ΕΠΙ ΕΡΕΙΠΙΩΝ
Και συχνά τελευταία
καθόταν ανάμεσα στα συντρίμμια
Από παιδί βλέπεις αγαπούσε τα ερείπια
Ίσως, γιατί αυτά του έδιναν τη δυνατότητα
να φαντάζεται ή να ανασκευάζει
Ίσως, γιατί αυτά του μάθαιναν την καταστροφή
Σήμερα κάθεται ανάμεσα
σε σπασμένα δίκτυα
θρυμματισμένους λαούς
διαρρηγμένες αμοιβές
διάτρητα όνειρα
Του λείπει όμως πλέον η φαντασία
Γι’ αυτό αναρωτιέται μοναχά
τι είναι πιο επώδυνο
Tο σπάσιμο ή η συγκόλληση
Ο πόνος άραγε ή η επιδιόρθωσή του
Και τείνει πάντα προς το δεύτερο
Όπως αυτή η κολόνα του ερειπωμένου κλειστού μαγαζιού
Όπως αυτή η κολόνα δωρικού ρυθμού μιας χώρας
που γέρνει
ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ
Κάποτε είπες
ή σου ζητήθηκε άραγε
να βρεις ποιος είσαι
Διάλεξες τότε
ένα ωραίο γυάλινο βάζο
Θυμάσαι, αυτό που στόλιζε περήφανα το σπίτι
Το έσπασες
Τα κομμάτια του έπεσαν
βροχή επάνω σου
Βροχή παντού
Όπου ακουμπούσες
Στο μαξιλάρι
στην καλοσύνη
στο φαγητό σου
Κράτησες κάποια θρύψαλα δικά του
σφιχτά στα χέρια σου
Τα έμπηξες μέσα σου
Αυτός ο πόνος
λεγόταν αυτογνωσία
Αργότερα
θα ακουμπούσες τρυφερά
το κολλημένο βάζο στο τραπέζι
Θα έβαζες μέσα του ένα λουλούδι
Μια ορτανσία
Και αυτή η κίνηση
ίσως λεγόταν
αγάπη προς τον εαυτό
ΑΠΟΚΥΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ
Έσπασε κι εκείνη
Κι αυτό το καλοκαίρι
Έβλεπες τα θραύσματά της
Κράτησες ένα
το πιο αληθοφανές
για σουβενίρ
Άλλωστε
μέσα στο χειμώνα
όλο και σε κάποια πραγματικότητα
θα χρειαστεί να το χαρίσεις
Ξέρεις, γράφοντας εκείνη την αφιέρωση
«Με αγάπη
Η Φαντασία του καλοκαιριού»
ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ
̶ Τι θα πάρετε, κύριε;
̶ Τα συνηθισμένα
Λίγο κενό, λίγη ασυμμετρία και ένα μήλο
Α, ναι, και ένα μαχαίρι, παρακαλώ, να κόψω
κάτι εξογκωμένες παιδικές και εφηβικές μου αντιρρήσεις
που εμποδίζουν την κατάποση
Αυτά προς το παρόν και το λογαριασμό
Προπάντων το λογαριασμό
ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ
Και αυτά τα κύματα
κύματα τεράστια
δεν είναι από μένος
Δεν είναι από μένος
που η θάλασσα ταράζεται
Είναι από επιθυμία
κι εκείνη να αποδράσει
κι εκείνη να απλωθεί
Τα κύματα
οι μάταιες απόπειρές της
που σκάνε με απόγνωση λευκή
πάνω στα βράχια
Τα κύματα
ο κατακερματισμός της θάλασσας
ο κατακερματισμός της λαχτάρας
Μα απόψε
απόψε μόνο η θάλασσα
καληνύχτισε τους αστερίες και τα ψάρια της
άφησε πίσω της μέδουσες, όστρακα σκληρά
και μπερδεμένα φύκια
άπλωσε τα μακριά γαλάζια της πόδια
πέρασε την παραλιακή λεωφόρο με τα δίχρωμα
φωτάκια
και πήγε να κοιμηθεί γαλήνια
σε ένα από τα απέναντι πολυτελή ξενοδοχεία
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Η Κέλλυ Μαλαμάτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Έχει σπουδάσει γλωσσολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται ως ψυχολόγος στη Θεσσαλονίκη. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή “Αθέατες μεταβάσεις” (Γαβριηλίδης, 2011) για την οποία τιμήθηκε το 2012 με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή «Μαρία Πολυδούρη» του Δήμου Καλαμάτας.
