ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΡΑΔΑΣΜΩΝ ΤΟΥ ΣΤΕΡΝΟΥ

Δάχτυλα περασμένα στα μαλλιά
κι ανομολόγητα αισθήματα
κατέκλυσαν την αίθουσα του θρόνου
και υπό το φως το εσπερινό, μετά τη βροχή,
όταν μύρισε το χώμα, είχα όλη τη νύχτα
άρωμα αγριοφράουλας στο στόμα.
Λίγο ακόμα- έτσι, για να κοιμηθώ το βράδυ
να ενωθούν οι άκρες μια αναπνοή μακριά
επί των κραδασμών του στέρνου.

ΚΙ ΕΓΩ ΕΔΩ ΚΙ ΕΣΥ ΕΚΕΙ

Κι εγώ εδώ κι εσύ εκεί,
το ρολόι στον απέναντι τοίχο κοιτώ·
άφησέ με να κυλιστώ στον λειμώνα των ματιών σου,
πράσινο βαθύ∙
ν’ αγγίξω τ’ ακροδάχτυλα των χεριών σου,
που καίνε στην αφή.
Τα δάκρυα της ψυχής σου
ποτίζουν λουλούδια
που ανθίζουν μες στις αυλές
κι εγώ εδώ κι εσύ εκεί,
τα πουλιά κελαηδούν μόνο χαρές
στο αντάμωμα των χειλιών της φωταυγής.

Περίεργο το τι πόνο μπορεί να σου προκαλέσει η ζεστασιά του ήλιου,
το δροσερό φιλί του ανέμου και δύο μάτια με το χρώμα του ουρανού.

Κάτι συμβαίνει όταν ξεπερνάς το κατώφλι της απλής λογικής
και της αναμενόμενης ζωής μέσα στη καθημερινότητα σου.
Το μικρό παραθυράκι στο οποίο άνετα ακουμπάς τον ώμο σου
και παρατηρείς ολόκληρο τον κόσμο, μέσα από την ασφάλεια του, ξεκινά να συρρικνώνεται.
Η αναπνοή σου παίρνει καινούρια αξία καθώς μοιάζει, πότε πιο πολύτιμη από αγκαλιά,
άλλοτε αδιάφορη όπως ένα φιλί που έσμιξε, δίχως το απαιτούμενο συναίσθημα.
Αυτή η νύχτα έφερε στην επιφάνεια εφιάλτες που νόμιζα πως είχα θάψει
μια για πάντα στο κοιμητήριο του μυαλού μου.
Τριγυρνάνε γύρω μου σαν πλήθος ανέκφραστων ανθρώπων.
Τόσοι πολλοί που νιώθω πως πνίγομαι σε μια θάλασσα γεμάτη αίμα,
γραμμένο και ανεξίτηλο επάνω στα ίδια μου τα χέρια.
Είμαι ο φορέας της προσωπικής μου δυστυχίας.
Είμαι η ανάγκη για αυτοκαταστροφή στα πρόθυρα μιας αναπόφευκτης καταιγίδας.
Η νύχτα απλώνεται επάνω μου σαν καρκίνος.
Σαν ναρκωτικό που προσπαθεί να ελαφρύνει τον πόνο
κρατώντας τις αισθήσεις μου μουδιασμένες λίγο πριν την εκτέλεση.
Οι χτύποι της καρδιάς γίνονται ένα με τα βήματα του ετοιμοθάνατου
καθώς χαράζει το τελευταίο του μονοπάτι προς τη κρεμάλα.
Ποιος είμαι τώρα; Ποίος ήμουν στην αρχή; Το τέλος άραγε τι γεύση να έχει;

ΜΟΥΣΑΪΣΤΑΙ

Στις νύχτες και στις πτώσεις οι Ποιητές υψώνονται.
Για όσο ήλιοι στέκουν η νόηση θα τρομάζει,
στις δύσεις τους κοράλλι απ’ τα τρίσβαθα φαντάζει
η συντροφιά της Μούσας που ‘μάθαν να καρπώνονται.

Δεν έχουν χρονομέτρες, δεν βάφονται μ΄ ακρίβεια
τα χρώματά τους πλάθουν λυπαυγές της ευφορίας
ανέμελα πινέλα είν’ σ’ αγέρια Φαντασίας
μα σαν η λήθη έλθει, λαξεύουν μιαν αλήθεια.

Θησέα πανιά μαύρα γι’ απογείωση τ’ Αιγαία,
μελάνθιοι βλαστοί και φύλλα σε φωτεινούς λειμώνες
βράχοι απαλοί στον φλοίσβο με λέξεις ανεμώνες
είν’ οι Ποιητές· έκπτωτοι στη φέξη μιας Ιδέας.

Σαν αλισάχνη χάνονται μόλις η αυγή φλογίσει
σ’ αγέρες στήνουν χορικό τ’ ανείπωτ’ άσματά τους.

Οι ακτίνες του ασημένιου φεγγαριού
που στοίχειωσε τη σοφίτα μου
γρατσούνισαν μια απόκοσμη μελωδία
στις γρίλιες των παραθυρόφυλλων
που φυλακίζουν την ατομικότητά μου.
***
«Σήκω να παίξουμε . . .
Σήκω τεμπέλη . . . είμαι μόνη μου».
Μια βαριά οσμή από ροδοπέταλα σε pot pouri
πλημμυρίζει τον αέρα.
Γυρνώ πλευρό, όπως όλοι οι τεμπέληδες.
«Ξύπνα . . . Θέλω να παίξουμε».
***
«Ποιός είναι; Άσε με ήσυχο»
μονολογώ μαχμουρλίδικα.
Οι κοιμισμένες συνειδήσεις γυρνούν πάντα
την πλάτη τους στα όνειρα.
Ναι τα όνειρα, εκείνα τα μικρά παιδάκια
που μας οδηγούν στα μονοπάτια
των επιθυμιών και των φόβων μας.
***
Σηκώνομαι ζαλισμένος και απρόθυμος.
Οι παντόφλες άτσαλα αγκαλιάζουν τα βήματα μου
στον δρόμο για την ντουλάπα.
Εκεί με οδηγούσε η φωνούλα.
«Που είσαι; Τι θες;»
«Την ατυχία μου, όνειρο πάλι βλέπω».

ΥΓΕΙΑΣ ΜΕΛΑΘΡΟΝ

Αναστολή ανθρωπιάς
έδωσαν στην πρόβλεψη καιρού
της εποχής μου.
Θλιβερό να εισέρχεσαι σε ναούς,
σε ουτοπίες σπαρακτικές κεριά να ανάβεις
ενώ η ζωή προσεύχεται
και λιώνει στους δρόμους:
στις θάλασσες εκλιπαρεί.
Ελπίζεις κάποιος άλλος
το δικό σου Σταυρό να σηκώσει,
ενώ μια Παναγιά
το τέκνο της να αναστήσεις
περιμένει και Σήμερα.
Αλήθεια, ακόμα να αποδεχτείς
το βάρος που νιώθεις τα βράδια.
Γιατρέ ένα χάπι χρειάζομαι
ή γιατί όχι ένα ποτό,
κι εσύ ακόμα τρέμεις
τον εκάστοτε Ιούδα.
Ειναι η σιωπή
μια μεγάλη απήχηση
ανυπαρξίας.
Θα σε σηκώσω κι εγώ,
όταν σηκώσουν κι εμένα.
Θα παραμείνουμε όρθιοι,
λαμπρές συνειδήσεις ,
χορεύοντας,
τον φόβο αψηφώντας.