Ποιητικό αίτιο

Ναυάγησαν οι λέξεις.
Βυθίστηκαν μες στο λαιμό.

Σύννεφα καραβάνια στο βάθος των ματιών σου.
Προμήνυμα βροχής.

Το πένθιμο εμβατήριο του Σοπέν ίδρωνε ανάμεσα μας
μιαν ανεπαίσθητη ταλάντωση.

Η μέρα διαλύθηκε στον αέρα.
Στροβιλιστήκαμε ψηλά ως μόρια φωτός.

Αθώοι μπήκαμε στο ποίημα.

Πέρασαν ήδη τριάντα χρόνια από τον θάνατο του Τάσου Λειβαδίτη (20 Απριλίου 1922 – 30 Οκτωβρίου 1988). Όπως συμβαίνει συχνά, έτσι συνέβη και με ’κείνον. Η αναγνώριση μετά θάνατον και με το πέρασμα των χρόνων είναι σαφώς μεγαλύτερη από εκείνη όσο ζούσε και έγραφε ποιήματα, στίχους, σενάρια, άρθρα, δοκίμια κλπ. Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του ποιητή παρουσιάζονται σε αποκλειστικότητα από το www.poiein.gr δύο άγνωστα παιδικά ποιήματά του μαζί με δυο σπάνιες φωτογραφίες της παιδικής και νεανικής του ηλικίας. 

`

Τα δημοσίευσε σε ηλικία 14 ετών στο εβδομαδιαίο περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας, με έμφαση στη λογοτεχνία, «Εβδομάς». Στο ποίημα «Θρήνος» (6.5.1936, τχ. 449, σ. 42) και στο ποίημα «Η πόλη» (27.5.1936, τχ. 452, σ. 42) διατηρήθηκε η ορθογραφία των αρχικών δημοσιεύσεων.

ΘΡΗΝΟΣ

Κάποιες ευαίσθητες ψυχές θα συμπονέσουνε

των στίχων μου τον κόπο το μεγάλο

σαν μάθουν τους καϋμούς μου που θα κλαιν

βουβοί, δειλοί μέσ’ στις φτωχές μου ρίμες.

Θα πούν: Τον άμοιρο φαντάσθηκε μι’ αγάπη

ιδανική στον ψεύτη τούτο κόσμο!

Επόμενο ήτανε κουρέλια τα όνειρά του

να δη να σβύνουν την ζωή του, τη ζωή…

Πολλά θα πούν –κάποιες ψυχές πονετικές–

για τις απέραντες μου λύπες και τις πίκρες

και θα φιλήση το χαρτί ένα δάκρυ τους,

-που πιότερο για τις δικές τους θάναι συμφορές–

Τότε στη μοναξιά θα νοιώσω ένα φίλο,

και πάλι στη καρδιά μιάν άγνωστη χαρά…

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

(περ. «Εβδομάς», 6.5.1936, τχ. 449, σ. 42)

I.

Μεμιάς να δοκιμάσεις των τεράτων
μπορείς με την υπομονή του όνου
σα θραύσμα απ’ τα φράγματα του Μόρνου
θρηνείς χροιές αλλοτινών σταράτων.

Στο πράσινο δωμάτιο της ελπίδας
μαραίνονται οι στιβάδες του χιονιά
ό,τι το χιόνι στρώνει η αναβροχιά
λασκάρει η υποδοχή της βίδας.

Ελεύθερη περιστροφή της σκέψης
γύρω απ’ το χρυσό που φτύνει ο Μίδας
παραγκωνιστής ολέθριας έξης.

Και να σου διάφανοι οι άνθρωποί μας
στο στόμα ένα καρότο παρωπίδας
στις γειτονιές χαθήκαν οι εχθροί μας.

«Σημεία της παύσης»

Βήμα ταχύ εμπρός!
Βήμα σαν τίγρισσα που στη βροχή,
Χωλαίνει.

Ήρθε ο καιρός για να κινήσουμε
Μπροστά.
Δε μας χωράνε πια οι οπισθοφυλακές.

Εμείς που τ’ αρνηθήκαμε όλα για μια
Στιγμή, για το αλλιώτικο, το διαφορετικό,
Το άλλο.

Κείνο που διόλου δε μοιάζει με το λίγο.
Βήμα ταχύ εμπρός και ούτε βήμα πίσω.

Μα νερωμένο το κρασί στα χείλη σου,
Όταν διψάσεις.

Είναι της ποίησης το πούσι, αυτό που
Αναδίδει η θάλασσα, η θάλασσά μας!

Μ’ αυτή που ονειρευτήκαμε, κάναμε σχέδια
Πολλά και ξανοιχτήκαμε στο κύμα.

Και ήταν η βάρκα μας ελπίδα, φως δική
Μας Ασπίδα!

Τ’ ακούς;
Μην κάνεις βήμα πίσω!

Είναι το βλέμμα ενός μικρού παιδιού
Στο αύριο χαραγμένο…

Φθινόπωρο

Η λάβα του καλοκαιριού ταξίδεψε ανέξοδα
με της πρώτης βροχής τα ορμητικά νερά.

Το φθινόπωρο άνοιξε την πόρτα στον κήπο.
Άγγιξε το χώμα και φύτρωσαν κυκλάμινα.

Γέμισε σκιές
η γυάλινη οθόνη του ουρανού

σύννεφα ποντοπόρα
βιβλικές μορφές
πουλιά γοργόφτερα.

Φθινόπωρο της νοσταλγίας των μακρινών οριζόντων
των αποδημητικών πτηνών
της μελαγχολίας των μουσκεμένων λεωφόρων
των δύσκολων διλημμάτων
της επιστροφής στην αφετηρία.

Γεύομαι το ήσυχο φως σου κι αναπολώ
λίγο πριν τη χειμέρια νάρκη
την περιπλάνηση που άφησα στη μέση
μέχρι την άλλη Άνοιξη και τ’ άλλο Kαλοκαίρι .