Φάρος φιλών

Το μέτωπό του βρέχεται απ’ τη Μεσόγειο
Τα χέρια του θέρους
Ίχνη στην άμμο
καμωμένα από φωτιά
άσβηστα απ’ το κύμα

Με τ’ αλάτι της θάλασσας αρταίνει
και αρταίνεται

Εκεί
στον μυστικό δικό του όρμο
Το σπίτι του απάγκιο
των φτερωτών ερώτων

Εδώ, εδώ
στη ζεστή αγκαλιά
της Αγίας Θαλασσινής

Αφοσίωση

Την αρρώστια την κόλλησα απ’ τον παππού.
Σε κάθε επίσκεψη, έβγαζε με περηφάνεια να παίξει το νέο του απόκτημα. Κάποιον δίσκο που ‘χε μόλις πάρει. Περίεργος για όλες τις μουσικές του κόσμου: ασυνήθιστο, για κάποιον σχεδόν αναλφάβητο.
Την αφοσίωσή του στη συλλογή – συχνά κρατούσε γι’ αυτήν πολύτιμο μέρος απ’ τον πενιχρό μισθό ενός επινικελωτή – την αντιμετώπιζαν οι άλλοι με συγκαταβατικό χαμόγελο. Κάποτε κι αρνητικά: «Έχει οικογένεια στο κάτω-κάτω»
Αλλά εγώ δεν την έβρισκα καθόλου παράξενη.
Στο τέλος είχε ξεχάσει τ’ όνομά μου. Ίσως όμως να θυμόταν, ότι κι εγώ είχα την ίδια απασχόληση.
Την ίδια μανία.

Προσοχή

Τα βινύλια πρέπει να μπαίνουν όρθια στο ράφι. Το ένα δίπλα στ’ άλλο.
Οι απρόσεκτοι τα πετάνε στίβα, σε μια γωνιά. Έτσι πολλές φορές, στραβώνουν. Μετά, δεν παίζουν στρωτά στο πικάπ. Ανεβοκατεβαίνει η βελόνα. Μια τρικυμία 33 στροφών το λεπτό.
Δεν είναι και το μόνο πράγμα, που πιεσμένο απ΄το βάρος, παύει να λειτουργεί σωστά.

Άχαρο

Συλλέγω φωνές.
Κάποιες τις αγαπώ.
Κι άλλες, που εκτιμώ το ταλέντο, την εξυπνάδα,
το αποτέλεσμα.
Συνήθως, αν ξεφορτωθώ δίσκους απ’ τη συλλογή,
είναι αυτές οι δεύτερες.
Άχαρο πράγμα η εκτίμηση.
Κάτι αν πάει στραβά, όταν ο λόγος που τη στήριζε,
εξασθενήσει ή και πάψει, ακυρώνεται κι αυτή.
Ενώ η αγάπη…

Υδατογραφία

Τώρα απόμειναν

Μόνο πόλεις γοργοπόδαρες

κι εμείς ασθματικοί δρομείς

-σχεδόν σαλαγισμένοι-

μένουμε πίσω τους

χωρίς κανείς

σε κάποιο ίσκιωμα

να μας δώσει

λίγο νεράκι δροσερό

της Κωστηλάτας.

Ήρθε μια μάνα στ’ όνειρό μου, απ’ τα παλιά

δυο φύλλα δάφνη, φυλαγμένα στο μαντήλι,

ένα φεγγάρι στα σγουρά της τα μαλλιά

και την ψυχή πικρό παράπονο στα χείλη.

Ελλάδα μάνα, ανοιχτές είν’ οι πληγές

κι’ εσύ εμπόρευμα σε πάγκο λερωμένο

απ’ το λυκόφως των θεών,στο λυκαυγές,

το κάρο σπρώχνεις σ’ ένα κόσμο σαλεμένο.

Νύχτα ακούω την κραυγή σου, και μ’ ακούς,

όταν γυρίζω τις σελίδες σου και κλαίω,

τη μια στη στάχτη ψάχνω φίλους και δικούς,

την άλλη, μες στη λάσπη,τ’ όνομά σου ξαναλέω.

ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ

Ξημέρωμα πρωτομαγιάς

κι εγώ περιχαρής και φωτοφόρος

κατακρήμνιζα τα σκοτάδια

και τους φόβους των ανθρώπων, πολεμώντας το άδικο.

– Δείξε μας τα χαρτιά σου, μου είπαν.

– Κύριοι, είμαι περαστικός απ’ αυτόν τον πλανήτη, απάντησα, δείχνοντας τους τα άδεια μου χέρια!

Δεν έχω ταυτότητα, ούτε ιδιοκτησία, ούτε εισοδήματα…

Έφυγα πλήρης ημερών, πριν από χρόνια!…

– Απέδειξέ το, μου αντιγύρισαν οι ασφαλίτες…

Ενεμφανίσθη τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ,

με τη ληξιαρχική του θανάτου μου πράξη

και με στεντόρεια φωνή είπε σ’ αυτούς:

– Δεν έχετε εξουσία επ’ αυτού, διότι ανήκει εις το Φως!

Κι αυτοί με σκυμμένα κεφάλια αποχώρησαν περίλυποι,

διότι για άλλη μία φορά τους είχα ξεφύγει!