ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

`

Γεννήθηκα στις 13 Απριλίου 1947 στην Πάτρα, σε ένα νεοκλασικό, Αράτου 33 και Κορίνθου. Παλιά, αστική
οικογένεια, που ήρθε στην Πάτρα από τους Δελφούς στις αρχές του 19ου αιώνα. Ένας πρόγονός μου που λεγόταν
Γιάννης Μικρούτσικος –γνωστός και ως Γοργόγιαννος– είχε ένα καΐκι και έκανε εμπόριο, Πάτρα – Γαλαξίδι – Ιτέα. Γύρω στο 1830 εγκαθίσταται στην Πάτρα. Έκανε τρία παιδιά, ένας ήταν ο Αριστείδης. Αυτή είναι η πρώτη γενιά των Μικρούτσικων στην Πάτρα.  Ο Αριστείδης έκανε γιους και κόρες, ένα από τα παιδιά του ήταν ο παππούς μου ο Στέργιος. Ο παππούς πέθανε όταν η γιαγιά μου ήταν τεσσάρων μηνών έγκυος στον πατέρα μου, γι’ αυτό και ο πατέρας μου πήρε το ίδιο όνομα, Στέργιος. Στα χρόνια τους έφτιαξαν ένα εργαστήριο, που αργότερα εξελίχτηκε σε εργοστάσιο ζυμαρικών. Το εργοστάσιο χρεοκόπησε το 1937.
Ήταν μία αστική, συντηρητική οικογένεια. Ήταν σκάνδαλο που ο πατέρας μου, ως φοιτητής μαθηματικών την περίοδο 1932-36, επέστρεψε στην Πάτρα ως κομμουνιστής. Ήταν  ένας από τους λίγους δακτυλοδεικτούμενους κομμουνιστές στην Πάτρα εκείνη την εποχή, ένας ‘δικός τους’ που αλλαξοπίστησε. Γιατί, ναι μεν η Πάτρα κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα είχε ένα σημαντικό κίνημα αναρχικών –εννοώ θεωρητικών του αναρχισμού, οπαδών του Προυντόν–, αλλά μην ξεχνάμε πως ήταν μια πόλη που έβγαζε πρωθυπουργούς.  Ο πατέρας μου επέστρεψε έναν χρόνο πριν χρεοκοπήσει το εργοστάσιο. Όλη η οικογένεια έμενε σε μία σειρά νεοκλασικών – μάλιστα, όταν πρωτολειτούργησαν οι αστικές συγκοινωνίες, υπήρχε Στάση Μικρούτσικου. Το σπίτι ήταν μεγάλο, ψηλοτάβανο, με ζωγραφιές και μαιάνδρους στο ταβάνι (έγραψε ο Καρυωτάκης: «μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε») και παρατηρώντας καθημερινά αυτά τα σχήματα μου έγιναν οικεία.

`
Ο πατέρας μου, λίγο πριν γεννηθώ, ήταν καθηγητής μαθηματικών στο Αγρίνιο. Τον έδιωξαν από το σχολείο, λόγω
πολιτικών φρονημάτων, και έκανε φροντιστήρια. Ήταν πολύ αγαπητός στους μαθητές του, κάτι που αποδεικνύεται από το εξής γεγονός. Η Αιτωλοακαρνανία ήταν μία περιοχή στην οποία κυριαρχούσαν οι οπαδοί του ΕΔΕΣ και του Ζέρβα. Οι μαθητές του –στην πλειοψηφία τους από οικογένειες ‘Ζερβικών’– έκριναν σκόπιμο να τον συνοδέψουν μετά την απόλυσή του με τα πόδια μέχρι τον Γαλατά, φοβούμενοι ότι ο ΕΔΕΣ θα επιχειρούσε να τον σκοτώσει, πράγμα σύνηθες εκείνη την περίοδο. Θυμάμαι έντονα εικόνες από τα δύο-τρία πρώτα χρόνια της ζωής μου. Ο αδερφός του πατέρα μου –ο οποίος ήταν υπεύθυνος για το εργοστάσιο– ήταν ένας πολύ μορφωμένος άνθρωπος, γλωσσομαθής, αλλά έζησε μια μποέμικη ζωή, με πολλά ταξίδια στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα τη χρεοκοπία του εργοστασίου.

Γνώρισε τη γυναίκα του αμαξά της οικογένειας, την ανάγκασε να χωρίσει από τον άντρα της, την παντρεύτηκε, έκαναν παιδιά, αλλά κατά τη διάρκεια της Κατοχής εξαφανίστηκε. Η οικογένειά του έμεινε στον αέρα. Μετά την Κατοχή, παρά τις οικονομικές δυσκολίες, πήρε ο πατέρας μου τη γυναίκα του αδερφού του και τα τρία παιδιά και τους έφερε σπίτι να ζήσουμε όλοι μαζί. Απέναντι από το σπίτι, υπήρχε  ένα ιδιωτικό σχολείο –του Σωτηρχόπουλου– που το χρησιμοποίησε η Γκεστάπο στην Κατοχή για φυλακές. Όταν έκαναν πρόβες τα παιδιά –το 1949– για τους σχολικούς εορτασμούς των εθνικών επετείων, άκουγα από το μπαλκόνι μου τους σαλπιγκτές και τους τυμπανιστές και ‘ξεσήκωνα’ όλους τους ρυθμούς τους με απόλυτη ακρίβεια σε ένα μικρό τυμπανάκι.

1. Χάρης Κατσιμίχας, «Από τους κήπους των ψιθύρων» (ποίηση: Κ. Παπαγεωργίου, Α. Χιόνης, Γ. Βαρβέρης), εκδ. ogdoo, 2019.

Ο Χάρης Κατσιμίχας βγάζει στην επιφάνεια ένα έργο που δούλευε για πολλά χρόνια πάνω σε τρεις ποιητές της γενιάς του ’70 επιλέγοντας ορισμένες από τις καλύτερες και πιο αντιπροσωπευτικές ποιητικές τους στιγμές. Η μουσική του ιστορία μαζί με τον αδελφό του Πάνο όσον αφορά τις μελοποιήσεις ποιημάτων, είναι πλέον χαραγμένη στο σύγχρονο DNA της εγχώριας συναφούς εργογραφίας καταθέτοντας τον δικό τους μουσικό «τρόπο» θέασης και ανάδειξης ενός ποιητικού λόγου. Σε αυτήν την εργασία ο Χάρης Κατσιμίχας μελοποιεί έχοντας πάντα το κριτήριο και το ένστικτο του κειμένου και δημιουργεί οκτώ ψιθύρους (εδώ με την έννοια του υποδόριου ποιητικού μηνύματος- συμβολισμού κόντρα στις μεγάλες «φωνασκίες» των ποιητών αλλοτινών και όχι μόνο εποχών) στους οποίους εμπεριέχονται ποικιλόμορφα μουσικά είδη (ακόμα και μέσα στο ίδιο τραγούδι) προσαρμοσμένα στις απαιτήσεις του λόγου, αλλά και στην ερμηνευτική -εδώ ως θεωρητικός όρος- προσέγγιση του συνθέτη.  Δίπλα σε αυτά η ενισχυτική- ενορχηστρωτική φροντίδα (ως φορέας υλοποίησης της ατμόσφαιρας που είχε φανταστεί ο ίδιος ο Κατσιμίχας) του Θύμιου Παπαδόπουλου και την τεράστια σκιά του (και παραγωγού του δίσκου) Θάνου Μικρούτσικου. Ερμηνευτικά αποφασίζει να τους δώσει μια ζωντανή «ζωή» αφού ο ίδιος έχει επιλέξει να απέχει από τις ζωντανές εμφανίσεις και πράττει ευστοχότατα:  οι ερμηνείες του Χρήστου Θηβαίου είναι το δεύτερο μεγάλο κερδισμένο στοίχημα (μετά δηλαδή τις μελοποιήσεις) αφού παραπέμπουν ευθέως στον τραγουδιστικό τρόπο του Χάρη Κατσιμίχα (στις ανάσες, στις παύσεις, στο τραγουδιστικό «σαρκασμό», τον επιτονισμό των λέξεων, στη θεατρική εκφορά κ.ά.) σε συνδυασμό βεβαίως με τη δική του ιδιαίτερη τεχνοτροπία. Ένας δίσκος για μυημένους ακροατές και αναγνώστες και αυτή η επισήμανση όχι με την ελιτίστικη χροιά της, αλλά με την ουσιαστική πρόσληψη της τέχνης ως σάρκα.

Είκοσι πιανιστικές εκδοχές γνωστών Χριστουγεννιάτικων τραγουδιών σε μεταγραφή του Τάκη Φαραζή

`

Η έκδοση καλύπτει ένα μεγάλο εύρος μουσικών απαιτήσεων, από απλές διασκευές για τα πρώτα μουσικά επίπεδα μέχρι πιο σύνθετες και απαιτητικές τόσο τεχνικά όσο και εκφραστικά.**Έτσι σε αρκετές περιπτώσεις το ίδιο τραγούδι προτείνεται με δυο διαφορετικούς τρόπους που μπορούν να παιχτούν είτε αυτόνομα είτε σε συνέχεια δημιουργώντας μεγαλύτερη ποικιλία στην πυκνότητα και τις δυναμικές του μουσικού κείμενου.

Ελπίζω με το βιβλίο αυτό να αφεθείτε σε μια συναρπαστική Χριστουγεννιάτικη περιπέτεια, να αναζητήσετε τη δίκη σας εκφραστική ταυτότητα παίζοντας με τις ιδέες που θα συναντήσετε, να χαρίσετε στους δικούς σας στιγμές χαράς, ενθουσιασμού και συγκίνησης, να αλληλεπιδράσετε δημιουργικά με την αόρατη μαγεία των Χριστουγέννων. 

Τάκης Φαραζής

`

`

Tα έπιπλα  -ποίηση Κώστας Παπαγεωργίου

`
ΣΤ’
(Φωτιά στο δάσος …φώναξε πριν γίνει δέντρο)
…………………………………………..
Τα έπιπλα είναι υπάκουα ζώα στην αρχή
από τη θέση τους ακίνητα σε παρακολουθούν
Σε αποστηθίζουν μες στη στιλπνή ή θαμπή γυαλάδα τους
τραβούν κινήσεις μέλη εικόνες απ’ το σώμα σου
ταΐζουν μ’αυτές τα ξύλινά τους σπλάχνα
Τα έπιπλα αγριεύουν με τον καιρό
ξυπνούν τη νύχτα τρίζουν ή γαβγίζουν σαν σκυλιά με δόλο
από την κλειδαρότρυπά τους σε κοιτούν ή ουρλιάζοντας γυρεύουν τη φωτιά θέλουν να ξαναγίνουν δέντρα .
Η μνήμη τους κοιμάται πράσινη παντού
– ξυπνάει όταν τινάζει τα μαλλιά του ο ξυλοκόπος.

`

Στον ψηφιακό δίσκο που συνοδεύει την έκδοση περιλαμβάνεται η  παράσταση που ανέβηκε τον Οκτώβριο του 2019 στο θέατρο «Αθηνά» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αδάμη. Περιλαμβάνονται τραγούδια από τη Θράκη ως την Κρήτη κι από τον Πόντο ως τα Επτάνησα.  Συμμετέχει μαζί με τους ηθοποιούς ο Βασίλης Γισδάκης

Δυο φίλοι, ο Πεισθέταιρος και ο Ευελπίδης, θέλουν να βρουν τον άνθρωπο που έγινε πουλί – τον Έποπα τον Τσαλαπετεινό για να μάθουν από αυτόν σε ποιο μέρος του κόσμου μπορεί κανείς να ζήσει ειρηνικά. Εκείνος δεν γνωρίζει, και τότε ο Πεισθέταιρος προτείνει να ιδρύσουν την Πολιτεία των Πουλιών στα σύννεφα, μεταξύ του κόσμου των ανθρώπων και του κόσμου των Θεών. Πριν ακόμα, καλά-καλά, χτιστεί η Πολιτεία, καταφθάνουν διάφοροι καλοθελητές που προσπαθούν να αποκομίσουν οφέλη από την ίδρυσή της. Στο τέλος Πουλιά και Άνθρωποι μαζί καταφέρνουν να χτίσουν την ιδανική Πολιτεία…

`