σαν άνεμος που σε βουνό βελανιδιές λυγάει.
Ήρθες, καλά που έκανες, που τόσο σε ζητούσα,
δρόσισες την ψυχούλα μου, που έκαιγε ο πόθος.

Κι από το γάλα πιο λευκή,
απ’ το νερό πιο δροσερή,
κι από το πέπλο το λεπτό πιο απαλή.
Από το ρόδο πιο αγνή,
απ’ το χρυσάφι πιο ακριβή,
κι από τη λύρα πιο γλυκειά, πιο μουσική.

Πάει καιρός που κάποτε σ’ αγάπησα, Ατθίδα,
μα τότε μου ‘μοιαζες μικρό κι αθώο κοριτσάκι.
Συ που μαγεύεις τους θνητούς, παιδί της Αφροδίτης,
απ’ όλα το καλύτερο εσύ ‘σαι το αστέρι.