Ακούστε ΕΔΩ

Κύριε, είμαι ένας άθεος! Και είμαι αδερφός
του χαρτοπαίχτη, του μπεκρή. Και σάρκα έχω και αίμα.
Κι όπως εχώρισες εσύ τα σκότη από το φως
έτσι χωρίζω κι αγαπώ-απ΄ το σωστό-το ψέμα.

Το κρίμα θέλω! Είνʼ όμορφη η αμαρτία. Πολύ
εσύ με θέλησες αγνόν-δεν είμαι, οι άλλοι, οι άλλοι,
οι εκπεσμένοι, οι αμαρτωλοί. Οι μούργοι-κι είνʼ πολλοί-
τι τάχα λεν; κι είναι αδερφοί. Τι ξέρουν; Κι είν ʽμεγάλοι.

Και είμαι, Κύριε, άθεος. Και το κακό αγαπώ.
Κι εμέ μʼ αρέσει η ζαβολιά, η γυναίκα του κοντά μου,
τόσο, που ακόμα το φονιά-ανάγκη να το πω;-
τον έχεις κάμει όμοιον μου κι οστό απʼ τα οστά μου.

Κι είμʼ άθεος! Καρδίας συ που ετάζεις και νεφρούς,
πρόσεχε: αγαπώ πολύ τα «πλήθη αμαρτιών μου».
Συ που νεφέλας ανιστάς και ξαναζείς νεκρούς,
-στʼ άνθισμα είμαι των παθών-τα αίσχη πλήθυνόν μου!…

**********************

Ο Θάνος Ανεστόπουλος ο ιδρυτής των Διάφανων Κρίνων,ενός από των μεγαλυτέρων συγκροτημάτων της ελληνόφωνης Rock σκηνής,ως στιχουργός,συνθέτης και ερμηνευτής για είκοσι συναπτά έτη διαμορφώνει και δίνει ένα ιδιαίτερο ύφος τραγουδοποιίας και αφήνει ένα καθαρά προσωπικό στίγμα που συστατικά του είναι η επικοινωνία και η αμεσότητα,η αυθεντική Rock ματιά του,η εναλλαγη συναισθηματων, η κατάνυξη από τον συνδυασμό ποίησης και λυρισμού,η μαγευτική χροιά της φωνής του.

Η αγάπη του για την ποίηση τον ώθησε στην μελοποίηση ποιημάτων μεγάλων ξένων και ελλήνων ποιητών.Ποιήματα που τα συναντάμε σε όλη την δισκογραφία των Διάφανων Κρίνων.Μια δισκογραφία που ξεκίνησε από το 1994 και ολοκληρώθηκε το 2008 .
Έξι δίσκοι και πολλές συμμετοχές σε tribute αφιερώματα και συλλογές,που απόσπασαν τις καλύτερες κριτικές .

Στο ιστορικό του συγκαταλέγονται η αγάπη του για το θέατρο(έγραψε μουσική για το θεατρικό Δεσποινίς Τζούλια του Στρίνμπεργκ,για το θεατρικό Σ αγαπω και μου λειπεις και προσφατα τραγούδι του συμπεριλήφθηκε στο Δον Ζουάν του Εθνικού Θεάτρου).
Τραγούδια του έχουν συμπεριληφθεί και σε πολλές ταινίες μικρού μήκους.
Αξιοσημείωτη ήταν και η επιμέλεια που είχε για την κυκλοφορία του βιβλίου –Ο Γύρος Της Μέρας Σε Ογδόντα Κόσμους συνοδευόμενο από CD.
Μια πρωτότυπη μοναδική για τα εκδοτικά δεδομένα πράξη διανθισμένη από τα προσωπικά του ζωγραφικά σχέδια.
Σχέδια που παρουσιάζονται πάντα πλέον σε κάθε ζωντανή του εμφάνιση δίνοντας την ευκαιρία εικονοποίησης των στίχων του.

Πρόσφατα μέσα στο έτος 2009 δημιούργησε και παρουσίασε το μουσικό project
ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΓΥΜΝΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ βασισμένο σε καινούρια τραγούδια του, σε μελοποιήσεις αγαπημένων του ποιητών ,καθώς και σε ανέκδοτες ακουστικές αποδόσεις τραγουδιών από την δισκογραφία των Διάφανων Κρίνων,μαζί με εξάιρετους μουσικούς (Νίκος Πλάτανος στο πιάνο, Νίκος Γιούσεφ στο μπάσσο και στο μουσικό πριόνι, Τηλέμαχος Μούσας στις κιθάρες και στο θέρεμιν, Σοφία Ευκλίδου στο βιολοντσέλοκαι ο ίδιος στην φωνή στην κιθάρα και στην φυσαρμόνικα) συγκεντρώνοντας την εκτίμηση και τις καλύτερες κριτικές.

Αυτόν τον καιρό ο Θάνος Ανεστόπουλος, συνεργάζεται με τους μουσικούς Χρήστο Λιάτσο στα κρουστά, Νίκο Γιούσεφ στο μπάσο και στα μουσικά πριόνια, Τηλέμαχο Μούσα στις κιθάρες και στο θέρεμιν και παρουσιάζει την καινούργια του ανθοφορία σε επιλεγμένους χώρους. Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε  η πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά, «Ως το τέλος», INNER-EAR.
Ο Θάνος Ανεστόπουλος ένας αυθεντικός Rock τροβαδούρος και τραγουδοποιός με συνθέσεις και στίχους που τραγούδησαν και τραγουδά η καινούρια γενιά αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της μουσικής σκηνής του τώρα, με φρέσκες προτάσεις.

 Ειδικά για το ΠΟΕΙΝ.  Ακούστε ΕΔΩ:  http://www.youtube.com/watch?v=LdQYvphSRh4

Αν ο κόσμος δεν ήταν καμωμένος από τον Ιεχωβά αλλά από τον Όμηρο, ο Μπέρναρντ Σω θα ήταν ένας κοκκινογένης θεός του Ολύμπου και θα είχε αχώριστο σύντροφο κοντά του τον Θερσίτη να τον κερνά.
Νηφάλιος αιώνια ο ένας, ολομέθυστος αιώνια ο άλλος, θα κοίταζαν από ψηλά τον κόσμο και θα γελούσαν, ο ένας γιατί ο κόσμος είναι τόσο όμορφος, ο άλλος γιατί ο κόσμος είναι τόσο άσχημος, κι οι δυό μαζί γιατί ξέρουν το μεγάλο μυστικό, πως όλος αυτός ο περίφημος Τρωικός Πόλεμος έγινε όχι για την Ελένη, παρά για τον ίσκιο της Ελένης. Η αληθινή Ελένη είχε καταφύγει κυνηγημένη και αμόλευτη, στο κεφάλι του Μπέρναρντ Σω σαν μια μεγάλη ιδέα.

Θα κατέβαινε συχνά ο Μπέρναρντ Σω στον κόσμο να παλέψει, όχι για να βοηθήσει τους Αχαιούς ή τους Τρώες παρά για να προστατέψει καμιάν ιδέα που κινδύνευε.

Ιπποτικός, αφιλόκερδος, καταφρονητής κάθε επίγειου ο κοκκινογένης αυτός θεός, μα πίσω του ως Σάντσο του ο Θερσίτης θα μάζευε με απληστία όλα τα επίγεια λάφυρα. Και έπειτα ο Μπέρναρντ Σω θα ανέβαινε πάλι στον Όλυμπο, να καθίσει δίπλα στην φιλενάδα του την πάνοπλη λογική την Αθηνά και θα συνεχίζονταν μέσα στον αβασίλευτο ήλιο της θεωρίας, ο Θείος Διάλογος.
Κι η Αθηνά σιγά σιγά, όχι οδηγημένη, κυνηγημένη από τον παντοδύναμο θεό, τον Γέλωτα, θα έφτανε στην ακρότατη συνέπεια της λογικής που είναι η απάρνηση της λογικής και θα γίνονταν στα χέρια του Μπέρναρντ Σω, Αφροδίτη.

Ακούστε εδώ

(ΧΧΙΧ)
o μικρός κόσμος του ανθρώπου

Επιστρέφω προς τα ενδότερα, όπου πάντα ήμουνα,
όπου τα πάντα είναι και τίποτα δεν είναι
συγκεκριμένο, όπου είμαστε οι ίδιοι, εμείς.
Στα τοπία φράκταλ του υπεδάφους
έρχομαι,
σε βυθισμένς γωνίες κρυμμένες πίσω από
τοίχους
από εντόσθια και έντερα. Διασχίζω αρτηρίες της
πιο κρύας
και σκοτεινής ανωνυμίας: αναγνωρίζω ένα παιδί
που με κοιτά τρομαγμένο και έναν υπερόπτη νεαρό
που με αποδοκιμάζει
και ίσως και ένα γέρο καθηγητή. Το παν είναι οι αρτηρίες, τα διασχίζουν όλα.
Τα σώματα, τις πόλεις… Είναι πανταχού παρών.
Και στηρίζομαι -ενώ διεισδύω- στο
οστεοφυλάκιο
που αντέχει και στηρίζει τις αυπνίες μου.

Από το Libro de Precisiones (2012)

(XXXVI)
KΒΑΝΤΙΚΟ ΦΙΛΙ

Κρατώ το δώρο σου ανάμεσα στα χείλη μου.
Αυτό που θα ‘ταν η λεπτομέρεια που εσύ
περισσότερο θα εκτιμούσες… Αυτό που στην τήξη
αναζητά τoν άλλo πόλο
και αλλάζει την κατάσταση της ύλης.

Εδώ ο Τζέιμς Τζόις διαβάζει ένα απόσπασμα απ’ τους Φίνεγκαν

Γρηγόρης Μπέκος : Η «Αγρύπνια των Φίνεγκαν» κατά τον Ελευθέριο Ανευλαβή
Ο γνωστός γιατρός μετέφρασε το ιδιαίτερο βιβλίο του Τζέιμς Τζόις

Σε μια παραδοσιακή ιρλανδική μπαλάντα ένας χτίστης, ονόματι Τιμ Φίννεγκαν, προσπαθεί ν’ ανέβει μεθυσμένος σε μια σκάλα. Μοιραία όμως πέφτει, χτυπά στο κεφάλι του και πεθαίνει. Υστερα, συγγενείς και φίλοι τον βάζουν στο νεκροκρέβατο και αρχίζουν να τον θρηνούν. Δεδομένου ότι ο Τιμ ήταν δεινός πότης του έβαλαν ένα μπουκάλι ουίσκι στο προσκέφαλο και ένα βαρέλι μπύρα στα πόδια για να τον τιμήσουν.

Ετσι τον μοιρολόγησαν, έτσι ξαγρύπνησαν γι’ αυτόν. Κάποια στιγμή όμως οι παριστάμενοι «ήλθανε στα χέρια». Κάποιος εκσφενδόνισε το μπουκάλι με το ουίσκι (στα ιρλανδικά σημαίνει «νερό της ζωής») σε κάποιον άλλο. Μια σταγόνα ουίσκι έπεσε απροσδόκητα στα χείλη του πεθαμένου. Ο Τιμ αγαλλίασε και σηκώθηκε, ζωντάνεψε! Τότε οι συγγενείς και οι φίλοι του, θορυβημένοι καθώς ήταν, του είπαν ότι καλά ήταν εκεί, ότι έπρεπε να μείνει εκεί, να μη σηκωθεί.

«Πάνω σ’ αυτή τη μπαλάντα βασίστηκε ο Τζόις για να στήσει το έργο του “Η Αγρύπνια των Φίννεγκαν”» είπε στο «Βήμα» ο Ελευθέριος Ανευλαβής που μετέφρασε στα ελληνικά το πιο αμφίσημο έργο του Τζέιμς Τζόις, το περίφημο «Finnegans Wake». Είναι η πρώτη φορά που εκδίδεται στη γλώσσα μας ολοκληρωμένη μια μετάφραση του βιβλίου (αποσπάσματα του οποίου επιχείρησαν να μεταφράσουν κατά το παρελθόν και άλλοι όπως η ποιήτρια Μαντώ Αραβαντινού). Θα διαβάσουμε προσεχώς (μέσα στο 2012) αυτή τη σημαντικότατη έκδοση σε «φιννεγκανικά ελληνικά» από τις εκδόσεις της «Εστίας».

Ακούστε ΕΔΩ

Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε!
Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, – δὲ θὰ φαίνεται
ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι
θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι,
 ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες,
 ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου
 λησμονημένα λόγια – δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

 
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου
λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου,
ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται
ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο
τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη,
τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις
πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του.
Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.