ΜΙΑ ΓΟΥΛΙΑ ΣΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟ

Μέσα σε ένα παλιό ντουλάπι γεμάτο όνειρα και υγρασία,
διπλώνω τα ρούχα μου,διπλώνω και τον πόνο μου.
Ποτέ μου δεν μου άρεσε να τα τσαλακώνω,
ούτε εκείνα,
ούτε την εικόνα μου.
Μαζί σου όμως τα τσαλάκωσα όλα.
Τσαλάκωσα την εικόνα μου.
Τσαλάκωσα το είναι μου.
Αυτοκαταστράφηκα.

-Σπλατς!

Έκανα θόρυβο,
σαν μια γουλιά στον ωκεανό.

Κάθε βράδυ αυτοτιμωρούμαι με τις σκέψεις όλων όσα ζήσαμε,
-Ίσως έτσι να βάλω μυαλό.

ΥΓ: Πριν φύγεις πάρε μαζί σου τα σκουπίδια.
Πάρε και τα συναισθήματα.
Μου είναι άχρηστα πια.

ΜΕΘΥΣΙ

Τούτη τη νύχτα ξεφάντωσαν οι ειδωλολατρικές μου αισθήσεις,
κι η εκλεπτυσμένη γλώσσα μου χυδαία μίλησε και βλάσφημα
και δεν μ’ απόλειψε το θάρρος να στείλω στον αγύριστο
την ψυχονευρωτική και ξιπασμένης λογική μου.
Τούτη τη νύχτα γέλασα λεύτερος σαν ηλίθιος,
στραγγάλισα τη μέθη της ραφινάτης μου κατάνυξης
κι όλους τους σταυρωτήδες φόβους της καρδιάς,
οσφράνθηκα το εκμαυλιστικό μύρο των αιμάτων,
τάισα με τρομακτικές κρίσεις την τρέλα μου,
στροβιλίστηκα σ’ αμμοθύελλες αφρικανικής ερήμου
κι ένιωσα του κτήνους τη σφριγηλή αθωότητα.
Ξόρκισα κάθε μου ντροπή και μουχλιασμένη γνώση,
κάθε μου ηττοπάθεια παραλυτική,
σκότωσα μέσα μου τον καλλιτέχνη τον θανατόφιλο,
γέμισα μ’ αλάτι τις πληγές μου
κι ούρλιαξα σαν πώς μογγόλικη ορδή σ’ επίθεση.
Τούτη τη νύχτα ακόμα κι εσύ
-η γλυκιά μαντόνα των μελιχρών ονείρων μου –
έγινες μαινάδα και βαλκυρία
και ξεφαντώσαμε κι οι δυο αναμαλλιασμένοι
εκεί στ’ άπλετο ξέφωτο του λεύτερου ενστίκτου,
τα τύμπανα κτυπώντας του πολέμου.
Σαν σειληνός σκυμμένος σε κρασογούρνα χάλκινη
ήπια και ξαναήπια της νιότης μου μπρούσκο κρασί
κι ευλόγησα και τη ροή αρσενικών χυμών μου
στο εκλεκτό λαγούμι σου.
Πεθαίνω από άξεστη απόψε δύναμη,
μπορώ και κολυμπώ στους βουρλισμένους
ιλίγγους των φαιών κροτάφων,
και στης ψυχής τα έγκατα μερακλωμένος,
πρωτόγονος κι αγνός σαν πως τ’ ονειρευόμουν πάντα.
Τούτη τη νύχτα ένιωσα τη μέθη και την ευτυχία
του ταύρου και του γουρουνιού
σ‘ ανείπωτο γιορτάσι.

Βρήκε κρεβάτι
για φέτος· σ’ ένα σκαλί
της Πατησίων.

Αυτός γύμναζε
την ψυχή του· σήκωνε
όποιον έπεφτε.

Το ξυράφι σου
ξέχασε πως κάποτε
ήταν λουλούδι.

 Σας ευχόμαστε Καλό Καλοκαίρι!  Το ΠΟΙΕΙΝ θα είναι ξανά μαζί σας με νέες δημοσιεύσεις τη Δευτέρα 23 Αυγούστου.

 `

sovenha vos a temps de ma dolor  –

Α.

Ψιθύριζε τ’ όνομα ενός άλλου, γυμνή καθώς κοιμόταν πλάι μου

Και τα κάρβουνα, που τα χω στην καρδιά μου, αναφλέχθηκαν ξανά.

Λιγοστές κι αδύναμες απέμειναν οι μαρμαρυγές, να φωτίζουν

Αυτό που κάποτε ήταν και πια δεν είναι, την έσχατη ηδονή από

Τα έσχατα χάδια μιας έσχατης γυναίκας σε μια έσχατη εποχή.

Μην θρηνείς που πια δεν βλέπεις θαύματα,

Μην θρηνείς για πράματα που ξεθωριάσαν,

Υπήρξε κείνη η εποχή που οι λέξεις μάς κάναν αθάνατους,

Και το καλαμάρι υπάκουγε στοργικά σ’ ευγενείς χειρισμούς

Και οι λογισμοί μας ήταν δικοί μας, μόνο δικοί μας, υπήρξε.

Η πανάρχαια κατάρα του ανθρώπου γκρεμίζει αυτόν τον θίασο

Κι απομένει ένας ηθοποιός, πρίγκιπας και τρελός, μονάχος

Σε παλκοσένικα αδειανά και μπαλκόνια ακατάδεχτα,

Στα ερείπια, ν’ απαγγέλει στίχους που δεν καταλαβαίνει.

Αυτό που πιότερο απ’ τα συντρίμμια τον θλίβει, είναι πως

Τα δάχτυλά του σκίστηκαν απ’ τις σελίδες που ολημερίς γύρναγε,

Αυτός, ανθρωπάκος σκονισμένος και ξερός, ματωμένα χέρια,

Δακρυσμένο βλέμμα, τέτοιο το βασίλειο, τέτοια η δόξα, τέτοια

Κι η γκρεμισμένη πύλη του ανακτόρου με τα μεγαλοπρεπή τα τόξα,

Που κάποτε κάποιος μπορούσε πάνω της να θρηνήσει ή να διαβάσει

Ή απλά να θαυμάσει αισθητικές που άνθρωπο τον εστέφαν.

Ξέρω πως είμ’ Αχαιός κι είστε κυανοπρώροι Τρώες

Μα μην μ’ αφήσετε εδώ, μονάχο να πεθάνω

Ανάμεσα στα τέρατα, στην ανόσια την φύτρα,

Ανάμεσα σ’ όσους δεν γνωρίσαν έρωτος τυραννικού ρήτρα.

Οι μαρμαρυγές σβήνουν με το τελευταίο φως

αυτής της σπλαχνικής ημέρας

Κι ότι ήταν, τώρα είναι μια νεκρή αλληγορία·

Mundus senescit.

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό , και
Ξεράθηκε η γη μου
Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές,
Διάβρωσης συμπτώματα
Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν
Τα κατάπιε η άβυσσος
Φταίει το ότι δεν έκλαψα …ποτέ
Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα …ποτέ