[author]του Δημητρίου Μουζάκη[/author]

Είμαι 36 ετών και ποτέ τα πράγματα δεν ήταν τόσο κρίσιμα, τόσο απελπιστικά κρίσιμα, όσο τώρα. Βλέπω τριγύρω μου ανθρώπους που νομίζουν ότι βρισκόμαστε στο ʼ40 και ετοιμαζόμαστε να πολεμήσουμε τον Άξονα. Εικοσάρηδες ανίδεους που λένε «Πάμε ΟΧΙ;» όπως λένε «Πάμε πλατεία;». Ταλαιπωρημένους ανθρώπους που επιμένουν ότι τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα ή να εύχονται να γίνουν χειρότερα για όλους (ωσάν αυτό να πρόκειται να τους ανακουφίσει). Ύβρεις επί ύβρεων, γερμανοτσολιάδες, μερκελιστές, προσκυνημένοι, προδότες εκτοξεύονται από τους υποστηρικτές αυτού του νέου μορφώματος εθνικής αντίστασης προς κάθε διαφωνούντα. Θέλω να απευθύνω δυο λόγια σε όποιον επιθυμεί να τα αναγνώσει μέσα στην κατάσταση ετούτη.
1. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων ΔΕΝ είναι οικονομολόγοι. Δεν ξέρουν τι σημαίνει ΑΕΠ, sustainability, swaps, ρήτρες δανειακής σύμβασης. Οι περισσότεροι Έλληνες είναι ανιστόρητοι και αγνοούν παντελώς τις γεωπολιτικές ισορροπίες. Πριν, λοιπόν, ψηφίσουμε, θεωρώ άριστη στρατηγική να εξαιρέσουμε εμείς, οι ανίδεοι, από τη σκέψη μας τις περισπούδαστες αναλύσεις του debtocracy για τον Ισημερινό, το τι έγινε στην Ισλανδία, τι έγινε στην Αργεντινή και γιατί. Εκλειπόντος του υποβάθρου, η ημιμάθεια σαπίζει κάθε ανάλυση του καφενείου.
2. Στο βαθμό που δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε τις τεχνικές γεωοικονομικές αναλύσεις που πραγματοποιούνται, η συνετή στάση είναι να κρίνουμε τα πράγματα σε επίπεδο πολιτικό, ως κάθε Έλλην πολίτης οφείλει απέναντι στον εαυτό του και την πατρίδα του. Η κυβέρνηση αυτή εξελέγη σε καθεστώς ακατάσχετης παροχολογίας, την οποία είναι υποτιμητικό για μένα και αυτούς που διαβάζουν αυτές τις αράδες να περιγράψω. Έξι μήνες μετά, η ακατάσχετη παροχολογία έχει καταπέσει με το μέγιστο δυνατό κρότο. Τα μέτρα που η ίδια η κυβέρνηση εισηγήθηκε στους δανειστές ήταν σκληρά και υφεσιακά (ο τελευταίος χαρακτηρισμός δια στόματος του Υπουργού Οικονομικών), οι δε δανειστές δεν πισωγυρίζουν στις απαιτήσεις τους. Οι τράπεζές μας είναι κλειστές, ο τουρισμός μας υφίσταται τρομερή ζημία, οι επιχειρήσεις υποφέρουν, το ρευστό εξαντλείται, οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται. Ο πανικός και η απελπισία μπαίνουν, μέρα τη μέρα, πιο βαθιά στα οστά. Στο μεταξύ, σειρά δηλώσεων προ του δημοψηφίσματος από Ευρωπαίους αξιωματούχους δείχνουν ότι η ανάγνωση του δημοψηφίσματος γιʼ αυτούς θα είναι επί του ερωτήματος «ευρώ ή δραχμή». Καθησυχάζει ο πρωθυπουργός με διαγγέλματά του ότι τέτοιο θέμα δεν τίθεται. Δεν τον ρωτά, όμως, κανείς: είτε ΝΑΙ ψηφίσουμε είτε ΟΧΙ, πρόκειται οι δανειστές να αλλάξουν θέσεις; Πρόκειται να ελαφρύνουν τις απαιτήσεις τους; Μήπως πραγματώθηκε η συμμαχία του Νότου και τους πιέζει; Ή μήπως όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν συνασπιστεί εναντίον μας; Είναι αδύνατον να επιχειρηματολογήσω περαιτέρω απέναντι σε εκείνον που πιστεύει ότι οι δανειστές πρόκειται να αλλάξουν στάση. Είναι επιλογή του καθενός να πιστεύει εις ό,τι εκείνος νομίζει: στον Άγιο Βασίλη, στο Θεό, στην παγκόσμια ειρήνη και την άνευ όρων αγάπη. Η πραγματικότητα, όμως, είναι αναντίρρητη: οι δανειστές είναι απολύτως άκαμπτοι και συνασπισμένοι εναντίον μας.
3. Μερίδα των αντιστασιακών του ΟΧΙ παραδέχεται ότι κάτι τέτοιο θα σημάνει την επιστροφή στη δραχμή˙ και ανερυθρίαστα δηλώνει ότι την επιθυμεί. Εδώ φτάνω στο λόγο συγγραφής του κειμένου αυτού: «έλα, μωρέ, θα ζοριστούμε ένα-δυο βδομάδες, ένα-δυο μήνες, ένα-δυο χρόνια και όλα μετά θα είναι εντάξει». Ρωτώ: ποίος αρμοδιότερος του Υπουργού των Οικονομικών της Χώρας, Οικονομολόγου και υποστηρικτή του ΟΧΙ για να πληροφορηθούμε τις συνέπειες αυτής της επιστροφής; Για να δούμε τι έχει γράψει ο κ. Βαρουφάκης στο Protagon: «η έξοδος από το ευρώ για μια ελλειμματική χώρα θα μας έστελνε στην νεολιθική εποχή πριν καλά-καλά το καταλάβουμε. Γιατί; Επειδή αντίθετα με την Αργεντινή, τον Ισημερινό και την Ισλανδία που διατηρούσαν το νόμισμά τους (και χρειάστηκε μόνο να διακόψουν την διασύνδεσή της αξίας του με το δολάριο ή το ευρώ – το λεγόμενο peg), εμείς από το 2000 δεν έχουμε δικό μας νόμισμα. Έστω ότι ο πρωθυπουργός ανακοίνωνε πως σήμερα το βράδυ θα κατέθετε κατεπείγον νομοσχέδιο στην Βουλή δημιουργίας νέου εθνικού νομίσματος. Σε είκοσι λεπτά θα είχαν στεγνώσει όλα τα ΑΤΜ καθώς όλοι θα γνώριζαν ότι το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί βάναυσα (σε σχέση με το ευρώ) μερικά λεπτά της ώρας μετά την δημιουργία του. Φυσιολογικά, όλοι θα τραβούσαν όσο πιο πολλά ευρώ μπορούσαν από τις τράπεζες. Αύριο το πρωί οι ουρές έξω από τις τράπεζες θα ήταν ατελείωτες και μετά από μια ώρα οι τράπεζες θα κατέβαζαν τα ρολά. Η οικονομία θα κατέρρεε. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα απόσυρε την υποστήριξη των τραπεζών (μιας και θα έπαυε να είναι η Κεντρική μας Τράπεζα) και έτσι εκείνες δεν θα ξανα-άνοιγαν τις πόρτες τους. Μέχρι το κράτος να παράξει το νέο νόμισμα (κάτι που παίρνει βδομάδες), η χώρα θα είχε βυθιστεί στο απόλυτο σκότος. Χωρίς πρόσβαση στις χρηματαγορές, στο απεχθές ΔΝΤ, στην ανεκδιήγητη ΕΕ, το ρολόι θα γύρναγε πίσω πολλές δεκαετίες. Η φτώχεια θα εισέβαλε στο 80% των νοικοκυριών. Κάποια στιγμή θα ξανα-βρίσκαμε μια κάποια ισορροπία αλλά τίποτα δεν μου εγγυάται ότι η ισορροπία αυτή θα ήταν καλύτερη από την σημερινή. Οι επιτήδειοι και πάλι κερδισμένοι θα ήταν (καθώς θα είχαν διατηρήσει πρόσβαση σε λογαριασμούς ευρώ εκτός Ελλάδας) ενώ η συντριπτική πλειοψηφία θα καταριόταν την ώρα που κηρύχθηκε η μετα-Μνημονιακή στάση πληρωμών.» Στην πλέον συντηρητική εκτίμηση, λοιπόν, η επιστροφή στη δραχμή θα μας γυρίσει δεκαετίες πίσω, το 80% των νοικοκυριών θα φτωχοποιηθεί και είναι άγνωστο όχι μόνο το πότε αλλά και το αν θα επανέλθουμε ποτέ. Όσοι, δε, έχουν περιουσίες στο εξωτερικό, θα κερδοσκοπούσαν κατά τρόπο καννιβαλιστικό σε βάρος όλων των υπολοίπων.
4. Πρέπει κάποτε το συλλογικό μας ασυνείδητο να πάψει να ενεργοποιεί την τρομοκρατία ως δικαιολογία προκειμένου να μας εγκλωβίζει σε επιλογές που μόνο στο φαντασιακό μας υπάρχουν. Εκφέρω τα λόγια αυτά και θυμάμαι τον Dawkins που επανειλημμένως έχει πει: «δε με ενδιαφέρει αν σας στενοχωρεί το ενδεχόμενο να μην υπάρχει Θεός, δε με ενδιαφέρει αν σας γδύνει από κάθε ελπίδα, εμένα με ενδιαφέρει το κατά πόσο η ύπαρξη του Θεού είναι αληθής ή όχι». Οι δρόμοι που αυτοί τη στιγμή παρουσιάζονται ενώπιόν μας είναι δύο: αυτός του σκληρού μνημονίου (τον οποίο ζούμε τώρα επί πενταετία) και αυτός της δραχμής (του απόλυτου σκότους, της επιστροφής στη λίθινη εποχή, δια στόματος Υπουργού Οικονομικών). Εγώ ανήκω σε αυτούς που προτιμούν να κόψουν το χέρι τους από το να αυτοπυροβοληθούν στο κεφάλι.

[author]του Σπύρου Αραβανή [/author]

`
[Φανταστικός διάλογος].
Χώρος: Ουρά στην Τράπεζα. Χρόνος: 4,5 ώρες αναμονή. Πρόσωπα: Δυο ηλικιωμένοι συνταξιούχοι. Μια κάμερα τούς σημαδεύει:
`

– Κάπου σε ξέρω;
– Είχαμε γνωριστεί πριν δύο χρόνια στο Σύνταγμα, στην πορεία των συνταξιούχων.
– Α! Ναι. Θυμάσαι τι χημικά και ξύλο μας είχαν ρίξει τότε οι μπάτσοι;
– Πώς δεν το θυμάμαι…
– Από το πρωί είμαστε πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια.
– Ε, καιρός ήταν να ενδιαφερθεί κάποιος και για εμάς.
– Πόσο μας «λυπούνται» τώρα ε;
– Είναι συγκινητικοί! Θα ψηφίσεις «Ναι», έτσι;
– Θα ψηφίσω « Όχι».
– Είσαι τρελός!
– Κι εσύ μνημονιακός!

`

Πιάνονται στα χέρια. Οι γύρω συνταξιούχοι κοιτάζουν έκπληκτοι. Κάποιος φωνάζει: «Την αστυνομία, ρε παιδιά!». Σαν από μηχανής θεοί, εμφανίζονται δυο αστυνομικοί και τους χωρίζουν. «Τα είχε προφητέψει όλα ο γέροντας Παΐσιος!» διαβάζει, ένας άλλος, μεγαλοφώνως, στο εξώφυλλο της εφημερίδας που κρατάει. Το πλήθος σταυροκοπιέται. Έξω από την Τράπεζα ακούγονται παιδικά γέλια, εφηβικά πειράγματα, οιστρικά νιαουρίσματα. Και η ουρά για το Ταμείο μεγαλώνει.

`

ΤΕΛΟΣ

[author]του Γιώργου Καρτάκη[/author]

Θα πολιτικολογήσω πάλι. Διότι είμαι Έλληνας. Διότι δεν είμαι ποιητής, μεταφραστής ή ό, τι άλλο θέλει κάποιος να μου προσάψει. Διότι καμαρώνω ως φτωχός περίοικος με τον κυρ Χρήστο και την κυρά Πόπη πίνοντας μαζί τους καφέ τα καλοκαιρινά απογεύματα. Διότι οι κρατικοβραβευμένοι των προηγούμενων ετών γραφιάδες, ανερχόμενοι αστέρες ή αστερίσκοι, οι ευρωπαϊστές, οι λιγότερο ευρωπαϊζοντες, οι διασκεδαστές, γενικώς οι διανοητές του τόπου δεν έχουν άποψη όπως φαίνεται πολιτική -κυνηγούν το ποίημα, την έμπνευση, την τάδε συμμορία εκλεκτόρων να τους αναδείξει. Ή το πολύ πολύ μέσα στην σύγχυσή ανατρέχουν στο τάδε εδάφιο της Αποκαλύψεως ή στις προσφιλείς παραθέσεις Θουκυδίδη, άντε και Επίκουρου. Θυμούνται το δαιμόνιο της φυλής και κυρίως τα ελαττώματά της. Εγώ πιστεύω πως τα τσιτάτα και οι ταμπέλες είναι εκ του ασφαλούς, πως κανένα άλλο στόχο δεν μπορούν να έχουν παρά την πλάγια προβολή ενός εγωκεντρισμού και καταδεικνύουν την ανυπέρβλητη αδυναμία αυτοκριτικής και τσαλακώματος του εαυτού μας, του πραγματικού μας εαυτού.

Εγώ, λοιπόν, ο μικρός Μήτσος, παρακολούθησα τις προάλλες την ψηφοφορία για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Ελληνική Βουλή. Παρακολούθησα τις ομιλίες των πολιτικών αντιπροσώπων και κατέληξα για πολλοστή φορά στο ίδιο συμπέρασμα – αυτό στο οποίο καταλήγω συχνά από κοινού με τον κυρ Χρήστο και την κυρά Πόπη, όπως προείπα –, πως οι πλείστοι θα όφειλαν να πάνε στα σπίτια τους. Διότι, επειδή τυγχάνει να ταλαιπωρώ μαθητές σε σχολική αίθουσα, μπροστά μου αναβίωσε ο εφιάλτης μιας άτακτης τέτοιας τάξης, μιας τάξης – που όπως θα έλεγαν άλλοι ειδικοί – αποτελείται από παιδιά προερχόμενα από κατώτερα κοινωνικά στρώματα, από παιδιά του δρόμου, τα οποία δεν έτυχαν αγωγής και νουθεσίας βασικών κανόνων συνύπαρξης ή συμβίωσης, όπως για παράδειγμα, ότι δεν ζωγραφίζουμε, δεν γελάμε, δεν μιλάμε με τον διπλανό, δεν παίζουμε με το κινητό, όταν ο «συνάδελφος» εκφράζει τις απόψεις του για ένα εθνικό θέμα. Και το κυριότερο: Δεν είμαστε τουρίστες, αλλά περιμένουμε να ακούσουμε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας και μετά να πάμε στα σπίτια μας. Το αυτονόητο, δηλαδή! Όμως, είναι άραγε αυτονόητο, πως όλα αυτά μπορούν να τα αντιληφθούν οι βουλευτές τέως αθλητές, μανεκέν και τηλεπερζόνες; Αλλά, είπαμε, εγώ ως δασκαλάκος έχω τις εμμονές και τα κωλύματά μου…

Άκουσα επίσης με τα αυτιά μου, σε όλες τις πιθανές και απίθανες παραλλαγές, τις έννοιες «πατρίδα» ή «χώρα», «Ευρώπη» και «ευρωπαϊκή πορεία ή προοπτική», «Ευρώ», «νόμισμα», «χρήμα» και «δραχμή», «ταμεία», «οικονομία», «τζόγο», «χρέος» (: το οικονομικό), «δάνεια» και «τράπεζες». Πουθενά δεν άκουσα για τον παράγοντα άνθρωπο, πουθενά δεν άκουσα για τον παράγοντα συναίσθημα, πουθενά δεν άκουσα για «Διαφωτισμό» και «Δημοκρατία», παρά μόνο στην ομιλία του πρωθυπουργού.

Θα σας προλάβω: Όχι, δεν ψήφισα το κυβερνόν κόμμα. Έχω την πολυτέλεια να μην ανήκω πουθενά από ιδιορρυθμία, είμαι ο άπιστος Θωμάς. Ωστόσο, έχω να διαμηνύσω σ΄αυτόν τον πρωθυπουργό, πως εγώ ξέρω – γιατί παρακολουθώ επί μήνες τα τεκταινόμενα – ότι έχει όντως διαπραγματευτεί σ΄ένα αγώνα άνισο, ότι ξέρω πως πατά στα πόδια του με ή χωρίς συνιστώσες. Και επειδή ξέρω, δεν βαραίνει για μένα αυτή τη στιγμή, αν έκανε και λάθη. Έχω συνείδηση, ότι στα χρόνια που ζω, πρώτη φορά ένας πρωθυπουργός διαπραγματεύθηκε. Πρώτη φορά ως πολίτης αντιλήφθηκα, τι σημαίνει διπλωματία. Πρώτη φορά είχα επαρκή πληροφόρηση. Ξέρω πως δεν έχει αυταπάτες για το ποιά είναι η παγκόσμια πολιτική συγκυρία και μπορώ να καταλάβω την απόφαση για το δημοψήφισμα, διότι τώρα πέντε μήνες οι εταίροι περίμεναν με εκατοντάδες τεχνάσματα, ψέματα και αναβολές να εκπνεύσει η προθεσμία της ερχόμενης Τρίτης. Ότι ξέρω, ποιοί δημιούργησαν το χρέος και με ποιά ψυχολογική και πολιτική βία το έσπρωξαν στην πλάτη μας. Ότι οι εγχώριοι και αλλοδαποί «δημοκράτες» είχαν αρχίσει να μιλούν ανοικτά και ακατάσχετα σε όλα τα μέσα και τα σαλόνια της ημεδαπής και αλλοδαπής για «δοτούς πρωθυπουργούς» και «κυβερνήσεις εθνικής ομοψυχίας». Ότι μου είναι γνωστά τα αλλαξοβασιλίκια σε κόμματα καθώς τα ταξίδια πολιτικών αρχηγών στις Βρυξέλλες, όπου προσκομίζοντας γη και ύδωρ εξαγόραζαν την φαύλη υπόσχεση του διορισμού τους στην εξουσία.

Ίσως για πολλούς η απάντηση στην πρωτοφανή κατάλυση της Δημοκρατίας στην Ευρώπη να είναι το αόριστο «Μένουμε Ευρώπη». Ίσως σημαντικότερο να είναι το νόμισμα. Ίσως αξία να μην έχει η υποδούλωση και ο εμπαιγμός, η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, αλλά η αίσθηση ότι κανείς είναι Ευρωπαίος, επειδή πληρώνεται σε Ευρώ. Προσωπικά δεν είμαι εναντίον ενός κοινού νομίσματος. Στην πλάστιγγα, όμως, των δικών μου αξιών βαραίνει περισσότερο η ανθρώπινη περηφάνια και αξιοπρέπεια. Δεν θα πάρω θέση για το δημοψήφισμα, γιατί πιστεύω, ότι δεν υπάρχει αυτό το δίλημμα που τεχνητά προβάλλεται. Ο άνθρωπος είναι η αξία, ήταν και θα παραμείνει. Και ναι, αισθάνομαι ντροπιασμένος, εξευτελισμένος ως Έλληνας και ως άνθρωπος από την στάση και την πρακτική μιας ΕΕ, η οποία έχει επιλέξει τον ρόλο του ψυχρού εκτελεστή συνειδήσεων και ανθρώπων. Υπάρχει κάποιος που δεν έχει καταλάβει ότι πρόκειται για πόλεμο; Αυτή την ντροπή, την ματαίωση, τον εμπαιγμό δεν τα ξεπλένουν τα Ευρώ, ούτε ασφαλώς και οι Δραχμές. Διότι, όλοι αυτοί οι δήθεν υπέρμαχοι του ευρωπαϊκού ιδεώδους δεν είναι Ευρωπαίοι, δεν τους ενδιαφέρει καμιά ενοποίηση λαών, καμιά ανθρώπινη συνύπαρξη – το χρήμα τους ενδιαφέρει. Τα υπόλοιπα πέφτουν στο τραπέζι, για να τα καταναλώσουν οι αφελείς. Μένουμε Ευρώπη, αλλά με αξιοπρέπεια, όχι σαν δούλοι. Όχι σαν υπόλογοι, τιμωρημένοι, εξευτελισμένοι.

Ξέρω, λοιπόν, πια καλά, πως υπεύθυνοι για τις όποιες εξαγγελίες για διχασμό και εξαθλίωση αυτής της ΠΑΤΡΙΔΑΣ, δεν είναι ο κυρ Χρήστος και η κυρά Πόπη. Όχι, αυτοί θα μου έδιναν ένα πιάτο φαγητό, αν δεν είχα. Αυτοί θα έδεναν τα τραύματα ακόμα και του εχθρού τους, αν τον έβλεπαν πληγωμένο. Αυτοί δεν έχουν εχθρούς, γιατί δεν είναι ποιητές, φωτομοντέλα, τηλεπαρουσιαστές, δεν ξέρουν καν να γράφουν σωστά το όνομά τους. Τον διχασμό τον έσπερναν ανέκαθεν, και συνεχίζουν, οι θεατρίνοι – οι άθλιοι υποκριτές – που μας εκπροσωπούν.

[author] Του Γιώργου Καρτάκη [/author]

Πρωτοετής φοιτητής στο Μόναχο, το 1981, έπρεπε να υπογράψω υπεύθυνη δήλωση στο Δήμο, ότι αν μετά το πέρας των σπουδών μου, η Ελλάδα δεν ήταν ακόμα ισότιμο μέλος της ΕΕ, θα έπρεπε να εγκαταλείψω την Γερμανία.
Φοιτητής ακόμα, θυμάμαι συζητήσεις με Γερμανούς και Γερμανίδες συμφοιτητές και συμφοιτήτριες, πως η Γερμανία ήταν το μόνο εν δυνάμει κράτος που θα μπορούσε να πυροδοτήσει ανά πάσα στιγμή τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και ιδιαίτερα, αν στο μέλλον θα είχε ανακάμψει οικονομικά και ηθικά από την καταστροφή, στην οποία είχε η ίδια οδηγηθεί ως συνέπεια του πολέμου.
Όχι, δεν φταίνε οι καινούργιες γενιές Γερμανών για τα λάθη των προγόνων τους. Σίγουρα όχι. Η παγκόσμια κοινότητα τους συγχώρεσε. Οι Έλληνες τους συγχώρησαν με το φιλότιμο και την γενναιοψυχία που τους διακρίνει, γιατί, ποιος νοήμων Άνθρωπος θα ήθελε να συνεχίσει να βλέπει ως αποδιοπομπαίο τράγο ένα πληγωμένο, παραπλανημένο και ταπεινωμένο λαό; Αυτή είναι και η μεγαλοσύνη της συγνώμης. Συγχωρώ, δεν ξεχνώ όμως!

Έτσι, μεταπολεμικά, το πρώτο Ινστιτούτο Γκαίτε που ανοίγει τις πύλες του εκτός Γερμανίας είναι αυτό της Αθήνας. Ο γερμανικός πολιτισμός – που πολύ σωστά ποτέ δεν έτυχε αποστροφής – βρίσκει καταφύγιο και υποδοχή στη χώρα που έχει υποστεί τα πάνδεινα από την χιτλερική λαίλαπα.

Και να, που οι τότε φόβοι μας γίνηκαν πραγματικότητα! Να που ένα έθνος – υποκινούμενο από αμφιλεγόμενες και πάλι πολιτικές προσωπικότητες, οι οποίες δεν έχουν υποταχθεί στα διδάγματα της δικής τους Ιστορίας, οι οποίες δεν μπορούν να ξεπεράσουν την αντίληψη του υπερούσιου λαού, το μίσος τους απέναντι στην ευρωπαϊκή δύση, την οποία θεωρούν υπεύθυνη για τον διχοτόμησή τους σε δυο κράτη – εκδικείται γι΄αυτό για το οποίο είναι το ίδιο υπεύθυνο. Να που ο λάθος αυτός γερμανικός εθνικισμός διαπράττει και πάλι ύβρη και αποθρασύνεται απέναντι στις μνήμες και αυτούς που το περιέθαλψαν, όταν είχε ανάγκη.

Να, που οι εγχώριοι δοσίλογοι συνεχίζουν να υπάρχουν φορώντας άλλες μάσκες αυτή τη φορά. Να, που ο φόβος των αποκαλύψεων τους οδηγεί στο να συμμαχήσουν απροκάλυπτα με εκείνους που οδήγησαν τον τόπο στο χείλος της καταστροφής, την αμορφωσιά και την φτώχεια. Να, που 5000 τουλάχιστον αυτοκτονίες σε καιρό ειρήνης είναι σφάλμα και υποδηλώνει ψυχική νόσο και αστάθεια, όπως λέγεται. Να, λοιπόν, που η Ιστορία, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, είναι ένας απλός μηρυκασμός στα βιβλία, που η φτώχεια και η εξαθλίωση των γερόντων και των παιδιών δεν πρέπει να συγκριθεί με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, γιατί αποτελεί βεβήλωση, όπως διαβάζω. Να, που η Ευρώπη, ανάξια να απαλύνει τον πόνο των προσφύγων, αισθάνεται κουρασμένη από τις αλλεπάλληλες συνεδριάσεις και δεν μπορεί να αποφασίσει για την μοίρα τους, αλλά τους αφήνει να πνίγονται στη Μεσόγειο, ενώ η ίδια – πόσο προκλητικό αλήθεια – ποζάρει καλοντυμένη στα φουαγιέ και τα σαλόνια. Να, που οι υπεύθυνοι αποδεικνύονται μέσω αστείων ελιγμών πλήρως ανεύθυνοι, όταν με αφέλεια – ή μήπως είναι θράσος; – ομολογούν, ότι δεν είναι αρμόδιοι να ξέρουν, τι θα προκύψει από τους υπολογισμούς και τα μνημόνια που επιβάλλουν. Να, που προβάλλονται ως «σωτήρες» προτείνοντας μέτρα «σωτηρίας» και μαστιγώνοντας μια χώρα, τις οποίας οι πολίτες δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για το χρέος, που οι ίδιοι αυτοί οι «σωτήρες» δημιούργησαν και επέβαλλαν, για να εξάγουν την κρίση από τις δικές τους χώρες.

Όμως, είναι καιρός και οι Έλληνες να πάρουν αποφάσεις. Είναι καιρός να αποφασίσουν, τι ακριβώς θέλουν. Είναι καιρός να καταλάβουν, πως είναι σε θέση να ελέγχουν οι ίδιοι την εξουσία. Πως, ο ωχαδερφισμός πρέπει να τελειώνει. Πως στην Ευρώπη υπάρχει σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας. Πως ενασχόληση με την πολιτική δεν σημαίνει ψηφίζω τον εξάδελφο μου, για να με τακτοποιήσει σε μια δουλειά. Πως έχουν πολιτική ευθύνη οι ίδιοι απέναντι στις επερχόμενες γενιές και πως όλα αυτά δεν είναι κούφια λόγια καφενείων. Πως υπάρχει ανάγκη ανανέωσης της κομματικής ηγεσίας. Πως μέσα σε όλους αυτούς που ζητούν ή ζήτησαν στο παρελθόν την ψήφο τους, υπάρχουν όχι μόνο καραγκιόζηδες, αλλά και πραγματικοί προδότες του τόπου. Δεν κινδυνολογώ. Ομολογώ την αλήθεια, που γνωρίζουμε όλοι μας. Ούτε προγραφές, ούτε σφαγές. Ας τους δείξουμε όμως, πως είναι καιρός να φύγουν από το προσκήνιο.

`

[author] Του Νίκου Βουτυρόπουλου [/author]

`

Όταν όλες οι τέχνες ήταν μία, δεν υπήρχαν αντίγραφα έργων, παρουσιάσεις, αυτόγραφα. Στίχοι, εικόνες, μελωδίες, ήταν συμβάντα ανεπανάληπτα. Η ιστορία μουμιοποιήθηκε κάποτε, γιατί η μνήμη επιδιώκει περιουσία στο μέλλον, προσμένοντας τις κατάλληλες περιστάσεις. Βιβλιοθήκες, μουσεία, εκθέσεις, είναι το αποτέλεσμα της αντίστασης στη λήθη.
Ο σύγχρονος άνθρωπος; Από μια ανεξήγητη θλίψη, καταπιάνεται με τη ρύθμιση των κουμπιών της μνήμης. Μοιάζει πανεύκολο πλέον, στην εποχή που ζούμε, όμως του καθενός η οθόνη, από μόνης της, δεν ξεπερνά την εποχή που όλες οι τέχνες ήταν μία.