ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

Κάθε βράδυ
ξεκινώ αρτιμελής με καλό καιρό,
με δάχτυλα βουτηγμένα σε μέλι,
χείλη πετροπλυμένα,
τυφλός.
Οργωμένος μʼ αυταπάρνηση
χαράζω την κοίτη του στήθους σου
με γλώσσα πύρινη
και το πρωί,
σε χνούδι μεταμορφώνομαι,
απαλό, ξανθό κι ανεπαίσθητο.

ΕΝΟΡΜΗΣΗ

Μόνο αυτή θυμάμαι από παιδί,
σαν με πήρε αγκαλιά όταν
άρχισα να κλαίω σπαρακτικά.
Είδε κι απόειδε, ότι με τίποτε
δεν μʼ έκανε καλά,
την μπλούζα της σήκωσε
και τη ρώγα του στήθους δειλά
στα χείλη μου ακούμπησε.

Κοριτσάκι ήταν,
το πολύ δεκαπέντε χρόνων,
άπειρη από παιδιά.

Καταβατικό

1

Από τον τόπο των ξωτικών
ήρθε η μεγάλη μαρκίζα
-πωλείται ευτυχές μέλλον-
στήθηκε υπενάντια μεν
χωρίς ασέβεια δε
μπροστά στον πιο παλιό ναό της πόλης
σʼένα κτίριο βουβό
διστακτικά συνέφαγα μʼένα μεθυσμένο Διόνυσο
που στραβοπατούσε κατακίτρινος
στους διαδρόμους του εμπορικού
παίζοντας με το μαξιλάρι ακουμπιστήρι του
γελώντας απαίσια στις ουρές του κοσμάκη
γέλια ρηχά
από απέναντι
ο αντίλαλος ερχόταν ανεπιεικής
-το κακό σας παρελθόν ανταλλάσσεται με μισό ευτυχές μέλλον –
η γιορτινή εκστρατεία του καταστήματος
με μισό ευτυχές μέλλον .
και μʼαυτές τις καλές φυλαγμένες μνήμες
τραβούσανε για τον απέναντι ναό
σε τελετή μνημοσύνου
κουρασμένος ο Διόνυσος επέστρεφε στο τραπέζι μας
-μα ποιας απόλαυσης θεός είναι ;
εκείνο το βράδυ μεθύσαμε δίχως κρασί
ή μάλλον κάτι σαν κρασί
από το μέλλον θα έρχεται κι αυτό .
και πάλι στην ουρά
μας προσπερνούσε το πεπρωμένο τους
τα ίδια ακριβώς πρόσωπα
-άραγε τι να ζητάνε πια ;
κάπως έτσι το κατάστημα έκλεισε
ο μεγαλύτερος εχθρός του:
απέναντι ,

αυτές οι καλές οι μνήμες
όταν μνημονεύονται

Η Πανήγυρις των Θαυμάτων

Έκαιγε η νύχτα ασετιλίνη

Στο φως της
πλανόδιοι μικροπωλητές
εξαργύρωναν ζαχαρωτά με κέρματα χαράς
που η πρώιμη συγκομιδή των καρπών
είχε γεμίσει των παιδιών την απαλάμη

Παλιννοστούντες καημοί
κερνούσαν τα κλαρίνα
χαιρετίσματα απʼ την ξενιτιά

κορίτσια του έρωτα
χάνονταν στις δίπλες του χορού
κάτω απʼ το αυστηρό των προξενητάδων μάτι

κι ο πρωτομάστορας με τους καλφάδες
στοίχειωναν μες σε κλουβί σιδηροβέργινο
τη λυγερή του γεφυριού
Και η πανήγυρις συνεχιζόταν
με σέρτικα τσιγάρα κι επιφωνήματα πάθους
κι όλοι αγρυπνούσαν στη μικρή πλατεία
που σαν σχεδία πάμφωτη
έλαμνε σε ρότα σκοτεινή
καταμεσής ενός πελάγου
μαζί της κουβαλώντας των χαροκόπων τις ψυχές
λίγο προτού ναυάγια στην άλλη μέρα τις ξεβράσει

τη νύχτα αυτή της πανηγύρεως
που φώτιζεν η ασετιλίνη.

ΕΠΙ ΕΡΕΙΠΙΩΝ

Και συχνά τελευταία
καθόταν ανάμεσα στα συντρίμμια
Από παιδί βλέπεις αγαπούσε τα ερείπια
Ίσως, γιατί αυτά του έδιναν τη δυνατότητα
να φαντάζεται ή να ανασκευάζει
Ίσως, γιατί αυτά του μάθαιναν την καταστροφή

Σήμερα κάθεται ανάμεσα
σε σπασμένα δίκτυα
θρυμματισμένους λαούς
διαρρηγμένες αμοιβές
διάτρητα όνειρα

Του λείπει όμως πλέον η φαντασία
Γι’ αυτό αναρωτιέται μοναχά
τι είναι πιο επώδυνο
Tο σπάσιμο ή η συγκόλληση
Ο πόνος άραγε ή η επιδιόρθωσή του
Και τείνει πάντα προς το δεύτερο
Όπως αυτή η κολόνα του ερειπωμένου κλειστού μαγαζιού
Όπως αυτή η κολόνα δωρικού ρυθμού μιας χώρας
που γέρνει

φωτογραφία εξωφύλλου: “Αn inclination towards Caridi, Crete” Phil Bebbington

`

ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ

Λύσαμε το χειρόφρενο και πέσαμε στη λίμνη.

Το άλλο πρωί μας βρήκανε στο πίσω κάθισμα οι δύτες.

Μα πριν σωθούν οι έντιμοι σωσίες μας
αμνήμονες τάχα και απαθείς
διέψευσαν τον έρωτα
αρνήθηκαν ότι υπήρξαμε
και στρέψανε αλλού το βλέμμα
σα να ʽμασταν άγνωστοι
ή πεθαμένοι.

Μετά τη βροχή
βγήκαμε από τη λίμνη εμποτισμένοι
απάρνηση και χωριστά
επιστρέψαμε στην άνυδρη ζωή.

`

*

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ

Τα όνειρά της δύσκολα μωρά
την ξενυχτούν τα βράδια αποκοιμιούνται νηστικά στο στήθος
γάλα δεν έχει κάθε τρεις ώρες
ρουφούν το αίμα της όταν την πιουν ολόκληρη
θα μπουν σε μια φουσκίτσα θα πάρουν όψη βάτραχου ψαριού
πριν προλάβει να τα διηγηθεί θα τα ʽχει κιόλας ξεχάσει.