`
ΦΙΑΛΗ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ

Αναπνέω την κάπνα των ερειπίων.
Μητέρα των αναπάντεχων θαυμάτων
έγινε το φωτιστικό της υπόγειας κουζίνας.
Κρυώνω από ατυχία
και κατασκευάζω παζλ από τσίγκινα κουτάκια
κονσέρβας.
Ανανεώνω κάθε τόσο την συνδρομή μου
στην καθημερινότητα αν και πια
τα λεπτά εις βάρος μου κυλούν.
Όπως και να ʽχει όμως
δε βλέπω δελτία ειδήσεων,
δεν προλαβαίνω να ενημερωθώ για τον επόμενο πόλεμο,
νοθευμένο πετρέλαιο με ταΐζουν οι γείτονες,
νοικιάζω τα μάτια μου για να βλέπουν
κυριακάτικες εφημερίδες οι τυφλοί,
στα ύψη το ρεύμα και οι φίλοι άφραγκοι,
κούπα το τηλέφωνο,
τα μαλλιά μου ασπρίζουνε στον κρόταφο,
κανένα σημάδι από τις προφητείες δεν βρήκε
στόχο,
υπέροχη εποχή για συγκρούσεις αλλά
δε φτάνει το όπλο και το μαχαίρι
δε φτάνει η ανυπακοή,
το μπαρούτι μυρίζει κόσμο,
οι ψυχολόγοι κι οι ψυχοθεραπευτές
πρώτοι στις αυτοκτονίες,
και οι παλιοί δε λένε να κάνουν στην άκρη.

Σκέφτομαι να σταματήσω τον χρόνο σε μια φωτογραφία

`

Η πνιγμένη

Πατούσα επί υδάτων.
Κύριε, εσύ με κράταγες
να περπατώ στο κύμα;
Ή τα πουλιά με νήματα
μου δέναν τους αγκώνες
και με τραβούσαν απαλά
δίχως τα κόκαλα να σπάζουν;

Πατούσα επί υδάτων.
Κύριε, εσύ με κράταγες
να περπατώ στο κύμα;
Ή ο αφρός της θάλασσας
διαλέγει ακροβάτες;

Κύριε, μήπως ακόμη με κρατάς
σʼ ένα βυθό βαθύτερο
αληθινά δικό σου;
Εδώ αλάτι ο ουρανός
και άμμος κάθε δρόμος
ναυάγια εδώ οι φίλοι μου
και ψάρια τα παιδιά μου.
Κι αν θέλω πάλι να πνιγώ
δεν έχει άλλο πιο κάτω,
της γης το αίμα μόνο μένει,
εσύ αιώνια πληγή, Κύριέ μου.

ΒΑΒΕΛ

Είναι ημέρες με ίσκιο ελαφρύ,
ως γυναίκες έπειτα από ενάμισι χρόνο χηρείας.
Σκούπισε τους διάφανους δαίμονες
από τα μαγουλά σου,
Βακχεύτρια της πανσέληνος
Κάποτε θα γράψεις ένα καλό ποίημα
τώρα πορέψου με τ’ ανούσια
όπως οι τυφλοί που αντί φωτός
δράττουν ένα μπαστούνι προσανατολισμού
και ρίχνουν το ρολόι στο κρασί τους
μπας και ζαλιστεί ο χρόνος.
Μην επιστρέψεις στα χώματά σου.
ζήσε στον πύργο της Βαβέλ
να υψώνονται οι λέξεις
-πολύχρωμοι παπαγάλοι-
στην γλώσσα που ονειρεύεσαι.
Θυμήσου
Κάποτε θα γράψεις ένα καλό ποίημα
ένα ποίημα που θα συγχωρεί
εσένα, εμένα και τον
Θεό.

Φθινόπωρο…
*
το μεσημέρι
βρήκα το φθινόπωρο
στα ξερά φύλλα
*
φεγγάρι λευκό
ο διαβάτης μονάχος
στον άδειο δρόμο
*
Χειμώνας…
*
χειμώνας ηχεί
τραγούδι του ανέμου
σκορπά τα φύλλα
*
υγρά στολίδια
κύκνοι και μοβ βιολέτες
σιωπή κυλάνε
*
Άνοιξη…
*
λευκά ανθάκια
μεσημέρι Κυριακής
στον ήλιο γελούν
*
κόκκινο φιλί
πληγή απʼ αγκάθι ,της
τριανταφυλλιάς
*
Καλοκαίρι…
*
αγνή αγάπη
καλπάζει στον ουρανό
φιλώ το άστρο
*
μέρα και νύχτα
κρύβω στ’ όνειρο μου
ένα κοχύλι
*

`

ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ
Για να συναντηθούμε
πρέπει να διακινδυνεύσουμε
την απόσταση του άλλου
μια απόσταση φωνών
ντυμένοι μυθιστόρημα
ξεχασμένοι από τρυφερότητα
παραδομένοι στην απόγνωση
έρποντας ή ακόμη και στα τέσσερα
δοσμένοι σʼ ένα ανομολόγητο παιχνίδι
πένθους
αφής
σφαγής
`
*
ORDEAL
In order to meet
we must risk
the distance from the other
a distance of voices
dressed up as a novel
forgotten of affection
surrendered to despair
crawling or even on all fours
given to an untold game
of mourning
touch
slaughter