1.

Η γραφή είναι όπλο
γι’ αυτούς που ξέρουν να διαβάζουν
Η αυτόματη είναι πυρηνικό
Κάθε που σκάει ο αντιδραστήρας
οι φίλοι φεύγουν ακαριαία
κι οι καινούριοι βγαίνουν ακόμα πιο
ελαττωματικοί

ενώ οι ηλίθιοι βάζουν τα γέλια

2.

 Ήταν μια εποχή που ολόγυμνοι
ανάμεσα σε χιλιάδες πράσινα δέντρα
και ηλίθια πουλιά
σηκώναμε τα χέρια και ταξιδεύαμε
προς εκείνες τις κόκκινες θάλασσες
του μέσα τοπίου
κι όσο ματώναμε τόσο περισσότερο
έλαμπε
ο μπάσταρδος ο ήλιος

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Για να αποκαλείσαι καλλιτέχνης
δεν χρειάζεται να γνωρίζεις γράμματα ή νότες.

Αρκεί ν’ ανακαλύπτεις νόημα
ευεργετώντας έναν κακό άνθρωπο.
Να μιλάς σ’ ένα άτομο που δεν μπορεί να σ’ ακούσει
(ίσως και να μην έζησε ποτέ)
να λες καλημέρα στο κατοικίδιο σου
ή να απολαμβάνεις το παιχνίδι στο οποίο χάνεις.

Καλλιτέχνης σημαίνει να εκφράζεσαι
προσφέροντας νόημα όπου δεν υπάρχει.

Αναπόφευκτα λοιπόν στην Τέχνη, όπως και στη ζωή
(όμως νομίζω πως επαναλαμβάνομαι)
συναντούμε δύο κατηγορίες καλλιτεχνών:

Εκείνους που αποδέχονται την τιμή του τίτλου,
αλλά και τ’ ότι ο καθένας έχει το προνόμιο να τον ασπαστεί,
κι εκείνους που θέλουν να διαχωρίσουν τους εαυτούς τους
να εξυψωθούν
να γίνουν μέντορες δίχως να είναι δάσκαλοι.

Τα μέλη της πρώτης κατηγορίας
βλέπουν ομορφιά εκεί που άλλοι την αγνοούν.

Τα μέλη της δεύτερης κατηγορίας
δεν βλέπουν ομορφιά
παρά εκεί που οι ίδιοι τη σπέρνουν.

ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ ΗΠΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΡΕΑΤΑ

Όταν σου λένε καρκίνος στον πνεύμονα
μεταστάσεις στο ήπαρ και το πάγκρεας
έχεις ακριβώς το χρόνο που χρειάζεσαι
για να διαπιστώσεις ότι
δε θα ξαναπάς στην Άνδρο
δε θα ξανακούσεις Φώτη Πολυμέρη
δε θα αρνηθείς ξανά να πεταχθούν
οι φουρκέτες της γιαγιάς σου.
Με την ολόδροση αυτή εγλυκάδα στα χείλη
κλείνεις τα μάτια σου γεμάτος μίσος
για την εξάρτηση του οίκου σου, της μουσικής σου
της μοναδικής προσωπικής σου ιστορίας
από πνεύμονες, ήπατα και παγκρέατα.

Cri Urbain

Συμπολίτης της αποξένωσης
ψάχνω το αξιόχρεο τού φόβου
με την ελπίδα πως παράπεσε
μες στο συρτάρι τών γιασεμιών.
Η νύχτα αυτή αργοκυλάει βαθιά
στο δίκταμο τής καυτής πέτρας.
Στο χιόνι τής ημίαιμης πλαγιάς
η αυγή ανταμώνει το λιόγερμα.
Θα σας πω τι είναι γιά μένα οργή:
Οργή είναι δυό απλωμένα χέρια
δίχως πρόσωπο και δίχως σώμα
στο φίλτρο δύο βλοσυρών ματιών’
σαν ένα υποτιθέμενο φόντο ζωής
σε γκρο-πλαν ακίνητης οδύνης.

Στο μεταξύ, ακόμα ο ουρανός
σαν κύκνος τού αργού θανάτου
ερμηνεύει αμφίσημα ρέκβιεμ.
Στούς κάδους τής Αχαρνών
αντηχούν απορρίματα ψυχών.
Οι επιστήμονες προειδοποιούν:
Ο απόλυτος αστικός θάνατος
έχει υψηλή νεωτερικότητα.
Στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου
ξεθωριάζω σαν παλιά ασφάλεια
γυρνάω και γερνάω κάθε στιγμή
με την ευχάριστη ψευδαίσθηση
μιάς κάποιας επανάστασης.

Του Ηλία…

“Έρχεσαι πάντα
μαζί με το μουνί σου.”

Ποιητής είναι εκείνος που με τρεις λέξεις αφήνει ξαναμμένα κορμιά να ξενυχτούν στα ιδρωμένα κρεβάτια του πόθου.
Ποιητής είναι αυτός που δεν φοβάται ν’ αφήσει την ύπαρξη του να κολυμπάει μετά θάνατον στα σκατά. Αυτός που έχει για τέχνη τις αμαρτωλές στροφές ενός ζεϊμπέκικου όσο και τις πρόστυχες πινελιές του Τσόκλη.
Ποιητής είναι αυτός που βρίσκει τη ζωή φωτογραφίζοντας μνήματα. Αυτός που παίρνει πεθαμένες γλώσσες και τις κάνει ν’ ακούγονται σαν στιχάκια σουξέ μπαλάντας.
Ποιητής είναι εκείνος που φοράει τη γυναίκα στο μέτωπο σαν μαγιάτικο στεφάνι.
Ποιητής είναι αυτός που από το ποτέ και το τίποτα σε πηγαίνει βαθιά στους τεκέδες της ύπαρξης σου.