Γιατροί και νοσοκόμες
Του Σωτήρη Παστάκα

Με το χαριτωμένο αυτό κείμενο, ο Σωτήρης Παστάκας καταθέτει την προσωπική του εμπειρία ως ψυχίατρος και συνεισφέρει στη διερεύνηση και ερμηνεία του ιστορικού παράγοντα που εξετάζουν τα ιστορικά δοκίμια Το Συφιλιδικό Σοκ, τα οποία δημοσιεύουμε στη Βιβλιοθήκη των “Μετα-θέσεων”. (www.meta.gr)

Μνήμη Σωκράτη Αραπογιάννη

Γιατροί και νοσοκόμες είχαν άλλη μια ευκαιρία να εκδηλώσουν τα αμοιβαία τους αισθήματα σε μια επίσημη διαδήλωση. Οι συνελεύσεις, οι μαζικές εκδηλώσεις κι ακόμα καλύτερα οι διαδηλώσεις, αποτελούν ως γνωστόν το βήμα της αναγνώρισης. Μπορεί να μην έχουν το κύρος του άμβωνα, αλλά χρόνια τώρα στην μικροκοινωνία του Δαφνιού ήταν ο επίσημος και αδιαμφισβήτητος χώρος όπου οι παράνομοι δεσμοί και οι σχέσεις τρυφερότητας ελάμβαναν το χρίσμα της νομιμότητας. Τα ζευγαράκια κοινωνούσαν το πάθος τους και απολάμβαναν της κοινής αποδοχής μέσα από τις σιωπηλές ευχές του παρευρισκόμενου πλήθους.

Μία μοναχική αγριόχηνα

Ρένος, Ουλάν Μπατόρ, Πατάκης, Αθήνα 1999, σ.592

Στην ιστορία της λογοτεχνίας υπάρχουν κάτι μοναχικές αγριόχηνες που ζουν πάνω σε δυσθεώρητα ύψη. Μακριά από συντεταγμένες ομάδες, από κλίκες, από παρεϊτσες… που δεν έχουν παραταξιακή συνείδηση…που δεν ανήκουν στα κόμματα, την εκκλησία, τις ομάδες. Μοναχές τους τραγουδούν και σπάνια η φωνή τους πλησιάζει την χλαλοή του πλήθους. Όταν όμως οι μάζες ακούσουν το τραγούδι τους ξαφνιάζονται. Είναι ένα «τραγούδι» που δεν τραγουδούν οι μύστες της εξουσίας. Είναι ένα τραγούδι ανατρεπτικό της εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς.

POST-BYZANTINE GREEK POETRY
AND
THE TRENDS OF THE LAST FIFTY YEARS

Aʼ Short schematic tour of the Epoch of Greek-written poetry

A01. – If we observe, in a geographical way, Hellenik poetry from its beginning approximately 4.000 years before until the present, the poetry that has been written in Greek during the past 50 years can be represented by a mass of scattered mountains, low and medium in heighth which probably are unknown to the non – specialized in Greek poetry , and multifont, humble, anonymous hills and knolls which does not present important hypsometric differences. The flora of these mountains and hills ( i.e. the elaboration of verse) is brought from the West during the last 80 to a 100 years, more or less, results in an assortment already mixed with romanticism, symbolism, , modernism,
, social realism, existentialism and the beatnik generation.

AO2. – Now we turn our backs on the low mountains and the small hills as we look at the scenery, we can see, from a fluctuant distance of 50 to 150 years a mountainous proportion, with obvious higher tops in between which some are most certainly known to the ʽsufficient readerʼ of the world poetry, as for example, the vertices Konstantinos Kavafis, Nikos Kazantzakis, George Seferis (Nobel prize 1963) and Odysseas Elytis (Nobel prize 1979). The flora remains more or less the same, with thee exception of Kavafis in which the sprouting is indigenous – endemic, diligently nurtured by the ramifications of the main Hellenistic period. With its vivid colors of decadence of the bourgeois European civilization and its explicit analogies along with the similar ʽspeciesʼ grown by Ezra Pound and T. S. Eliot. As proffesor of Byzantine and modern Greek in the University of Oxford, Constantine A. Trypanis wrote: “An Alexandrian by birth, Kavafis discerned behind present-day Alexandria the linements of the decadent Hellenistic past, out of which he built his ʽmythʼ of a perssonal and at the same time perennial human condition. Perhaps no other Greek poet has expresed the tragedy of life more sensually, or felt sensuality more tragically; but elements of relief abound, exquisssitely lyrical and often ironical. His writings have been widely translated, and universally acknowledged”.