ΖΟΦΟΚΤΟΝΑΝΘΟΙ

Ζοφοκτονανθοί
μηρυκάζοντες ἥλιο
διαστέλλουν τὸ φῶς

ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ

Ὁ κόσμος μας μιὰ ἄρια
μελωδικῆς κραυγῆς
κ’ ἐμεῖς ἀντίλαλοι σιωπῆς
μιᾶς ἄκρως κυκλοθυμικῆς
τυφλῆς ἀνυπαρξίας

Ὅλοι ἐμεῖς
οἱ τῆς φθορᾶς συγκοινωνοί
ὅλοι ἐμεῖς
οἱ δέσμιοι τοῦ χρόνου

I

[Κατακορύφως]

Δύσκολη νύχτα ἀπόψε. Ὅλα γκρεμισμένα.

Μονάχος μὲς στὸ πατρικό μου σπίτι, νυχτοπούλι,

πεθύμησα ἕνα δέντρο νά ’χει φύλλα καὶ γιὰ μένα

λαχτάρισα δέντρο παληό, πόθησα ὣς τὸ μεδούλι.

*

Τὶς ὧρες τὶς μικρές, ὅταν ἀνοίγουν τὰ ντουλάπια

καὶ φτερουγίζουνε τα ροῦχα τῶν νεκρῶν στὸ σκότος

σὰν νυχτερίδες ἀναμνήσεων, σὰν ράκη κάποια

νεφῶν, βροχῶν καὶ λιοπυριῶν -ἄκου!- ἕνας κρότος

*

στάζει στὸ λάδι τῆς σιωπῆς, τρίζει κι ἀνασαίνει

μετέωρο στὰ πυκνὰ σκοτάδια μέ τυλίγει

ἀδειάζουνε οἱ αἰσθήσεις, τὸ κορμὶ φυραίνει

κι ἀλλόκοσμο ἀεράκι τὸν λυγμό μου πνίγει.

*

Κι εἶμαι ξανὰ στὸ παιδικό μου τὸ δωμάτιο

τοῦ Αὐγούστου ἔναστρος θόλος τὸ ταβάνι

καθὼς ἁπλώνεις κλάδους, δέντρο-συντριβάνι

μὲ ρίζα μὲς στὰ σωθικά μου ἀκάτιο.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Και φτάνεις

αιθέρια ύπαρξη απόκοσμη

με το χέρι σε χαιρετισμό

μέσα απ’ το πολύβουο

πλήθος των δρόμων,

τη στιγμή που εγώ

στο φρύδι του κύματος

και στου ανέμου την ορμή

ξαποσταμένος  ταξιδευτής,

αφουγκράζομαι την κραυγή του κόσμου.

Το ποτάμι που με παρασέρνει

κι η αναίτια αγωνία

σαν υγρά κάγκελα φυλακής

να κλείνει διόδους διαφυγής

κι απεγνωσμένα αναζητώ

από κάτι να πιαστώ,

καθώς νιώθω την άγρια περιδίνηση

να ανοίγει το βαθύ στόμα της

έτοιμη να με κατασπαράξει.

Και τότε συνειδητοποιώ

το τίναγμα στις φλέβες

το φτερούγισμα του ονείρου

και μεταλλάσσομαι.

Ανησυχώ μέσα απ’ τους φόβους σου

και φοβάμαι μέσα απ’ τις ανησυχίες σου,

ηρεμώ μέσα απ’ τη γαλήνη σου

και τότε όλα γίνονται φως.

Ακροβάτης στα τείχη επάνω της Ιεριχούς
όλους τους πρόσφυγες να επιστρέφουν βλέπω.
Στις δώδεκα θα μοιράσουν φυλές, του Ευαγγελίου τη γη.
Μα η δική μου, του Άδη η φυλή
σαν νυχτοπούλια θα κουρνιάσουν
ανάμεσα στα αραιά δόντια μου.
Σε μια των Κιμμερίων χώρα
πλανόδιος λυράρης αναζητώ τη λύτρωση
από όλα της φυλής μου τα στίγματα.
Το έρεβος σαν σάβανο τυλίγει
τα λιπόσαρκα σώματα μας.
Αφημένοι στο φως σου Εσταυρωμένε
ξεφτίζουν οι σάρκες μας.
Αίμα, κομμάτια από δέρμα και ξασπρισμένα οστά
Σού φέρνω για τάμα.
Και με ένα των παγανιστών τράγο
θυσία θα κάνω, το αίμα θα μεταλάβω.

Ι.
Μια εκκλησία των αθέων
πάνω στο βουνό
γέμισε ανθρώπους που
θέλουν να προσευχηθούν.
Εκκλησιάζονται οι άθεοι
μα δεν ακούει κανείς.
Ζητούν, παρακαλούν, υπόσχονται
οι άθεοι
σα να μην τους νοιάζει του Θεού
η ανυπαρξία
σα να λυτρώνονται απ’ τα βάσανα
απλώνοντας το χέρι για βοήθεια.

ΙΙ.
Χίλιοι θεοί μέσα στο σούπερ μάρκετ
ενοχικά ψωνίζουν τα εδέσματα
των Χριστουγέννων.
Μια τσιγγάνα ξαπλώνει έξω από τη τζαμαρία
χαμογελαστή που δε χρειάζεται
να πάει στη δουλειά
όταν ψωνίζουν οι θεοί της ενοχής.