Πατήστε ΕΔΩ: Τραγούδι

“Ο Οδυσσέας στο ποτάμι (1980-81)”
για δυο φωνες (Σαβίνα Γιαννάτου, Βασίλης Λέκκας),πιανο, βιολι, βιολοντσελλο, φλαουτο, κλαρινεττο και synthesizers

1. “Ποταμι”
2. “Ο ηλιος”
3. “Αντισταση της υπαρξης”
4. “Περι προσωπου”
5. “Μια θυμηση κρυσταλλινη”
6. “Σκοτεινη μερα”
7. “Περι χρονου”
8. “Ο Οδυσσεας στο ποταμι”
9. “Ενα πρωϊ”
10. “Το σωμα και το μηδεν”
11. “Αιωνια σκεψη”
12. “Coda”

Πριν απο 20 χρονια, σε μια παρεα, ειχαμε βαλει στ’ αστεια ενα “στοιχημα” με τον Μανο Χατζιδακι για το ποιος ειχε γραψει τη μουσικη για την παληα κλασσικη ταινια “Ο Ενεχειροδανειστης”. Του ειχα πει πως αν χασω τοτε θα γραψω ενα εργο και θα του το αφιερωσω. Δεν θυμαμαι πλεον τι υποστηριζε ο καθενας μας, παντως εχασα το “στοιχημα” και το εργο που εγραψα ηταν “Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ” ! Ηταν μια μεγαλη πονηρια εκ μερους μου γιατι, αν και εχασα το “στοιχημα”, βγηκα τελικα κερδισμενος αφου ειχα την ευκαιρια να καταπιαστω μ’ αυτα τα γοητευτικα ποιηματα – μινιατουρες του Σινοπουλου. Η εξαιρετικα μικρη τους εκταση μου εδωσε τη δυνατοτητα να αντιμετωπισω καθε τραγουδι σαν ενα μουσικο πρελουντιο οπου ο ρολος των φωνων ειναι ισοτιμος με τον ρολο των υπολοιπων οργανων. Ο χρονος και η μνημη, ο ερωτας και η απωλεια, αυτα ειναι τα τοπεια στα οποια μας καλει να ταξιδεψουμε η ποιηση του Σινοπουλου. Το εργο, που ειναι φυσικα αφιερωμενο στο Μανο Χατζιδακι, αποτελεσε μια απο τις πρωτες παραγωγες της δισκογραφικης εταιρειας “Σειριος” που ειχε ιδρυσει ο ιδιος εκεινα τα χρονια.

Μ. Γρηγορίου

Ποτάμι
Ένα κορίτσι μ’ άσπρα γέρικα μαλλιά

Και πίσω απ’ το κορμί της

Να σκοτεινιάζει ένα ποτάμι ποιήματα.

free galaxy quest movie download
Μιχάλης Γρηγορίου

Πατήστε εδώ: Μια ημερομηνία

Ο κυκλος τραγουδιων Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ, σε ποιηση του Μανολη Αναγνωστακη γραφτηκε το 1979, μια εποχη που ηταν ακομα, τουλαχιστον για ορισμενους απο εμας, μια εποχη βεβαιοτητων : Τοσο η καταλυτικη επιδραση του Μανου Χατζιδακι, οσο κιʼ η δικηα μας νεανικη μαχητικοτητα μας εκαναν να υπερασπιζομαστε με παθος και ενθουσιασμο την κοινωνικη λειτουργια του τραγουδιου και να πιστευουμε στη δυνατοτητα του να συμβαλλει στην ανυψωση του πολιτιστικου επιπεδου. Ηταν ακομα μια εποχη οπου ξεσπουσαν αναμεσα μας θυελωδεις διαμαχες πανω στον ρολο της avant- garde κιʼ οπου καθε νεος δισκος συνοδευονταν απο εντονες συζητησεις περι του αν πρεπει ή οχι να μελοποιειται η ποιηση και με ποιο τροπο, αλλα και πανω στο νοημα εννοιων οπως “ελιτισμος” και “λαϊκισμος”, “ελαφρια” και “σοβαρη” μουσικη, κλπ.
Μεσα σε ενα τετοιο ζωηρο πνευματικο κλιμα ειχε γραφτει κιʼ ο κυκλος τραγουδιων “H AΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ”. Φυσικα δεν ησαν τα διαφορα “θεωρητικα” επιχειρηματα που με οδηγησαν να γραψω το εργο. Ειχε προηγηθει η συγκινησιακη ταυτιση με την ποιηση του Μανολη Αναγνωστακη. Η ποιηση του Αναγνωστακη αποτελεσε το “σεναριο” πανω στο οποιο εγω λειτουργησα οχι μονο ως συνθετης που μελοποιει στιχους, αλλα κιʼ ως σκηνογραφος και σκηνοθετης που επιχειρει να στησει ενα συνεκτικο συναισθηματικο τοπειο. Γιʼ αυτο το λογο πηρα κιʼ ορισμενες πρωτοβουλιες, σε συμφωνια και με τον ιδιο τον ποιητη, χρησιμοποιωντας μερικες φορες μονο αποσπασματα καποιων ποιηματων ή κανοντας αντιμεταθεσεις στιχων, κλπ. Απο την αρχη η προθεση μου δεν ηταν να συνθεσω απλως μια σειρα απο αυτονομα τραγουδια αλλα να φτιαξω ενα εργο που θα εμφανιζει καποια ενοτητα κιʼ ακομα πιο σημαντικο : ενα εργο που θα ειναι συγχρονως εντεχνο αλλα και συγκινησιακα αμεσο, κιʼ αυτο αποτελει βεβαια ενα πολυ δυσκολο στοιχημα για καθε μουσικο. Με βασανιζαν λοιπον κιʼ οι αμφιβολιες περι του κατα ποσο ειχα πετυχει τον στοχο μου. Αυτες ακριβως τις αμφιβολιες ειχα διατυπωσει και στο σημειωμα που συνοδευσε την εκδοση του εργου σε δισκο το 1980, με την Μαρια Φαραντουρη και τον Γιαννη Κουτρα, το οποιο και παραθετω :

Kύκλος τραγουδιών “Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ…” για δυο φωνές, πιάνο, τσέλλο, κόρνο και φαγκόττο κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1979 απο την εταιρεία ΜΙΝΩΣ (MSM 390),με ερμηνευτές την Μαρία Φαραντούρη και τον Γιάννη Κούτρα και με συμμετοχή των μουσικών Βύρωνα Φιδετζη (τσελλο), Νίκο Σπινουλα (κορνο), Σπύρο Καζιανη (φαγκοττο) και Μιχάλη Γρηγορίου (πιανο).

Το καινούργιο τραγούδι

Ακόμα πιο κοντά -και δεν θα σπάσουν αν δεν σπάσουν τώρα τα δεσμά σου

Δεν θα μπορούμε να ρωτήσουμε τη διψασμένη αγωνία μας:

Γιατί δεν πεθαίνουνε πια αυτές οι μέρες που μας λεηλάτησαν τόσο;

Ή στο χρόνο π’ αρχίσαμε ν’ αγαπούμε σαν άντρες και τα κορίτσια τραβούσαν το χέρι τους χωρίς να ξέρουν το γιατί

Κι όμως, ίσως να ‘τανε κι ωραίο, σαν ένα βιβλίο ανοιχτό, να περνούσανε οι ώρες αθόρυβα τριγυρισμένες ασφάλεια

Και να ξεχάσουμε το θάνατο εμείς που ζηλέψαμε τις πεταλούδες μες στις καλοκαιριάτικές μας αναμνήσεις.

Μια μέρα θα γράψω την ιστορία των χρόνων μου

Ένας κήπος μ’ άδικα κομμένα άγουρα ρόδα

Μια θάλασσα που ταξιδεύουνε τα πλοία χωρίς προορισμούς

Πρόσωπα σπαταλημένα την εποχή που κατόρθωσαν ν’ αγγίξουν ελαφρά μια συνετά φυλαγμένη πτυχή μας

Πρόσωπα που ‘ταν για μας η στοργή τους πληγή -αυτά θα σου γράψω.

Στο μεταξύ στις όχθες των μεσημεριάτικων ποταμιών δεν κοιμούνται πιά οι χλωμοί Νάρκισσοι με τις αθώες τους ευαίσθητες ψυχές

Στη στέρνα του πάρκου τα παιδάκια δεν ταξιδεύουν πια τις δροσερές τους χίμαιρες πάνω στα χάρτινα μικρά τους καράβια

Θυμούμαι την κρυφήν αγωνία μας: το σφίξιμο στη θέα του πρώτου κίτρινου φύλλου που μας άφηνε μιαν ολόπικρη γεύση στο στόμα.

Φτάνει πια αυτές οι μέρες που μας κούρασαν τόσο (Οδυνηρές παραστάσεις άυλων οραμάτων)

Φτάνει πιά η γαλάζια αιθρία του Αιγαίου με τα ποιήματα που ταξιδεύουν σ’ ασήμαντα νησιά για να ξυπνήσουν την ευαισθησία μας

Τα κορίτσια που ερωτεύονται την ίδια τους μορφή στον καθρέφτη και προσμένουν να λικνίσουν τ’ αβρά όνειρά τους.

Μες στις μεγάλες πολιτείες οι άνθρωποι αγαπούν ορμητικά και πεθαίνουν

Τρέχουν, τα λόγια τους βαραίνουν πρόωρα, οι καρδιές τους σφυροκοπούν σαν το μέταλλο

Μες στα πολύβοα λιμάνια κατέβηκα και γέμισα το στήθος μου ομίχλη στις αποβάθρες που δεν θέλουν να γεράσουν

Κατέβηκα να σου φέρω την αγάπη που τόσο σου ζήτησα και τη γυρεύω με λαχτάρα

Στα σκοτεινά πλοία που ρίχνουν την άγκυρα, φορτωμένα πελαγίσιες εικόνες και κάρβουνο

Στις χαμηλές κάμαρες των πανύψηλων οικοδομών που κρατούν τη φωτιά και το μυστήριο

Και τα ρολόγια χτυπούν ρυθμικά. Δεν έχω καιρό.

Μοναδική της αγωνίας μου οπτασία.

Στα κατώφλια των γκρεμισμένων σπιτιών νικημένοι στρατιώτες περιμένουν χωρίς ελπίδα το γυρισμό

Στ’ άδεια κρανία τους πλανιούνται εναγώνιες κραυγές

Η φρίκη της άδικης μάχης σκοτώνει τις εφιαλτικές τους ώρες

Λέξεις χλωμές συνθέτουν πληγωμένα ελεγεία

Κι εγώ ονειρεύομαι μια μέρα πατώντας πάνω στους νεκρούς μου στίχους να τονίσω με κόκκινα γράμματα (νικητήριες σάλπιγγες) το καινούργιο μου τραγούδι.

* Από τις “Εποχές”

Όταν σφυρίζουν τα πλοία…

Kύκλος τραγουδιών “Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ…” για δυο φωνές, πιάνο, τσέλλο, κόρνο και φαγκόττο κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1979 απο την εταιρεία ΜΙΝΩΣ (MSM 390),με ερμηνευτές την Μαρία Φαραντούρη και τον Γιάννη Κούτρα και με συμμετοχή των μουσικών Βύρωνα Φιδετζη (τσελλο), Νίκο Σπινουλα (κορνο), Σπύρο Καζιανη (φαγκοττο) και Μιχάλη Γρηγορίου (πιανο).

13.12.43

Θυμάσαι που σου’λεγα : όταν σφυρίζουν τα πλοία μην είσαι στο λιμάνι .
Μα η μέρα που έφευγε ήτανε δικιά μας και δεν θέλαμε ποτέ να την αφήσουμε .

Ενα μαντήλι πικρό θα χαιρετά την ανία του γυρισμού
Κι’έβρεχε αλήθεια πολύ κι’ήτανε έρημοι οι δρόμοι
Με μιά λεπτήν ακαθόριση χινοπωριάτικη γεύση
Κλεισμένα παράθυρα κι’οι άνθρωποι τόσο λημονησμένοι
-Γιατί μας άφησαν όλοι ; Γιατί μας άφησαν όλοι ; Κι’έσφιγγα τα χέρια σου

Δεν είχε τίποτα τ’αλλόκοτο η κραυγή μου .

… Θα φύγουμε κάποτε αθόρυβα και θα πλανηθούμε
Μες στις πολύβοες πολιτείες και στις έρημες θάλασσες
Με μιά επιθυμία φλογισμένη στα χείλια μας
Είναι η αγάπη που γυρέψαμε και μας την αρνήθηκαν
Ξεχνούσες τα δάκρυα , τη χαρά και τη μνήμη μας
Χαιρετώντας λευκά πανιά π’ανεμίζονται .
Ισως δε μένει τίποτ’άλλο παρά αυτό να θυμόμαστε .

Μες στην ψυχή μου σκιρτά το εναγώνιο . Γιατί .
Ρουφώ τον αγέρα της μοναξιάς και της εγκατάλειψης
Χτυπώ τους τοίχους της υγρής φυλακής μου και προσμένω απάντηση

Κανείς δεν θ’αγγίξει την έκταση της στοργής και της θλίψης μου .

Κι’εσύ περιμένεις ένα γράμμα που δεν έρχεται :
Μιά μακρινή φωνή γυρνά στη μνήμη συ και σβήνει
Κι’ένας καθρέφτης μετρά σκυθρωπός τη μορφή σου
Τη χαμένη μας άγνοια , τα χαμένα φτερά .

Kύκλος τραγουδιών “Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ…” για δυο φωνές, πιάνο, τσέλλο, κόρνο και φαγκόττο κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1979 απο την εταιρεία ΜΙΝΩΣ (MSM 390),με ερμηνευτές την Μαρία Φαραντούρη και τον Γιάννη Κούτρα και με συμμετοχή των μουσικών Βύρωνα Φιδετζη (τσελλο), Νίκο Σπινουλα (κορνο), Σπύρο Καζιανη (φαγκοττο) και Μιχάλη Γρηγορίου (πιανο).

Θα τραβήξεις μπροστά

Σε δυο λεπτά θα ακουστεί το παράγγελμα «Εμπρός»
Δεν πρέπει να σκεφτεί κανένας τίποτε άλλο
Εμπρός η σημαία μας κι εμείς εφ’ όπλου λόγχη από πίσω
Απόψε θα χτυπήσεις ανελέητα και θα θα χτυπηθείς

Θα τραβήξεις μπροστά τραγουδώντας ρυθμικά εμβατήρια
Θα τραβήξεις μπροστά που μαντεύονται χιλιάδες ανήσυχα μάτια
Εκεί που χιλιάδες χέρια σφίγγονται γύρω από μια άλλη σημαία
Έτοιμα να χτυπήσουν και να χτυπηθούν.

Σ΄ ένα λεφτό πρέπει να μας δώσουν το σύνθημα
Μια λεξούλα μικρή που σε λίγο εξαίσια θα λάμψει.

(Κι εγώ που έχω μία ψυχή παιδική και δειλή
Που δεν θέλει τίποτε άλλο να ξέρει από την αγάπη
Κι εγώ πολεμώ τόσα χρόνια χωρίς, Θε μου, να μάθω γιατί
Και δε βλέπω μπροστά τόσα χρόνια παρά μόνο το δίδυμο αδερφό μου.)