Λουλούδι στο μπαλκόνι

Περασμένα βήματα ακολουθώ
σκάλες σε δωμάτια οδηγούν αδειανά
με λόγια ανείπωτα
και γίναν’ ετούτα όνειρα ανέκφραστα
να πολεμούν στιγμές στο χρόνο ύπουλα σωπαίνοτας
μην και στεριώσουν οι ψυχές
σε σύντομα αβέβαια μυστήρια
κ’ είναι περίεργο το δάκρυ π’ αναβλύζει ανυπόμονο
οι μνήμες πάντα
στις ενοχές αρνούνται να βρουν μια θέση
τι κι αν ποτίζω το λουλούδι στο μπαλκόνι
οι αντοχές στενεύουν τις νύχτες
κ’ η χάση τις ώρες συνεχίζει να σκεπάζει

Το κορίτσι στο πλατύσκαλο
βλέπει την αλάνα – να κοκκινίζει
στη γωνία του δρόμου.
Κρύο πρωινό
αρχές Μάρτη.
Παίζει
με τις μύτες των ποδιών
Λέει:
“Έτσι χόρευε ο Βασιλιάς!”
Ποιος βασιλιάς;
Γίνομαι αδιάκριτος καθώς
σέρνει το βήμα της
για να σηκώσει σκόνη.
Ένας τζίτζικας είμαι –
το διασκεδάζει.
Καβαλάω τη σκόνη

Αν λησμονήσουμε.

Αν λησμονήσουμε

την ποίηση της Σαπφούς και του Ομήρου,

την γνώση του Ηράκλειτου και του Δημόκριτου,

την Δόξα του Λεωνίδα και του Περικλή,

Αν λησμονήσουμε

την Αθήνα, το Βυζάντιο και τη Βεργίνα,

τα λευκά ξωκλήσια της Παναγιάς,

την οικειότητα του ατείχιστου ουρανού,

το κάλεσμα της πάναγνης βροχής,

Αν λησμονήσουμε

Τα τραγούδια, τα ανδραγαθήματα και το αίμα

και τις αφόρητες πληγές του Μακρυγιάννη,

τότε τίποτα δε μπορεί να αναστηθεί  σε τούτο

τον αμνημόνευτο τόπο…

Άπορη κι αποθαρρυμένη  η πατρίδα  δεν θα έχει

μήτε μια μπουκιά  ψωμί  να μας δώσει

ν’ αποζήσουμε, μήτε μια σταγόνα βρόχινου νερού

να σβήσουμε τη δίψα μας…

Τα κάστρα και οι δρόμοι θ’ αδειάσουν

από φωνές και θα διαβούνε οι βάρβαροι…

Για να λεηλατήσουν το φως του ήλιου,

για να τρυγήσουν τα λιόδεντρα και τ’ αμπέλια,

για να εξορίσουν την ελπίδα και τα όνειρα…

Και δε θα υπάρχει μάνα, αδερφός

ή σύντροφος ν’ αντισταθεί… Και τα παιδιά,

γυμνά,  θα τριγυρνάνε μέσα στα χαλάσματα

γυρεύοντας μια σπίθα αληθινής φωτιάς

ν’ ανάψουν την ψυχή τους…

Και θα ‘ναι δούλοι αλευτέρωτοι

σε μια παρηκμασμένη πολιτεία,

Αν λησμονήσουμε…

*από την ποιητική Συλλογή:

”Μνήμες της Πέτρα και της Σιωπής.”

Διαβάστε περισσότερα

Τσιγάρο

δεν το συνηθίζω
μα ένα τσιγάρο άναψα αυτό το βράδυ
και κάθε που έβγαινε ο καπνός από τα στήθια μου
σχημάτιζε σκηνές
απ’ το κρεβάτι εκείνο
που βάσταξε ν’ αντέξει τη φωτιά μας

τότε, που είχε κλειστεί ο κόσμος όλος
εκεί που ακουμπούσαν οι ματιές μας
σ’ εκείνο το μικρό σημείο του σύμπαντος
που φυλακίσαμε για δύο στιγμές το χρόνο

κι όταν τελείωσε ο καπνός
άλλο τσιγάρο δε βάσταξα ν’ ανάψω

Φθινοπωρινός φεγγίτης

Πρόσωπα γλυκά , κρυστάλλινα
καθαρά και μορφή περήφανη ,αγγελική
με εκφράσεις τίμιες, θηλυκές στη νεότητα,
στεγνές, κουρασμένες, αργές στην κίνηση της μέσης ηλικίας
και μορφές γεροντικές, αφυδατωμένες αλλά όλες
ψάχνουν σύμβολα και πρότυπα
για την παραμικρή καθιέρωση του να είσαι κάποιος, κάποια
γιατί νιώθεις ότι δεν είσαι τίποτα.
Και αυτό το τίποτα είναι που έχει ολόκληρο απόθεμα αξίας
που δεν φώτισε ποτέ ο ήλιος για να βγει προς τα έξω,
να λάμψει , να ξεχωρίσει, να διακριθεί.
Μέσα μόνο από το φθινοπωρινό φεγγίτη
που και που δραπετεύουν απεγνωσμένα κάποιες σκέψεις
έχοντας βρεί διέξοδο να χυθούν στο απρόσωπο μπετόν,
να τις δεξιωθεί το χώμα που ψάχνω να ριζώσουν
και να βγει αυτό το καινούριο που θα ‘χει άλλη μορφή,
άλλη όψη ,θα έχει υπόσταση ,
αυτό το κάτι που γίνεται σύμβολο και αξία
και σιγά-σιγά μεγαλώνει και γίνεται υπεραξία και μεταλλάσσεται
αφού διαρκώς παράγει την νέα, απλή σκέψη
που θα ενσωματώσει και άλλες σκέψεις
που γυρνούν μόνες στο περιβάλλον.
Και στο τέλος οι άμορφες μάζες του φεγγίτη θα δώσουν σπάνια εικόνα.
Την εικόνα που θα σε ακολουθεί για πάντα, παντού…