Μεθυσμένος στο σεληνόφως

Στα λουλούδια ανάμεσα κρασί μες στο φλασκί·

το πίνω μοναχός μου, τριγύρω μου ψυχή.

Καλώς το Φεγγαράκι, για σίμωσε να πιεις!

Φέρνει και τη Σκιά μου – γίναμε τώρα τρεις.

Το Φεγγαράκι όμως δεν νοιώθει από πιοτό

και η Σκιά μου απλώς τελειώνει ό,τι αρχινώ.

Το Φεγγάρι κι η Σκιά – φευγαλέα συντροφιά·

ας γλεντίσουμε τώρα, φεύγει η Άνοιξη γοργά.

Το Φεγγάρι χορεύει ενώ εγώ τραγουδώ

κι η Σκιά μου τρεκλίζει ως χορεύω εγώ.

Ξεμέθυστοι ακόμα, οι τρεις μας μι’ αγκαλιά·

έπειτα μεθυσμένοι, καθένας χωριστά…

Αδελφωμένοι αλήτες, πότε σας ξαναδώ;

Πέρα από τα σύννεφα, σ’ ουράνιο χορό.

Όμοια Θεός

Στα παιδικά μου χρόνια
γνώρισα το σύμπαν.
Ήταν απίθανα
μικρό και όλο έπαλλε
μες σε μια αχτίδα φως
που τρύπωνε από την κουρτίνα
στο δωμάτιο.
Κόσμοι απροσμέτρητοι ανατέλλαν
περιδινίζονταν και σβήναν. Κι εγώ
φυσούσα την ανάσα μου
μέσα σ’ εκείνη την απατηλή αφθονία
όπως θα το ’κανε στη θέση μου
ο Θεός.

You’re right – “the way is narrow” – ,F249

You’re right – “the way is narrow” –
And “difficult the Gate” –
And “few there be” – Correct again –
That “enter in – thereat” –

‘Tis Costly – So are purples!
‘Tis just the price of Breath –
With but the “Discount” of the Grave –
Termed by the Brokers – “Death”!

And after that – there’s Heaven –
The Good Man’s – “Dividend” –
And Bad Men – “go to Jail” –
I guess –

*

Έχεις δίκιο – “είναι στενή η Πύλη” –
Και “τεθλιμμένη η οδός” –
Και “ολίγοι εισίν” – Σωστά ξανά –
Όσοι “ευρίσκοντες – αυτήν” –

Κοστίζει – Όπως κάνει και η πορφύρα!
Έχει ακριβώς της Ανάσας την τιμή –
Παρέα όμως με την “Έκπτωση” του Τάφου –
Που οι Χρηματιστές μας ονομάζουνε – “Θανή”!

Και μετά απ’ αυτό – είναι ο Παράδεισος –
“Το Μετοχικό Μέρισμα” – του Καλού Ανδρός –
Και το “πηγαίνεις Φυλακή” – των Κακών –
Φαντάζομαι –

In Memoriam A. Χ. Χ.*

3.

Ω θλίψη, εσύ συντρόφισσα σκληρή,

ιέρισσα στο θάνατο ταγμένη,

ω γλύκα με πικρία αναμιγμένη –

τι ψιθυρίζει η πλάνη σου φωνή;

«Τυφλά», μου λέει, «τ’ άστρα όλα τρέχουν,

και δίχτυα την πορεία τους ορίζουν·

θρήνοι τα ουράνια πλημμυρίζουν,

πηγή έναν σβησμένο ήλιο έχουν.

Κι ένα φάντασμα η φύση πλέρια –

κι όλη η μουσική της είναι, θύμου,

μια αδειανή ηχώ απ’ τη δική μου,

μια αδειανή μορφή, με άδεια χέρια.»

Και τέτοια διδαχή να τη δεχτώ,

ως ένα χάρισμα, προσοδοφόρο,

ή να την πνίξω, ως κρίμα αιμοβόρο,

πάνω στου μυαλού μου το βωμό;

πρέπει  να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο

AlbertCamus

`

στέκομαι εδώ στα ριζά του λόφου

και μετρώ αυτό το μάταιο

του Σίσυφου πανάρχαιο ταξίδι

ως την κορφή και πάλι πίσω

και αυθαιρέτως εκτιμώ

πως δίκιο είχε ο παλαιός Εφέσιος

σαν ίδιο τον έβλεπε τον δρόμο πάνω ή κάτω

έτσι κι ο Σίσυφος της κάθε εποχής

σαν λίγο ατενίσει προς τα πάνω

όλα τα θέλει κι όλα τα ελπίζει

δεν ξέρω αν τότε είναι ευτυχής

ίσως ορθότερο να πω φέρελπις πως νιώθει

μα κι όταν συλλογιέται πάλι ξανά

το ανέβασμα στην κορυφή

καθώς κατηφορίζει αυτόν τον ίδιο δρόμο

για το παρά τη λογική επαναλαμβανόμενο

εγχείρημα

μάλλον θα νιώθει ευτυχής

σε τούτο το ατελείωτο παιχνίδι

ανάμεσα στον πόθο για ερμηνεία

και στην παράλογη σιωπή

ο Σίσυφος περιγελά την τάξη αυτού του κόσμου

με μιαν απλή εξίσωση

«ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶὡυτή»*

*Ηράκλειτος, Περί Φύσεως, fragmentumB 60, Diels-Kranz

`

`