[author]Του Νίκου Σαμαρίνα [/author]

Η παιδεία και η εκπαίδευση είναι τα βασικότερα συστατικά στοιχεία του πολιτισμού μιας χώρας, γιʼ αυτό και συνήθως διοικούνται από το ίδιο Υπουργείο, το οποίο στην Ελλάδα αναφέρεται ως Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού και Θρησκευμάτων με Υπουργό σήμερα τον πανεπιστημιακό κ. Αριστείδη Μπαλτά.

Όταν παιδιά υποσιτίζονται και κάποια απʼ αυτά λιποθυμάν από την πείνα κατά τη διάρκεια του μαθήματος στο σχολείο, αυτό και μόνον το γεγονός γίνεται ένα σοβαρό δείγμα του σημερινού επιπέδου ανάπτυξης του πολιτισμού στην Ελλάδα.

Επίσης, αυτό το γεγονός δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τα φαινόμενα κακής και ανθυγιεινής διατροφής, λόγω έλλειψης ενημέρωσης ή αδιαφορίας των γονέων.

Αυτό το γεγονός έχει να κάνει με την συνεχώς διευρυνόμενη φτώχεια των ελλήνων και την αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας να δώσει έστω και μια πρόχειρη λύση σιτίζοντας τα παιδιά κατά τη διάρκεια της σχολικής ημέρας, παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο έχει προταθεί ήδη από πολιτικά κόμματα, ενώσεις γονέων, συλλόγους δασκάλων, αλλά και από το ίδιο το προεκλογικό πρόγραμμα της σημερινής κυβέρνησης.

Το να υποφέρουν από πείνα παιδιά σήμερα, εν έτη 2015, προσβάλει την Παιδεία μας, προσβάλει τον Πολιτισμό μας, προσβάλει το Θρήσκευμα του κάθε θρησκευόμενου και προσβάλει τον σύγχρονο Έλληνα.

Για να δούμε, όμως, την αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας σε όλα αυτά.

Οι προηγούμενες διοικήσεις του Υπουργείου Παιδείας, Πολιτισμού και Θρησκευμάτων ήρθαν σε συμφωνία με γνωστή πολυεθνική εισαγωγέα μπανάνας- μιας από εκείνες δηλαδή τις πολυεθνικές που έχουν καταστήσει τις χώρες παραγωγής, π.χ. το Εκουαδόρ, όπως χαρακτηριστικά έχει ειπωθεί σε «μπανανίες»- προκειμένου να προπαγανδίσουν στα σχολεία τον σωστό τρόπο υγιεινής διατροφής. Η πρόταση, ως γνωστόν, δεν ήταν να προβληθεί κάποιο από τα προϊόντα της ελληνικής ή έστω της «μεσογειακής» διατροφής, π.χ. το λάδι, τα αμύγδαλα κτλ, αλλά οι μπανάνες!

Έτσι, αποφασίστηκε στα πλαίσια του προγράμματος να μοιράζονται μπανάνες στα παιδιά, παράλληλα με ένα «μάθημα» για τα οφέλη του να σιτίζεται κανείς με μπανάνες.

Οι μπανάνες που μοιράστηκαν στα παιδιά δεν ήταν βεβαίως παραγωγής κάποιων καλλιεργητών π.χ. της Κρήτης, αλλά αντίθετα ήταν χορηγία της γνωστής πολυεθνικής που με αυτό τον τρόπο έκανε μια πρώτης τάξεως διαφήμιση στο προϊόν.

Την προηγούμενη εβδομάδα σε απάντηση σε ερώτηση βουλευτών προς τον Υπουργό κ. Μπαλτά «τι γίνεται με τον υποσιτισμό των παιδιών» ο Υπουργός είπε πως: «Η αποδοχή τους προγράμματος της εταιρίας ΝΤΟΛ ΕΛΛΑΣ Ε.Π.Ε να διανείμει δωρεάν μπανάνες, ήταν μεγάλη, καθώς αγκαλιάστηκε από ένα μεγάλο ποσοστό σχολείων, δασκάλων, γονέων και φυσικά των ίδιων των παιδιών».

Η απάντηση λοιπόν στο πρόβλημα του υποσιτισμού των μαθητών είναι να δοθεί μια μπανάνα σε κάθε μαθητή! Και μάλιστα στα πλαίσια μιας «αριστερής» πολιτικής η οποία διαφοροποιείται στο εξής: οι μπανάνες της σημερινής κυβέρνησης στραβώνουν προς τʼ αριστερά, σε αντίθεση με τις μπανάνες που πρώτα στράβωναν προς τα δεξιά.

Είναι μια επιτυχία κι αυτή που δεν πρέπει να υποτιμούμε. Δεν είναι μικρό πράγμα να αναγκάσεις τα μονοπώλια να βγάλουν «αριστερές μπανάνες»!

Υ.Γ.
Όσοι επιθυμούν ας διαβάσουν παρακάτω την εγκύκλιο που έστειλε το υπουργείο στα σχολεία για το σχετικό θέμα και να συγκινηθούν μέχρι δακρύων με την ευαισθησία της πολυεθνικής της μπανάνας:

Α. H εταιρία ΝΤΟΛ ΕΛΛΑΣ Ε.Π.Ε., με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης προς τους Έλληνες Καταναλωτές προτίθεται να υλοποιήσει για τέταρτη συνεχή χρονιά κατά το σχολικό έτους 2014-2015, ένα πρόγραμμα διατροφής στα Δημόσια Δημοτικά Σχολεία της χώρας.

Β. Το πρόγραμμα στοχεύει στην ανάδειξη της υψηλής διατροφικής αξίας των φρούτων στις ηλικίες 6-12 ετών, όπου αυτά είναι πλέον απαραίτητα και ωφέλιμα.

Γ. Το πρόγραμμα αυτό υλοποιήθηκε με επιτυχία και προηγούμενες σχολικές χρονιές στις σχολικές Μονάδες Π. Ε της χώρας.

Δ. Μέσω του προγράμματος θα γίνεται παράλληλα, δωρεάν διανομή φρούτων (μπανάνα) στους μαθητές των Δημοτικών Σχολείων.

Ε. Τα φρούτα που θα διανεμηθούν στους μαθητές δεν πρέπει να φέρουν σε κανένα σημείο τους το εμπορικό σήμα της εν λόγω εταιρίας. Αποστολή φρούτων σε οικογένειες που βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση

Ζ. Επιπροσθέτως σας ενημερώνουμε ότι, η ανωτέρω εταιρία, ευαισθητοποιημένη από τις ιδιαίτερα δυσμενείς οικονομικές συνθήκες που επικρατούν αυτή την περίοδο, προτίθεται να προβεί στην αποστολή φρούτων σε οικογένειες που βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική κατάσταση, προκειμένου να συμβάλει στην κάλυψη των διατροφικών τους αναγκών.

Η. Οι Σχολικοί Σύμβουλοι καθώς και οι Διευθυντές των σχολικών μονάδων όπως μεριμνήσουν για την ενημέρωση των μαθητών στο πλαίσιο του μαθήματος της Ευέλικτης Ζώνης για τα οφέλη της καθημερινής κατανάλωσης φρούτων και κατ” επέκταση, στην αλλαγή των διατροφικών συνηθειών, με στόχο την υιοθέτηση της υγιεινής διατροφής.

Πρέπει οι Διευθυντές να πάρουν τη συγκατάθεση των γονέων/κηδεμόνων.
Θ. Επειδή το πρόγραμμα περιλαμβάνει διανομή μπανάνας η κατανάλωση της οποία αντενδείκνυται σε ορισμένες πληθυσμιακές ομάδες, οι Διευθυντές των σχολείων, να ενημερώνουν την προηγούμενη μέρα εγγράφως τους γονείς και κηδεμόνες, ζητώντας την συγκατάθεσή τους για την κατανάλωση του συγκεκριμένου φρούτου από τους μαθητές.

αναδημοσίεσυση από diavasi.net

[author]του Σπύρου Αραβανή [/author]

`

Το ανεπίδοτο γράμμα του Βαγγέλη -δεν έχει σημασία αν το έγραψε ή όχι- εξηγεί περισσότερα από όσα ερμηνεύουμε όλοι εμείς οι πληκτρο”λογάδες”. Διάλεξε αυτό τον τρόπο για να «μιλήσει». Το πλέον ξεχασμένο. Και τον πιο ηχηρό. Εμείς που ακόμα και το σπάσιμο του νυχιού μας το δημοσιοποιούμε, αυτός δεν άφησε λέξεις πίσω του. Μονάχα τους γρίφους των αληθινών νοημάτων. Και την περηφάνια της αυτογνωσίας που δεν μοιράζεται σαν τραπουλόχαρτα στο τραπέζι.

Αν έγραφε τους λόγους της αυτοχειρίας του, θα ήταν σαν να μας πληροφορούσε για κάτι που έπρεπε να μάθουμε. Και όχι που οφείλαμε να γνωρίζουμε. Θα ήταν και πάλι η εύκολη λύση για όλους μας. Για την οικογένεια, τη Σχολή, τους φίλους, την κοινωνία. Θα κλείναμε τον «φάκελό» του γρήγορα μέχρι να ανοίξει άλλος, για το επόμενο θύμα.

Τώρα μας καλεί να παρατηρήσουμε και να ενδοσκοπήσουμε, να τυφλωθούμε μόνοι μας από το φως των ανακαλύψεων. Μας κληροδοτεί τη σιωπή του μήπως και βρούμε τη φωνή μας. Όχι μέσα από τις βολικές ταμπέλες: «Είμαστε όλοι μετανάστες, καθαρίστριες, Charlie, Γιακουμάκης» και πάει λέγοντας. Αλλά «Είμαστε όλοι ο εαυτός μας». Θα το τολμήσουμε;

Καλτεζάς, Γρηγορόπουλος, Φύσσας, τα ανώνυμα φανταράκια που κάθε τόσο αυτοκτονούν στη σκοπιά, οι νεαροί μετανάστες, ο Γιακουμάκης.

Αλίμονο στο έθνος που βρίσκει τη συνοχή του στην κηδεία των παιδιών του.

[author]του Σωτήρη Παστάκα [/author]

«Ζητήσαμε από τους ίδιους τους ποιητές της νεώτερης γενιάς να μας στείλουν τα ποιήματά τους. Να ανθολογήσουν οι ίδιοι τον εαυτό τους κι να φανούν έστω μέσα από μια ποιητική ανθολογία, ελεύθερα και μακριά από κάθε υποκειμενικό κριτήριο, οι τάσεις που επικρατούν και διαγράφονται στον ποιητικό μας χώρο στις τελευταίες ταραγμένες δεκαετίες. Η ανταπόκριση υπήρξε συγκλονιστική. Υπερχίλιοι ποιητές, νέοι στην πλειοψηφία τους, έστειλαν δείγματα της πνευματικής τους δουλειάς. Μαθητές των Γυμνασίων, φοιτητές, άνθρωποι των γραφείων και της χειρονακτικής δουλειάς, νοικοκυρές, άνθρωποι όλων των κοινωνικών τάξεων κάθονται και σμιλεύουν με το στίχο τούς καημούς, τα όνειρα, τις πίκρες τους. Η ανθολογία αυτή είναι μια περίτρανη διαβεβαίωση ότι ο Έλληνας παραμένει πάντοτε ευαίσθητος, λυρικός και οραματιστής…»

Έγραφε ο εκδότης Δημήτρης Παπαδημητρίου της «Ποιητικής Ανθολογίας της Νέας Ελληνικής γενιάς Άγκυρας», το 1971. Η πρόσφατη ανθολογία «Ξένων Αιμάτων Τρύγος» του Γιώργου Χ. Θεοχάρη (εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2014), σώζει 611 ποιητές. Η γραφομανία δεν αποτελεί λοιπόν σημερινό φαινόμενο που πολλοί το αποδίδουν ατυχώς στα νέα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν φταίει το facebook. Οι υπερχίλιοι ποιητές του 1971 έγραφαν με απλό στυλό διαρκείας ή με μολύβι (οι παλιότεροι) σε τετράδια που αγόραζαν από το παντοπωλείο. Δεν υπήρχαν οι κόλλες Α4. Ο Νικηφόρος Βρετάκος έγραφε στα πακέτα των τσιγάρων, στις κασετίνες που επιμένει να βγάζει πλέον μόνον ο Καρέλιας, και στα Σαντέ. Θυμάμαι που έγραφα την δεκαετία του 60 πίσω από τα ψηφοδέλτια που κρατούσε επιμελώς ο πατέρας μου από τις εκάστοτε βουλευτικές και δημαρχιακές εκλογές. Στο ελάχιστο περιθώριο των εκκλησιαστικών εντύπων «Η φωνή του Κυρίου». Στον κολοφώνα των σχολικών βιβλίων, στη λευκή επιφάνεια των χαρτόδετων εξωφύλλων. Στην Οδύσσεια του Πολυλά, εκεί που άφηναν λευκό πλαίσιο οι ξυλογραφίες.

Δεν υπάρχει μια ακριβής καταμέτρηση των ποιητών στην Ελλάδα, αλλά θα συμφωνήσουμε με τον εκδότη της Άγκυρας: υπερχίλιοι. Το θεάρεστο έργο του Γιώργου Χ. Θεοχάρη, το αντίστοιχο που ετοιμάζει για τα εκδοθέντα βιβλία ο Αντώνης Σκιαθάς με το «Γραφείον Ποιήσεως» στην Πάτρα, για τις ποιητικές συλλογές του 2014. Η δουλειά του Βουκελάτου παλιότερα με την καταγραφήτης ποιητικής παραγωγής στο πάλαι ποτέ περιοδικό του «Ιχνευτής». Η δουλειά του «καταλόγου» που μας προσφέρουν είναι ανεκτίμητη. Πάνω εδώ θα πατήσουν οι μελλοντικοί αξιοκρατικοί ανθολόγοι. Παρόμοιες Ανθολογίες «υπερχιλίων» ποιητών βοηθούν αφάνταστα τον «αριστοκράτη» ανθολόγο και τον διευκολύνουν αφάνταστα στο έργο του.

Στο απόσπασμα 138 ο Ουμπέρτο Σάμπα μας δίνει, πολύ παλιότερα, το 1950, (η γραφομανία, είπαμε, δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο) την εξής οξεία παρατήρηση που την έχω οδηγό και πιστεύω:

«Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ. Εκπλήττει όποιον συναναστρέφεται κάπως στενά τους ποιητές, πως ο καθένας θεωρεί τον εαυτό του, καλή την πίστη, ότι είναι ο πρώτος αν όχι όλων των εποχών και όλων των χωρών, τουλάχιστον της εποχής του και της χώρας του. Να αμφισβητήσεις αυτή την πεποίθησή τους είναι σαν να τους μαχαιρώνεις. Και δεν αναφέρομαι στους δύο τρεις που θα είχαν κάθε λόγο να εκφράσουν μια παρόμοια πεποίθηση. Γιατί παρατήρησα πως όλοι αδιακρίτως όσοι γράφουν στίχους, ακόμη και οι νούλες, ακόμα και οι ατάλαντοι, τρέφουν για τον εαυτό τους την ίδια εκτίμηση. Σκέφτεται κανείς πως η πεποίθησή τους είναι – για άλλη μια φορά – ένα πιστεύω απριόρι, το οποίο παράγεται από κάποιο ( λίγο ως πολύ άγνωστο) μηχανισμό αναπλήρωσης , και πως κάθε ποιητής πρέπει να έχει – εξαρχής – ο πρώτος ποιητής της Ιταλίας. Και πως χωρίς αυτήν την εσωτερική και απαραίτητη γιʼ αυτούς πεποίθηση ίσως να μην είχε γραφεί ποτέ στον κόσμο ούτε ένας στίχος καλός ή κακός. Το οποίον – αφού οι άσχημοι στίχοι περνούν και οι καλοί μένουν, τουλάχιστον για ένα μικρό χρονικό διάστημα – σημαίνει πως θα στερούμασταν ( σʼ αντάλλαγμα μιας εξίσου προβληματικής ιάσεως) κάτι από την ομορφιά του κόσμου.»

(θα το βρείτε στην Ανθολογία Ιταλικής Ποίησης, εκδόσεις Οδός Πανός, 2011, σε μετάφραση του Γιάννη Παππά και δική μου)

[author]του Σωτήρη Παστάκα [/author]

Η ποιητική παραγωγή είναι αντιστρόφως ανάλογη με την κοινωνική αποδοχή του ποιητή. Όσο τείνει να εξαφανισθεί ο κοινωνικός ρόλος του ποιητή άλλο τόσο πληθαίνουν τα βιβλία, οι παρουσιάσεις, τα φεστιβάλ και οι… έριδες! Κάποτε ο λόγος του ποιητή γινόταν ακουστός από την πλειοψηφία του κόσμου. Να το πω διαφορετικά: ο κόσμος περίμενε με αγωνία «τι θα πει ο ποιητής», να πάρει θέση, να τους διαφωτίσει και να τους χαράξει πορεία ζωής. Σήμερα, αν κάποιος γονιός ακούσει από το μοναχογιό του πως θέλει να γίνει «ποιητής» πρώτα θα σκάσει στα γέλια και μετά θα βγάλει το ζωνάρι του να τον δείρει.

Όσο μικραίνει λοιπόν, ο κοινωνικός ρόλος του ποιητή κι έχει ξεπεράσει ήδη το επίπεδο της καρπαζιάς (το γνωρίζουν όσοι έτυχε κάποια στιγμή να τους ξεφύγει και να δηλώσουν στον εργασιακό τους χώρο την «κρυφή» τους ιδιότητα του «ποιητή»), της χλεύης και του προσωπικού διασυρμού, άλλο τόσο οι ποιητές αναλίσκονται μεταξύ τους σε φιλονικίες και έριδες, για το τίποτα, για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.

Ερίζουν για ασήμαντα πράγματα επί προσωπικού, κι αυτό είναι το δυσάρεστο: για το βρακί της παρτουζιάρας που την πήραν όλοι εξʼ άπαντες, για τον αν έχει παραβιαστεί το «άβατον» του πισινού τους, τις φορολογικές τους δηλώσεις και την τυχόν φοροδιαφυγή. Τα πολιτικά τους φρονήματα, για το ποιος τέλος πάντων πήδηξε τις περισσότερες γκόμενες και για το ποιος την έχει πιο μεγάλη. Έριδες που δεν έχουν την αίγλη επί της ποιητικής ιδεολογίας, που δεν έχουν ορίζοντα το λογοτεχνικό γίγνεσθαι, την αγωνία για την πορεία της Τέχνης που υπηρετούν αλλά τα συμφέροντα του νταή και του ψευτόμαγκα που σύρεται αλυσοδεμένος σε αίθουσες δικαστηρίων γιατί απλώς υβρίζει, απειλεί και εκβιάζει. Οι πάλαι ποτέ λογοτεχνικές έριδες κατέπεσαν στις μέρες μας σε κακουργηματικές πρακτικές κατασυκοφάντησης και ποταπού εκβιασμού.

[author]του Αντώνη Ψάλτη [/author]

Κάποτε στο χωριό μου ζούσε ένας συγχωριανός μας. Επειδή ήθελε πάντα να νικάει στην ξερή, ή επειδή νόμιζε ότι μόνο αυτός έπρεπε να κερδίζει (ως ο δεινότερος, αν όχι και μοναδικός, γνώστης του αναφερθέντος χαρτοπαιγνίου), δεν έπαιζε κανείς μαζί του. Έτσι λοιπόν κατάντησε, σχεδόν εξαρχής, να παίζει μόνος του. Καθόταν στην μία καρέκλα και μοίραζε και στην απέναντι κενή θέση, στην οποία μετακινούνταν για να παίξει τον ρόλο του αντιπάλου. Ενίοτε τον χαιρετούσαμε, αλλά εκείνος με ύφος ξινισμένου ασβού, απʼ τον οποίον δεν διέφερε και πολύ στην εμφάνιση, κατέβαζε τα μούτρα του, κάτι, μάλλον αγενές, έβγαζε απʼ τα χείλη του και συνέχιζε το μοναχικό του παιχνίδι. Κι επειδή τύχαινε να τον λένε Γιώργο ακούγαμε συχνά την φράση : παίζω γω παίζει κι ο Γιώργος…. Τον αγαπούσαμε ωστόσο. Δεν ήταν καθαρόαιμος πολεμοχαρής, ούτε καν ταλαντούχος εγωιστής…. Ο κακόμοιρος είχε απλώς γοητευθεί υπερβολικά απʼ τον εαυτό του. Τι να μισήσεις από έναν τέτοιο τυπάκο…
Σταλμένο το άνωθεν και αφιερωμένο με ειλικρινή και συμπονετική αγάπη στον έκπαλαι, εξαρχής και εσαεί ατάλαντο και «άκαπνο» (οι προσβολές αγαπητέ μου είναι ίδιον χθαμαλών και ουτιδανών ανδρείκελων όπως εσείς) δημογέροντα (ο οποίος φιγουράρεται κι ως πανεπιστήμων κι προφήτης, φέροντα τον κατάλληλο πώγωνα, ως οφείλουν οι τέτοιους ύφους φαντασμένοι) της ελληνικής ποίησης.
Υγ : όσοι μιλούνε περί πατροκτονίας θα πρέπει να την δέχονται και στο τομάρι τους. Αλλιώς δεν διαφέρουν σε τίποτα απ΄ τους κρυφοασφαλίτες των Εξαρχείων που (πάντα και μόνο για ίδιον συμφέρον) ωθούν τα άνοα αναρχικότροπα παιδάκια σε βανδλισμούς….