Αναρίθμητο Ποίημα

Στην Α.Ο.

Τα όνειρά σου μετατρέπονται σε πάγο.

κάποια άλογα τρέχουν μακριά στην Μινεσότα.

Ο κόσμος είναι ένα κλειστό μέρος, τώρα βρέχει.

Το αμάξι κάθεται διαβάζοντας ποίηση.

Χωρίς αντίκρισμα, μυστικά, πασχίζοντας

Να γίνει ένα κελαΐδισμα,o ταχυδρόμος μαζεύει

Όλα τα γράμματα από ένα κιβώτιο. η σκέψη μου

Προχωράει χιλιάδες χιλιόμετρα, περνώντας

Από χορτάρια και σπίτια, προσπαθώντας να περιγράψει

Τις αστραπές και την βροχή.

Κάθομαι σε μία άκρη, προσπαθώντας να ανασάνω.

Μερικά φύλλα παρασύρονται τυχαία στο δάσος.

Κοιτάω να ζεστάνω τα χέρια μου στις τσέπες,

Πατώντας το χώμα που έχει αρχίσει να μαλακώνει.

Η ποίησή μου θα πετάξει. κάπου πέφτει ένα δέντρο.

Ένας σκίουρος κρύβεται σιωπηλά σε μία κουφάλα.

Γυρίζω το κεφάλι μου και χαμογελάω.

ΧΡΟΝΙΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ

Ήρθε η Κ. κρατώντας
Σ΄ ένα δίσκο γραμμοφώνου το κεφάλι μου
Η βελόνα καρφωμένη στη φλέβα της σιωπής
Καθώς το στόμα μου τραύλιζε
Ένα τραγούδι για κωφαλάλους

Ξάφνου ανέβασε στροφές ο έρωτάς της
Και ο θάνατος άρχισε να περιστρέφεται
Με τόση ορμή
Που εκκωφαντική απλώθηκε η σκιά του

ʽʼΕίδες πώς ακούγεταιʼʼ μου ʽπε η Κ.
ʽʼΠαρά τη σκόνn αιώνων
Πουʼ χει μαζέψει πάνω του
Τι κάθεσαι, έλα να χορέψουμεʼʼ
Έκλεισα τα αυτιά μου
Στο τραγούδι της σειρήνας του ασθενοφόρου
Κι έμεινα εκεί να αρρωστήσω κι άλλο
Με την πάρτη της

Χρόνιο περιστατικό εξάλλου
Τι δουλειά έχω εγώ
Να τρέχω στα επείγοντα
Με όσους σπεύδουν να κρυφτούν
Κάτω από τη ζωή τους
Λες και θα προλάβουν το θάνατο

Με εκείνους που τρέχουν
Προς την έξοδο κινδύνου
Ξεχνώντας πως απʼ το σώμα του
Δεν ξέφυγε κανείς

ʽ ʼΚλαις; ʽʼ με ρώτησε
ʽʼΜπα, σκόνη μπήκε στα μάτια μουʼʼ

Γύρη που μεταφέρει ο αγέρας
Μεταξύ ζώντων και τεθνεώτων

ʽʼΔεν είναι τίποτα
Κάποιο σκουπιδάκι του χρόνου
Μη σταματάς
Συνέχισε να χορεύεις
Το κομμάτι τα σπάειʼʼ

***

ΠΡΕ(ΒΕ)ΖΑ ΘΑΝΑΤΟΥ
Δώστε μου λίγη
Πρέ(βε)ζα θανάτου

”Σ’εκείνο το σπίτι”

Να έρθει η μέρα αυτή που θα μπεις μες στο σπίτι εκείνο. 

Εκείνη η μέρα, πιο σημαντική θα είναι απ’την πρώτη μέρα που ‘χες μπει σ’εκείνο το σπίτι.

Και ‘γω θα προσέχω όπως όλες τις ενδιάμεσες μέρες.

Θα προσέξω πως αδιάκοπτα ερχόσουν να με προσέξεις ,

ίσως με διαφορά λίγων λεπτών,

ίσως μισής ώρας,

πάντα όμως στην ώρα σου.

”Νιότες”

Πώς κρέμονται οι κοτσίδες
ανέμελες νιότες
δεμένες με λάστιχα χρωματιστά.

Δεμένες οι νιότες
με ματωμένα γόνατα χάνονται στο παιχνίδι.

Τώρα μοιραίες, λυτές
χάνονται.

Οδηγίες προς αναγνώστες ποίησης εν γένει

Να διαβάζετε τα ποιήματα εγωϊστικά
Με τριζάτα δόντια και σφιχτές κλειδώσεις
Αλλιώς θα γίνετε ολόκληροι φρουί ζελέ
Από τη ζάχαρη, τις χρωστικές
Και τις ευαίσθητες συνδέσεις

Τέλος,

Υπάρχουν μόνο μικροί έρωτες
Σα μυρμηγκάκια που σηκώνουν
Τριάντα φορές το βάρος τους

Ground

Μιλάς σα να ορίζεις την επόμενη σιωπή
Με πέτρες απ’ τον ποταμό
Της παιδικής σου ηλικίας

Σήμερα ανθολογούνται οι: Κωστούλα Μάκη, Γιώργος Ψαχούλιας, Θάνος Γώγος, Ευάγγελος Ρούσσος, Γεωργία Κορδατζάκη.

1) Κωστούλα Μάκη

Αποδομητικά πουλιά

νυσταγμένοι επιπόλαιοι πελαργοί
αρνούνται να μεταναστεύσουν
σε πιο εύκρατα κλίματα.
επιλέγω να παραμείνω θυμωμένη
ξεφλουδίζοντας το μανταρίνι μου.
τι της θέλεις τις δικλείδες ασφαλείας
όταν ακόμα δεν έμαθες
τον πολλαπλασιασμό της αλαλίας;
πετάνε δίπλα μας μοχθηρά κοράκια
και μεις αμέριμνοι βαφτίζουμε τα σύννεφα.
Να ένας μέρμηγκας
και λίγο παραπέρα
μια κάμπια που δε θα γίνει ποτέ πεταλούδα.
Μια κατσαρόλα με αχνιστές καταιγίδες
και συ χαρωπά
στο μπαλκόνι
σιγοτραγουδάς τον ερχομό
μιας σεισμικής δόνησης.
Κοίτα μαμά
οι δεινόσαυροι ήρθαν ξανά στη γη
να κυβερνήσουν.