`
ΕΠΑΓΓΕΛΙΕΣ

Μη ξέροντας τι να διαλέξεις
απ’ τους καρπούς των Χιμαιρών
μη γνωρίζοντας ποιος τις κάλεσε
ή αν απρόσκλητες ήλθαν

τους έδειξες εντέλει την έξοδο.
Στο βάθος τ’ ουρανού
είδες τα μόρια της ύλης
να στροβιλίζονται τρελά

γύρω από τις εκτάσεις του Μηδενός
κι ύστερα να βυθίζονται
στ’ απέραντο Κενό του

σαν ανώφελες νιφάδες που χορεύοντας
σβήνουν ηρωικά στον αέρα
μαζί με του χιονιού τις ληξιπρόθεσμες επαγγελίες.

`

Αύγουστος
Έτος απροσδιόριστο
Προς Ροζαλί Μεντώ
Οδός Νταρσέ 21
Περιοχή Κλισί
Παρίσι
Γαλλία

`
Αύγουστος πια, Ροζαλί. Οι πρώτες μέρες του είναι οι
πιο καυτές του χρόνου, οι τελευταίες οι πιο δροσερές,
οι πιο γλυκές του μήνα. Αντίστοιχα, είναι ο μήνας της
καλής παρέας ή της απόλυτης μοναξιάς. Με πιάνει το
λογοτεχνικό μου πότε πότε, όπως θα πρόσεξες. Ένας
φίλος μου στο Παρίσι έλεγε πως όλοι φλερτάρουμε με
τη λογοτεχνία κάποιες στιγμές της ζωής μας, χωρίς
να το καταλάβουμε. Τα ʼχε τα δίκια του νομίζω. Καλή
του ώρα όπου και να ʼναι. Ούτε αυτό δεν μπορώ να
πληροφορηθώ εδώ. Ποιος ζει και ποιος πέθανε.
Θέλω να σταματήσω να σου γκρινιάζω. Δεν θέλω
και τα επόμενα γράμματα να είναι ημερολόγια
απελπισίας. Κι αυτό επειδή τα δικά σου γράμματα,
μέχρι και η αναμονή τους, είναι γιορτή για μένα.
Σκέψου επιπλέον ότι τα γράμματά σου έχουν και
μια χρήση ιχνηλασίας. Στέκω από πάνω τους και
σιγά σιγά σχηματίζω νοερά το περίγραμμά σου.
Έπρεπε να φτάσει ο Αύγουστος εντέλει για να
ζήσουμε την πρώτη δυνατή τροπική καταιγίδα. Να
τη ζήσει όλο το νησί, να συνταραχθούν όλα του τα
όντα, μέχρι κι εγώ που ζω εδώ μέσα σαν τρωκτικό.
Η καταιγίδα έχει πάντα το επίκεντρό της αλλού,
σαρώνει όμως ακόμα κι αυτά τα μέρη που προσεγ-
γίζει ακροθιγώς. Απανωτές συστροφές, άνεμοι σχι-
ζοφρενείς, και όλα μπορεί να βρεθούν από τη μια
στιγμή στην άλλη είτε στον αέρα, είτε μουσκεμένα
και καρφωμένα στο έδαφος. Ή και τα δύο. Εδώ
μέσα βέβαια μάλλον δεν κινδυνεύω. Να και κάτι
καλό λοιπόν.

`

Της Παναγιάς

Η νύχτα κατηφόρισε
στο σκοτεινό χωματόδρομο.

Εκείνο το σούρουπο
περνούσες τάχα απʼ έξω
και κοντοστεκόσουν και προχωρούσες
και προσπαθούσες κλεφτά να με βρεις μες στο σκοτάδι.

Αινιγματικό φεγγάρι
το χαμόγελό σου με τυφλώνει,
η ματιά σου άστεγο μελίσσι που χαϊδεύει τους κροτάφους
η ανάσα σου λίβας καυτός
δεν καταφέρνει να διαλύσει
τα παγωμένα αναχώματα της μοναξιάς μου.

Και τώρα
τώρα που είμαι ναυαγός
κι όλοι μεθούν με συνθήματα,
τα στήθια σου είναι χτισμένα από ανθεκτικά υλικά
για νʼ αντέξουν το βάρος
των μικροαστικών μου παραληρημάτων;

Τα γένια μου κρατούν την υγρασία σου.

Αυτή θα με θρέψει κι αύριο.

`
Ακούστε ΕΔΩ:  «Τα ποιήματα δεν μπορούν πια να ‘ναι ωραία» (Μουσική- Ερμηνεία Θάνος Ανεστόπουλος, ποίηση: Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ)

`

[Η Πατρίς]- Αντώνης Αντωνάκος
Αχ! αυτή η πατρίδα
σαν ένα πιατάκι κόλλυβα που λάσπωσαν.
Και μια κάμαρα πτωχική και πρόστυχη
που λέει ο Καβάφης.
Όλο σοφία και φτώχεια
απʼ τις παλαιές τις ξεγυρισμένες
που υμνήθηκαν θρηνητικά το μεσοπόλεμο
από φθισικούς. Ταλέντα που δεν πρόλαβαν
εγγόνια, τηλεοράσεις, αστροναύτες,
μόνο κάτι γλοιώδεις και γλίσχρες κριτικές
από κοριτσόπουλα
σε λουτροπόλεις του νότου
που εβγάλαν βρύα και λειχήνες
κάτω απʼ τα βυζιά τους,
περήφανες και διηνεκώς ανοργασμικές.
`
*
[να πως επιβιώνει κανείς στον καύσωνα
υπερθεματίζοντας την απανθρωπιά του χρόνου]/ Bάσος Γεώργας

με έχουν σημαδέψει πάμπολλα καλοκαίρια
σε λαϊκά παραθεριστικά θέρετρα χυδαίος
σαν μικρό παιδί να πυροβολεί εν ψυχρώ
έρωτες με το αεροβόλο φωνάζοντας
αλτ τις ει;
είσαι ή δεν είσαι της ηδονής παιδί;
αλλιώς με το ζόρι δεν γίνεσαι ρεμπώ
αιδηψός, καμμένα βούρλα, ιτέα, λουτράκι
ονοματοθεσίες που έγιναν βίωμα με το καιρό
μολονότι είναι τόσο κακόηχες λέξεις
που θυμίζουν κατατρεγμένους συνταξιούχους
με τη σύνταξη τους να μειώνεται
αντιστρόφως με το σημερινό προσδόκιμο
ζωής
χάλασε το πράγμα και βάλτου ρίγανη
πολλά ποιήματα που έγραψα στην άμμο
τα βρήκα μετά από χρόνια σκόρπια
στην ακτή σαν θαμμένες νάρκες που σκάνε
και με κομματιάζουν κι εγώ με απόλαυση
μαθαίνω να μετράω
όπως μετράς τα βοτσαλάκια
ένα προς ένα τα κομμάτια μου
θέε μου πόσο κρετίνος υπήρξα;
– μικρός πίστευα πως είμαι ο κόσμος
τώρα ξέρω πως ο κόσμος είναι μικρός
αλλά φοβάμαι πως είναι μάλλον αργά
για να τον κατακτήσω

ἐπισκέπτονται τόν πλάτωνα

μίμηση τῆς ἐμπειρίας
.
ἀξίζει νά τήν
μοιραστῶ πρός τί
.
ψυχή μου θυμωμένη
τό παρόν ἀπεικάζοντας
.
τά πράγματα μοῦ ρίχνουν
τόν ὀβολό τους κι ἐγώ τούς
τραγουδῶ τυφλά αἰνίγματα
.
χαλεπά τά καλά ἀλλά κάνω
εὔκολα τά ἄσκοπα μέ
κατάχρηση τῶν γλωσσικῶν
μου δυνατοτήτων ἄραγε
θά μοῦ ἀνταποδώσουν τίποτα
.
φωνήεντα ἀγάλματα
.
γιά ἕνα μή-ὄν
γιά ἕνα ψέμα
.
συμπλοκή ὁ λόγος
μου ξεμάτωσα πιά
.
ἀντίπαλος ἤ ἀντίλαλος
ἡ σημασία
.
παραδίπλα ἀστει
εύονταν μέ ὑπαινιγμούς προ
αὐλίσματα
.
τώρα τό φθινόπωρο
τά πράσινα χρυσίζουν
.
ποῦ ἐνέργεια χθές
ἔφαγα μόνο λούπινα
.
σέ χῶμα κενό ἀφαιρέσεων
.
ἀπό τούς ποιητές δέν μαθαίνεις τελικά καί πολύ στερεά πράγματα

ἑκατοστό εἰκοστό δεύτερο ποίημα
.
συνήθειες ἐπισκέπτονται τόν πλάτωνα
.
191112 samuel lane ward, st.maryʼs hospital
.
τάσος γαλάτης. πλάτων. γιῶργος κεντρωτῆς. ἀντισθένης