Τραγούδια σε συνθέσεις του Νίκου Μαμαγκάκη σε ποίηση των Πολυδούρη, Καραταράκη, Μακρή, Λαπαθιώτη, Λόρκα και από την Παλατινή Ανθολογία με τη φωνή της Λιζέτας Καλημέρη. 

`

Ω, χαμηλώστε αυτό το φως! [Πολυδούρη]

Ω, χαμηλώστε αυτό το φως!
Στη νύχτα τι ωφελάει;
Πέρασε η μέρα. Φτάνει πια.
Ποιος ξέρει ο Ύπνος μου κρυφός
αν κάπου εδώ φυλάη

κι’ αν του ανακόβεται η στιγμή
ναρθή, που τον προσμένω.
Έχω στο στόμα την ψυχή
μου παρατήσαν οι λυγμοί
το στήθος κουρασμένο.

Πάρτε το φως! Είνε καιρός
να μείνω πια μονάχη.
Φτάνει η απάτη μιας ζωής.
Κάθε προσπάθεια ένας εχθρός
για τη στερνή μου μάχη.

Ας παύσουν πλέον οι σπαραγμοί.
Ας μου απομείνει κάτι
για να πλανέψω τη νυχτιά
να σκύψη κάπως πιο θερμή
στο ανήσυχό μου μάτι.

Πάρτε το φως! Είνε η στιγμή!
Τη θέλω όλη δική μου.
Είνε η στιγμή να κοιμηθώ.
Πάρτε το φως! Με τυραννεί…
μου αρνιέται την ψυχή μου…

Άσπρη δαντέλα κόκκινη

Το πρώτο μου το μυστικό
Η αγάπη μου για σένα
Κύματα αφρισμένα
Σε άλικο γιαλό
Μοίρα μου χαραγμένη
Σε κάμα τροχισμένη
Ψέλλισμα ορφανό

Ποιο ρόδο ανθίζει στη φωτιά;
Ποιος έρωτας σωπαίνει;
Άσπρη δαντέλα κόκκινη
Πληγή βαθειά κρυμμένη

Οι σκέψεις μου σαν ξυραφιές
Στης μνήμης μου το πέπλο
Στης εκκλησιάς το τέμπλο
Σαλεύουν σιωπηλές
Σαν φλόγες σε καντήλια
Με σφραγισμένα χείλια
Άρρητες προσμονές

Ποιο ρόδο ανθίζει στη φωτιά;
Ποιος έρωτας σωπαίνει;
Άσπρη δαντέλα κόκκινη
Πληγή βαθειά κρυμμένη

Η Ευρυκόμη
«Θάλασσα, πότε θέλ’ ιδώ την όμορφη Ευρυκόμη;
Πολύς καιρός επέρασε και δεν την είδα ακόμη.
Πόσες φορές κοιτάζοντας από το βράχο γέρνω
και τον αφρό της θάλασσας για τα πανιά της παίρνω!

Φέρ’ τηνε, τέλος, φέρ’ τηνε». Αυτά ο Θύρσης λέει,
και παίρνει από τη θάλασσα και τη φιλεί και κλαίει·
και δεν ηξέρει ο δύστυχος οπού φιλεί το κύμα
εκείνο, που της έδωσε και θάνατο και μνήμα.

Αρχαία βία προγονική

Ουραγοί μιας ιδέας πληρωμένης
ουρανοί μιας ημέρας πληγωμένης
κυνηγήσαμε λάφυρα και τρόπαια
και τρυγήσαμε πάθη αποτρόπαια.

Ω ελπίδες ασπίδες ανθρώπων τυφλών
ω ελπίδες λεπίδες προσώπων διπλών
πώς γινόμαστε ευθύς σαν μας πιάνει η δειλία
για τα όρνεα της γης φονικά εργαλεία.

Ω ελπίδες τυφλών ω ασπίδες δειλών
ω ρυτίδες τρελών.

Ζηλωτές μισθοφόροι μαύρης βίας
σταυρωτές λογχοφόροι σάρκας Θείας
λανθασμένες κινήσεις πάλι κάνουμε
το στερνό μας παιχνίδι τώρα χάνουμε.

Άννα Καρένινα

Στην πόλη μας δε φτάνει τρένο πια και συ προσμένεις.
Κόκκινη τσάντα έχεις αγκαλιά και περιμένεις.
Κοιτάς τα ξεχασμένα τα παλιά τα ξύλινα βαγόνια,
τους μαντεμένιους τους τροχούς, τις αλυσίδες τα μπουλόνια.
Αχ, που σκούριασαν τα χρόνια Άννα Καρένινα.

Όλα για σένα είναι μια φορά πάνω στις ράγες.
όλα για σένα είναι όπως παλιά καπνοί και ράγες,
Άννα Καρένινα.

Μέσα σε κύματα απ’ ατμό είδα μια νύχτα στο σταθμό να μπαίνει
καινούργια ατμομηχανή με οδηγό και θερμαστή και να σε παίρνει.
Κι από τότε τα τρένα σφυρίζουν μόνο για σένα,
Άννα Καρένινα.

Με καπνούς και με ήχους Άννα Καρένινα
Βράχους σε στίχους Άννα Καρένινα